Appar: The saint with a little spadeஅப்பர்: சிறிய மண்வெட்டி வைத்திருந்த அடியார்

Long ago, in the Tamil land, a boy named Marulneekkiyar grew up in a village called Thiruvamur. His name means the one who clears away darkness. He had a loving older sister named Thilakavathiyar, and the two of them were very close.

When he was a young man he was a great student. He loved learning and he spent many years with a community of monks, discussing big questions. But one day he fell terribly ill with a pain in his tummy, and none of the doctors could help him.

His sister had been praying to Lord Shiva at a temple called Thiruvathigai. She sent word, and the young man went home to her. She gave him a pinch of sacred ash. He sang his very first song to Shiva, and the pain melted away. A voice from the sky called him Navukkarasar, which means the king of words.

From that day he sang for Shiva everywhere he walked. People called him Appar, which means father, because he was so warm and wise. Appar travelled from temple to temple. At each one he carried a small tool called an uzhavaram, a little spade for pulling out weeds and sweeping the paths. He said that serving the temple was better than any grand speech.

Not everyone was happy about his songs, and some people tried to stop him. In one old story, he was tied to a heavy stone and put into the sea. Appar did not shout or cry. He sat calmly and sang a song that begins with the five sacred syllables, Na Ma Si Va Ya. The stone floated like a raft and carried him safely back to the shore.

Appar lived a long life of walking, singing and helping. He met a young boy saint named Sambandar, and the two became the best of friends. He is remembered as one of the four great poet saints of the Tamil Shiva tradition, and his songs are still sung today.

பல காலத்துக்கு முன்பு தமிழ்நாட்டில், திருவாமூர் என்ற ஊரில் மருள்நீக்கியார் என்ற சிறுவன் வளர்ந்தான். அவன் பெயருக்கு இருளை நீக்குபவர் என்று பொருள். அவனுக்குத் திலகவதியார் என்ற அன்பான அக்கா இருந்தார். இருவரும் மிகவும் நெருக்கமாக இருந்தனர்.

இளைஞனாக இருந்தபோது அவன் சிறந்த மாணவனாக விளங்கினான். கற்பதில் ஆர்வம் கொண்டு, பல ஆண்டுகள் துறவிகளின் குழுவுடன் இருந்து பெரிய கேள்விகளைப் பற்றி விவாதித்தான். ஒருநாள் அவனுக்கு வயிற்றில் கடுமையான வலி வந்தது. எந்த மருத்துவராலும் அதைக் குணப்படுத்த முடியவில்லை.

அவனுடைய அக்கா திருவதிகை கோயிலில் சிவபெருமானை வேண்டிக்கொண்டிருந்தார். அவர் செய்தி அனுப்பினார்; இளைஞன் அவரிடம் வீடு திரும்பினான். அக்கா அவனுக்கு ஒரு சிட்டிகை திருநீறு கொடுத்தார். அவன் சிவபெருமானுக்கு முதல் பாடலைப் பாடினான்; வலி மறைந்து போனது. வானத்திலிருந்து ஒரு குரல் அவனை நாவுக்கரசர் என்று அழைத்தது. அதற்கு சொல்லின் அரசர் என்று பொருள்.

அன்றிலிருந்து அவர் நடந்த இடமெல்லாம் சிவபெருமானுக்காகப் பாடினார். அவர் மிகவும் அன்பும் அறிவும் உடையவராக இருந்ததால் மக்கள் அவரை அப்பர் என்று அழைத்தனர். அப்பர் என்றால் தந்தை என்று பொருள். அப்பர் கோயில் கோயிலாகச் சென்றார். ஒவ்வொரு கோயிலிலும் உழவாரம் என்ற சிறிய கருவியை எடுத்துச் சென்றார். களைகளைப் பிடுங்கவும் பாதைகளைக் கூட்டவும் பயன்படும் சிறிய மண்வெட்டி அது. எந்தப் பெரிய சொற்பொழிவையும்விடக் கோயிலுக்குச் செய்யும் தொண்டே சிறந்தது என்று அவர் சொன்னார்.

அவருடைய பாடல்கள் எல்லோருக்கும் பிடிக்கவில்லை; சிலர் அவரைத் தடுக்க முயன்றனர். ஒரு பழைய கதையில், அவரைக் கனமான கல்லில் கட்டிக் கடலில் போட்டார்கள். அப்பர் கத்தவுமில்லை, அழவுமில்லை. அமைதியாக அமர்ந்து, நமசிவாய என்ற ஐந்தெழுத்தில் தொடங்கும் பாடலைப் பாடினார். அந்தக் கல் தெப்பம்போல மிதந்து, அவரைப் பத்திரமாகக் கரையில் சேர்த்தது.

அப்பர் நடந்தும் பாடியும் உதவியும் நீண்ட வாழ்க்கை வாழ்ந்தார். அவர் சம்பந்தர் என்ற சிறுவனைச் சந்தித்தார்; இருவரும் உயிர் நண்பர்களானார்கள். தமிழ்ச் சைவ மரபின் நான்கு பெரிய கவிஞர் அடியார்களில் ஒருவராக அப்பர் நினைவுகூரப்படுகிறார். அவருடைய பாடல்கள் இன்றும் பாடப்படுகின்றன.