Sundarar: The friend of Shivaசுந்தரர்: சிவபெருமானின் தோழர்

A boy was born in a village called Thirunavalur, and his name was Sundarar, which means the handsome one. A kind chieftain who ruled the nearby lands saw the boy at a festival, loved him at once, and brought him up as his own son in the palace.

When Sundarar grew up, a grand wedding was planned. The family and the whole village had gathered, the drums were playing, and flower garlands hung on every doorway.

Just as the ceremony began, an old man with a stick walked into the hall. He raised his hand and said, Stop! This young man is my servant, and I have an old paper that says so.

Everyone was shocked. Sundarar laughed at first, and he said that nobody in his family had ever been a servant. The old man showed an ancient palm leaf, and then he said that the court of the town should decide.

The elders read the leaf and found that it really was an old promise made by Sundarar's own grandfather. The old man smiled and began to walk away. Sundarar followed him, puzzled, all the way to a temple. There the old man stepped into the doorway of the inner room and was gone.

Sundarar understood. The old man was Lord Shiva himself. Then he heard a voice from the sky say, I called you my servant, and I am glad you followed. Now sing to me. Sundarar asked, but what shall I call you? And the voice said, Call me Pithan, the one who is a little mad with love.

The very first words of his first song were Pitha Pirai Soodi, which means the one who wears the crescent moon. Sundarar kept singing for the rest of his life, and he came to call Shiva his dear friend. He is remembered as the third of the great singers of the Thevaram.

திருநாவலூர் என்ற ஊரில் ஒரு பையன் பிறந்தான்; அவன் பெயர் சுந்தரர். அதற்கு அழகானவர் என்று பொருள். அருகிலிருந்த நிலங்களை ஆண்ட ஒரு நல்ல தலைவர் ஒரு திருவிழாவில் அந்தப் பையனைக் கண்டு உடனே அன்பு கொண்டார்; அவனைத் தம் அரண்மனையில் சொந்த மகனாக வளர்த்தார்.

சுந்தரர் வளர்ந்ததும் ஒரு பெரிய திருமணத்துக்கு ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது. குடும்பத்தினரும் ஊர் மக்கள் அனைவரும் கூடியிருந்தனர்; மேளங்கள் முழங்கின; ஒவ்வொரு வாசலிலும் பூமாலைகள் தொங்கின.

சடங்கு தொடங்கிய அதே நேரத்தில், கையில் ஒரு தடியுடன் ஒரு முதியவர் மண்டபத்துக்குள் நடந்து வந்தார். கையை உயர்த்தி, ‘நிறுத்துங்கள்! இந்த இளைஞன் என் அடிமை; அப்படி என்று சொல்லும் ஒரு பழைய ஓலை என்னிடம் இருக்கிறது’ என்றார்.

எல்லோரும் அதிர்ச்சி அடைந்தனர். சுந்தரர் முதலில் சிரித்தார்; தம் குடும்பத்தில் யாரும் ஒருபோதும் அடிமையாக இருந்ததில்லை என்றார். முதியவர் ஒரு பழைய பனை ஓலையைக் காட்டினார்; பிறகு ஊர்ச் சபை இதைத் தீர்மானிக்க வேண்டும் என்றார்.

பெரியவர்கள் அந்த ஓலையைப் படித்தனர்; அது சுந்தரரின் தாத்தாவே கொடுத்த பழைய வாக்குறுதி என்று கண்டனர். முதியவர் புன்னகைத்தபடி நடக்கத் தொடங்கினார். சுந்தரர் குழப்பத்துடன் அவரைப் பின்தொடர்ந்து ஒரு கோயில் வரை சென்றார். அங்கே முதியவர் உள்ளறையின் வாசலில் நுழைந்து மறைந்துவிட்டார்.

சுந்தரருக்குப் புரிந்துவிட்டது. அந்த முதியவர் சிவபெருமானே. அப்போது வானத்திலிருந்து ஒரு குரல், ‘நான் உன்னை என் தொண்டன் என்று அழைத்தேன்; நீ என்னைப் பின்தொடர்ந்து வந்ததில் மகிழ்கிறேன். இப்போது என்னைப் பாடு’ என்றது. சுந்தரர், ‘ஆனால் உங்களை எப்படி அழைப்பேன்?’ என்று கேட்டார். குரல், ‘என்னைப் பித்தன் என்று அழை; அன்பினால் சற்றே பித்தானவன் என்று பொருள்’ என்றது.

அவருடைய முதல் பாடலின் முதல் சொற்கள் பித்தா பிறைசூடி என்பவை. பிறைநிலவை அணிந்தவரே என்பது அதன் பொருள். சுந்தரர் தம் வாழ்நாள் முழுவதும் பாடிக்கொண்டிருந்தார்; சிவபெருமானைத் தம் அன்புத் தோழர் என்றே அழைக்கலானார். தேவாரத்தின் மூன்றாவது பெரிய பாடகராக அவர் நினைவுகூரப்படுகிறார்.