Kannappa Nayanar: The hunter with the biggest heartகண்ணப்ப நாயனார்: மிகப் பெரிய மனம் கொண்ட வேடன்

In a forest village, a boy named Thinnan grew up among hunters. He was a brave and strong boy, and he could follow the faintest footprints. But he also had a very soft heart.

One day, when Thinnan was a young man, he went hunting on a hill near a place called Kalahasti. In a small clearing he found a stone shrine, a Shiva lingam, with flowers around it. Something in his heart told him that this was special, and that no one should be left alone there.

Thinnan did not know the temple rules. He did not know any prayers. He only knew how to love, and so he did what he knew. He fetched water from the stream, carrying it in his mouth. He picked wild flowers and tucked them in his hair. Then he brought the best food from his hunt as a gift.

A priest named Sivagochariyar looked after that shrine. When he came in the morning, he was shocked to see the mess. He cleaned it up and prayed with the proper rituals. But the next day, the hunter came again with his own gifts.

Shiva appeared to the priest in a dream and said, Please do not be upset. What he offers me is love, and I treasure it. Come and see for yourself tomorrow.

The next day the priest hid behind a tree and watched. The lingam seemed to be in trouble, and young Thinnan was so upset that he was ready to give anything to help. He offered his own eyes, because he thought it was the most precious thing he had. Just in time, a voice called, Stop, Kannappa! Stay by me. Shiva made him whole and happy.

People began to call him Kannappa, the one with the eyes of love. He is remembered as one of the most loved of the sixty-three Nayanmars, and his story is told in Kalahasti to this day.

ஒரு காட்டு கிராமத்தில் திண்ணன் என்ற பையன் வேடர்களுக்கு இடையே வளர்ந்தான். அவன் துணிச்சலும் வலிமையும் உடையவன்; மிக மங்கலான கால்தடங்களைக்கூடப் பின்தொடர முடியும். ஆனால் அவனுக்கு மிகவும் மென்மையான மனமும் இருந்தது.

ஒருநாள், திண்ணன் இளைஞனாக இருந்தபோது, காளத்தி என்ற இடத்துக்கு அருகிலுள்ள ஒரு மலையில் வேட்டைக்குச் சென்றான். ஒரு சிறிய வெளியில் பூக்கள் சூழ்ந்த ஒரு கல் கோயிலையும் சிவலிங்கத்தையும் கண்டான். இது சிறப்பான இடம் என்றும், இங்கே யாரும் தனியாக விடப்படக்கூடாது என்றும் அவன் மனம் சொன்னது.

திண்ணனுக்குக் கோயில் விதிகள் தெரியாது; எந்தப் பிரார்த்தனையும் தெரியாது. அவனுக்கு அன்பு செய்யத்தான் தெரியும்; அதனால் தனக்குத் தெரிந்ததையே செய்தான். ஓடையிலிருந்து தண்ணீரை வாயில் எடுத்து வந்தான். காட்டுப் பூக்களைப் பறித்துத் தன் தலைமுடியில் செருகி வந்தான். பிறகு வேட்டையில் கிடைத்த சிறந்த உணவை அன்பளிப்பாகக் கொண்டு வந்தான்.

சிவகோசரியார் என்ற பூசாரி அந்தக் கோயிலைக் கவனித்து வந்தார். காலையில் வந்தபோது அங்கே இருந்த குழப்பத்தைக் கண்டு திடுக்கிட்டார். அதைத் தூய்மை செய்து முறையான சடங்குகளுடன் வழிபட்டார். ஆனால் மறுநாள் வேடன் தன் பரிசுகளுடன் மீண்டும் வந்தான்.

சிவபெருமான் பூசாரியின் கனவில் தோன்றி, ‘வருத்தப்படாதே. அவன் எனக்குத் தருவது அன்பு; அதை நான் பெரிதும் மதிக்கிறேன். நாளை நீயே வந்து பார்’ என்றார்.

மறுநாள் பூசாரி ஒரு மரத்தின் பின்னால் மறைந்து பார்த்தார். லிங்கத்துக்கு ஏதோ துன்பம் நேர்ந்ததுபோல் தெரிந்தது; இளம் திண்ணன் மிகவும் வருந்தி உதவ எதையும் கொடுக்கத் தயாரானான். தன்னிடம் உள்ளவற்றில் மிக விலை உயர்ந்தது கண்கள் என்று நினைத்து, தன் கண்ணையே கொடுக்க முன்வந்தான். சரியான நேரத்தில் ஒரு குரல், ‘நில் கண்ணப்பா! என்னோடு இரு’ என்று அழைத்தது. சிவபெருமான் அவனை முழுமையாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் ஆக்கினார்.

அன்பின் கண்களைக் கொண்டவர் என்ற பொருளில் மக்கள் அவரைக் கண்ணப்பர் என்று அழைக்கத் தொடங்கினர். அறுபத்து மூன்று நாயன்மார்களில் மிகவும் விரும்பப்படுபவர்களில் ஒருவராக அவர் நினைவுகூரப்படுகிறார்; காளத்தியில் அவர் கதை இன்றும் சொல்லப்படுகிறது.