Thirumoolar: The yogi and the cowsதிருமூலர்: யோகியும் பசுக்களும்

Long ago, a wise yogi named Sundaranathar came from the Himalayas to the south of India. He had learned to do wonderful things with his breath and his mind. He wanted to visit his friend, the sage Agastya, who lived on a hill in the south.

On the way, he rested by the river at a place called Thiruvavaduthurai. There he heard a heart-breaking sound. A herd of cows was standing around the body of their cowherd, a man named Moolan. The cows were crying and nuzzling him, and they would not leave.

The yogi felt great pity for the cows. He knew a special way to enter another body. He hid his own body safely inside a hollow tree, and then he gently entered the body of Moolan.

The cowherd stood up, and the cows were overjoyed. They licked his hands and followed him happily as he led them home to the village. Moolan's wife was worried when she saw him, because he spoke and acted differently. He told her kindly that he was not the same man, and he went away.

The yogi went back to the hollow tree to find his own body, but it was gone. In the old story, Lord Shiva had hidden it, because He had a plan. The yogi understood. He stayed in the form of Moolan and sat under a tree by the temple.

He sat there in deep meditation and wrote one beautiful verse every year. After three thousand years, there were three thousand verses. They are called the Thirumandiram. People call him Thirumoolar, the sacred Moolan.

One of his best-loved lines says that love and God are one. People say that the ones who do not know think they are two, but whoever understands knows that love itself is Shiva.

நெடுங்காலத்துக்கு முன், சுந்தரநாதர் என்ற ஞானமுள்ள யோகி இமயமலையிலிருந்து இந்தியாவின் தெற்கே வந்தார். மூச்சையும் மனதையும் கொண்டு அற்புதமான செயல்களைச் செய்யக் கற்றிருந்தார். தெற்கே ஒரு மலையில் வாழ்ந்த தம் நண்பரான அகத்திய முனிவரைப் பார்க்க விரும்பினார்.

வழியில், திருவாவடுதுறை என்ற இடத்தில் ஆற்றருகே ஓய்வெடுத்தார். அங்கே மனதை உருக்கும் ஓர் ஒலியைக் கேட்டார். மூலன் என்ற மாடு மேய்ப்பவனின் உடலைச் சுற்றி ஒரு பசுக் கூட்டம் நின்றிருந்தது. பசுக்கள் அழுது, அவனை மூக்கால் தடவின. அவை அங்கிருந்து நகரவில்லை.

பசுக்களைக் கண்டு யோகிக்கு மிகுந்த இரக்கம் உண்டாயிற்று. அவர் வேறொரு உடலுக்குள் புகும் ஒரு சிறப்பு வழியை அறிந்திருந்தார். தம் உடலைப் பாதுகாப்பாக ஒரு பொந்து மரத்துக்குள் மறைத்து வைத்தார். பிறகு மெதுவாக மூலனின் உடலுக்குள் புகுந்தார்.

மாடு மேய்ப்பவன் எழுந்து நின்றான். பசுக்கள் மகிழ்ச்சியில் துள்ளின. அவன் கைகளை நக்கி, அவன் அவற்றை ஊருக்கு வீடு நோக்கி அழைத்துச் சென்றபோது மகிழ்வோடு பின்தொடர்ந்தன. மூலனின் மனைவி அவனைக் கண்டு கவலைப்பட்டாள். ஏனெனில் அவன் பேசும் விதமும் நடந்துகொள்ளும் விதமும் வேறுபட்டிருந்தது. தான் முன்பிருந்த மனிதன் அல்ல என்று அவளிடம் அன்பாகச் சொல்லிவிட்டு அவன் போய்விட்டான்.

யோகி தம் உடலைத் தேடிப் பொந்து மரத்துக்குத் திரும்பிச் சென்றார். ஆனால் அது காணாமல் போயிருந்தது. பழங்கதையின்படி, சிவபெருமானுக்கு ஒரு திட்டம் இருந்ததால் அவர் அதை மறைத்துவிட்டார். யோகி அதைப் புரிந்துகொண்டார். மூலனின் உருவிலேயே தங்கி, கோயிலருகே ஒரு மரத்தின் கீழ் அமர்ந்தார்.

ஆழ்ந்த தியானத்தில் அங்கே அமர்ந்து, ஆண்டுக்கு ஒரு அழகிய பாடல் எழுதினார். மூவாயிரம் ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு மூவாயிரம் பாடல்கள் ஆயின. அவை திருமந்திரம் என்று அழைக்கப்படுகின்றன. மக்கள் அவரைத் திருமூலர், அதாவது புனிதமான மூலன், என்று அழைக்கிறார்கள்.

அவருடைய மிகவும் விரும்பப்படும் வரிகளில் ஒன்று, அன்பும் இறைவனும் ஒன்றே என்கிறது. அறியாதவர்கள் அவை இரண்டு என்று நினைக்கிறார்கள் என்றும், புரிந்துகொண்டவர் அன்பே சிவம் என்று அறிவார் என்றும் மக்கள் சொல்கிறார்கள்.