Karaikkal Ammaiyar: The lady of the two mangoesகாரைக்கால் அம்மையார்: இரண்டு மாம்பழங்களின் அம்மை

In the seaside town of Karaikkal there lived a merchant's daughter named Punithavathi. She was kind to everyone and she loved Lord Shiva with all her heart. When she grew up she was married to a young merchant named Paramadattan.

One day Paramadattan's friends brought him two beautiful mangoes at his shop. He sent them home for his wife to keep for his lunch. Soon afterwards a hungry traveller who was a devotee of Shiva knocked on the door and asked for some food.

Punithavathi had already cooked the rice, but there were no side dishes yet. So she gave the traveller his meal with one of the mangoes, and he went away well fed and happy.

At lunchtime her husband came home, and she served him the rice and the other mango. He enjoyed it so much that he asked for the second one. Punithavathi was worried, because there was none left to give. She quietly prayed to Shiva for help.

In the old story, a ripe mango appeared in her hand. She gave it to her husband, and he found it far sweeter than the first. He asked, where did this come from? When she told him the truth, he said, Then please get me another, and Punithavathi prayed again. A second mango came, but when she handed it to her husband, it vanished.

Her husband was amazed and uneasy. Punithavathi decided to spend her whole life in prayer and song. Lord Shiva welcomed her warmly and called her Ammaiye, which means mother. She asked for only one gift: that she would never forget him, and that she would always sing at his feet.

She became known as Karaikkal Ammaiyar and she is one of the very first women poets of the Tamil language. Her songs, such as the Arputha Thiruvandhadhi, are still read today.

கடலோர ஊரான காரைக்காலில் ஒரு வணிகரின் மகள் புனிதவதி என்ற பெயருடன் வாழ்ந்தாள். அவள் எல்லோரிடமும் அன்பாக இருந்தாள்; சிவபெருமானை முழு மனதோடு நேசித்தாள். வளர்ந்ததும் பரமதத்தன் என்ற இளம் வணிகருக்கு மணம் முடிக்கப்பட்டாள்.

ஒருநாள் பரமதத்தனின் நண்பர்கள் அவன் கடைக்கு இரண்டு அழகிய மாம்பழங்களைக் கொண்டு வந்தனர். அவன் மதிய உணவுக்காக வைத்திருக்கும்படி அவற்றை மனைவியிடம் அனுப்பினான். சிறிது நேரத்தில் சிவனடியாரான ஒரு பசித்த பயணி கதவைத் தட்டி உணவு கேட்டார்.

புனிதவதி ஏற்கெனவே சோறு சமைத்திருந்தாள்; ஆனால் இன்னும் தொடுகறி எதுவும் இல்லை. அதனால் அந்தப் பயணிக்கு ஒரு மாம்பழத்துடன் உணவு படைத்தாள்; அவர் வயிறு நிறைந்து மகிழ்ச்சியுடன் சென்றார்.

மதிய நேரத்தில் கணவன் வீடு திரும்பினான். அவள் அவனுக்குச் சோறும் மற்ற மாம்பழமும் பரிமாறினாள். அவன் அதை மிகவும் ரசித்து இரண்டாவது பழத்தையும் கேட்டான். கொடுக்க இன்னொன்று இல்லாததால் புனிதவதி கவலைப்பட்டாள். அமைதியாக சிவபெருமானிடம் உதவி வேண்டினாள்.

பழைய கதையின்படி, ஒரு பழுத்த மாம்பழம் அவள் கையில் தோன்றியது. அவள் அதைக் கணவனுக்குக் கொடுத்தாள்; அது முதல் பழத்தைவிட மிகவும் இனிமையாக இருப்பதைக் கண்டான். ‘இது எங்கிருந்து வந்தது?’ என்று கேட்டான். அவள் உண்மையைச் சொன்னதும், ‘அப்படியானால் இன்னொன்று வாங்கித் தா’ என்றான். புனிதவதி மீண்டும் வேண்டினாள். இரண்டாவது மாம்பழம் வந்தது; ஆனால் அதைக் கணவனிடம் கொடுத்தவுடன் அது மறைந்துவிட்டது.

கணவன் வியப்பும் அமைதியின்மையும் அடைந்தான். புனிதவதி தன் வாழ்நாள் முழுவதும் வழிபாட்டிலும் பாடலிலும் கழிக்க முடிவு செய்தாள். சிவபெருமான் அவளை அன்புடன் வரவேற்று, அம்மையே என்று அழைத்தார். அம்மையே என்றால் தாயே என்று பொருள். அவள் ஒரே ஒரு வரம் கேட்டாள்: அவரை என்றும் மறக்கக்கூடாது; அவர் திருவடிகளில் எப்போதும் பாடிக்கொண்டிருக்க வேண்டும்.

அவள் காரைக்கால் அம்மையார் என்று அறியப்பட்டாள்; தமிழ் மொழியின் முதல் பெண் கவிஞர்களில் ஒருவர். அற்புதத் திருவந்தாதி போன்ற அவருடைய பாடல்கள் இன்றும் படிக்கப்படுகின்றன.