Nandanar: The drum-maker and the moving bullநந்தனார்: பறை செய்பவரும் விலகிய காளையும்

In the village of Thirupunkur, a man named Nandanar worked in the fields. He was strong and honest, and he worked with leather and drums. He loved Lord Shiva so much that he sang about Him all through the day.

Nandanar could not go to the temple like other people. In those days, many people were not allowed inside the temple because of the family they were born into, and this was a sad and unfair custom. But Nandanar did not become bitter. He gave the temple what he could: leather for the drums and strings for the musical instruments.

Every day he walked to the temple gate and stood outside. He could see only a little piece of the shrine over the wall. He would stand there, his hands joined, and sing. Sometimes tears ran down his face.

The great stone bull, Nandi, sat in front of the shrine facing the Lord, and its big body blocked the view. Nandanar thought quietly to himself, if only I could see a tiny bit of Him.

In the old story, Lord Shiva heard the heart behind the song. He said to Nandi, please move a little to the side, so that my friend can see me. The big stone bull shifted, and Nandanar saw the Lord clearly for the very first time.

To this day in Thirupunkur, people say the bull sits a little to one side. Nandanar is remembered as one of the sixty-three Nayanmars. He is sometimes called Thirunalaipovar, which means the one who will go tomorrow, because he always hoped for a tomorrow when he could visit the great temple at Chidambaram.

திருப்புன்கூர் என்ற ஊரில் நந்தனார் என்ற மனிதர் வயல்களில் வேலை செய்தார். அவர் வலிமையும் நேர்மையும் உடையவர்; தோலிலும் மேளங்களிலும் வேலை செய்தார். சிவபெருமானை மிகவும் நேசித்ததால் நாள் முழுவதும் அவரைப் பற்றிப் பாடிக்கொண்டிருந்தார்.

மற்றவர்களைப் போல நந்தனாரால் கோயிலுக்குள் செல்ல முடியவில்லை. அந்தக் காலத்தில் பலர் பிறந்த குடும்பத்தின் காரணமாகக் கோயிலுக்குள் அனுமதிக்கப்படவில்லை; இது வருந்தத்தக்க, நியாயமற்ற வழக்கம். ஆனால் நந்தனார் கசப்படையவில்லை. தம்மால் முடிந்ததைக் கோயிலுக்குக் கொடுத்தார்: மேளங்களுக்குத் தோலும் இசைக்கருவிகளுக்கு நரம்புகளும்.

தினமும் அவர் கோயில் வாசல் வரை நடந்து வெளியே நின்றார். சுவருக்கு மேல் கோயிலின் சிறு பகுதியை மட்டுமே பார்க்க முடிந்தது. கைகளைக் கூப்பிக்கொண்டு அங்கே நின்று பாடுவார். சில நேரம் கண்ணீர் அவர் முகத்தில் வழிந்தது.

இறைவனை நோக்கி கோயிலுக்கு முன்னால் அமர்ந்திருந்த பெரிய கல் காளையான நந்தி, தன் பெரிய உடலால் காட்சியை மறைத்தது. நந்தனார் மனதுக்குள், அவரை ஒரு சிறிதளவாவது நான் பார்க்க முடிந்தால் என்று நினைத்தார்.

பழைய கதையின்படி, சிவபெருமான் பாடலுக்குப் பின்னாலிருந்த இதயத்தைக் கேட்டார். நந்தியிடம், ‘என் நண்பன் என்னைப் பார்க்கும்படி சற்றுப் பக்கமாக நகர்ந்துகொள்’ என்றார். பெரிய கல் காளை நகர்ந்தது; நந்தனார் முதன்முறையாக இறைவனைத் தெளிவாகக் கண்டார்.

இன்றும் திருப்புன்கூரில் காளை சற்றுப் பக்கமாக அமர்ந்திருக்கிறது என்று மக்கள் சொல்கின்றனர். நந்தனார் அறுபத்து மூன்று நாயன்மார்களில் ஒருவராக நினைவுகூரப்படுகிறார். அவர் சில சமயம் திருநாளைப்போவார் என்று அழைக்கப்படுகிறார்; அதற்கு நாளை போவார் என்று பொருள். சிதம்பரத்தின் பெரிய கோயிலைத் தரிசிக்கப் போகும் ஒரு நாளை எப்போதும் அவர் நம்பிக்கையுடன் எதிர்பார்த்தார்.