Pusalar Nayanar: The temple built in the heartபூசலார் நாயனார்: உள்ளத்தில் கட்டிய கோயில்

In the town of Thirunindravur lived a quiet man named Pusalar. He did not have much money, but he had a very big dream. He wanted to build a beautiful temple for Lord Shiva.

He tried asking people for help, but he could not collect enough. He felt sad, and for a while he did not know what to do. Then a thought came to him. If I cannot build a temple with bricks, he said, I can build one in my mind.

So he began. In his imagination he dug the foundation. He chose the stones and imagined carrying them one by one. He built the walls and the tall tower at the entrance, and he carved every picture in his mind. He worked on it every day, with great care.

At last the temple was finished. Pusalar picked a day for the grand opening, which in Tamil is called the Kumbhabhishekam. He told nobody, because it was all inside his heart.

Meanwhile, in the great city of Kanchi, a king of the Pallava family had built a magnificent stone temple for Shiva. He had chosen the very same day for his grand opening.

The night before the ceremony, the king had a dream. Lord Shiva said to him, please move your opening to another day. I must go to the temple of my friend Pusalar in Thirunindravur on that day.

The king woke up amazed. He travelled to Thirunindravur and asked, where is the temple of Pusalar? The people said they did not know of one. At last he found Pusalar himself and heard the whole story. The king bowed to him, and he understood that a temple built with love, even in the mind, was as real as one made of stone.

திருநின்றவூர் நகரில் பூசலார் என்ற அமைதியான மனிதர் வாழ்ந்தார். அவரிடம் அதிகப் பணம் இல்லை; ஆனால் மிகப் பெரிய கனவு இருந்தது. சிவபெருமானுக்கு ஓர் அழகிய கோயில் கட்ட அவர் விரும்பினார்.

அவர் மக்களிடம் உதவி கேட்டுப் பார்த்தார்; ஆனால் போதுமான அளவு சேரவில்லை. அவர் வருந்தினார்; சிறிது காலம் என்ன செய்வது என்று தெரியவில்லை. பிறகு ஓர் எண்ணம் தோன்றியது. ‘செங்கற்களால் கோயில் கட்ட முடியாவிட்டால், என் மனதில் கட்டலாமே’ என்றார்.

அப்படியே தொடங்கினார். கற்பனையில் அடித்தளம் தோண்டினார். கற்களைத் தேர்ந்தெடுத்து ஒவ்வொன்றாகச் சுமந்து வருவதாக நினைத்தார். சுவர்களையும் நுழைவாயிலின் உயர்ந்த கோபுரத்தையும் எழுப்பினார்; ஒவ்வொரு சிற்பத்தையும் மனதில் செதுக்கினார். தினமும் மிகுந்த கவனத்துடன் அதில் உழைத்தார்.

கடைசியில் கோயில் முடிந்தது. பூசலார் பெரிய திறப்பு விழாவுக்கு ஒரு நாளைத் தேர்ந்தெடுத்தார்; தமிழில் அதைக் குடமுழுக்கு என்பார்கள். அவர் யாரிடமும் சொல்லவில்லை, ஏனெனில் எல்லாமே அவர் உள்ளத்துக்குள்ளேயே இருந்தது.

இதற்கிடையில், பெரிய நகரமான காஞ்சியில் பல்லவ குலத்து மன்னன் ஒருவன் சிவபெருமானுக்கு ஒரு பிரம்மாண்டமான கல் கோயிலைக் கட்டியிருந்தான். அவன் தன் திறப்பு விழாவுக்கும் அதே நாளைத் தேர்ந்தெடுத்திருந்தான்.

விழாவுக்கு முந்தைய இரவு மன்னனுக்கு ஒரு கனவு வந்தது. சிவபெருமான் அவனிடம், ‘உன் திறப்பு விழாவை வேறொரு நாளுக்கு மாற்று. அந்த நாளில் நான் திருநின்றவூரில் என் நண்பன் பூசலாரின் கோயிலுக்குச் செல்ல வேண்டும்’ என்றார்.

மன்னன் வியப்புடன் விழித்தான். திருநின்றவூருக்குப் பயணித்து, ‘பூசலாரின் கோயில் எங்கே?’ என்று கேட்டான். அப்படி ஒன்றும் தெரியாது என்று மக்கள் சொன்னார்கள். கடைசியில் பூசலாரையே கண்டுபிடித்து முழுக் கதையையும் கேட்டான். மன்னன் அவரை வணங்கினான்; அன்புடன் மனதில் கட்டிய கோயிலும் கல்லால் கட்டியதைப் போலவே உண்மையானது என்று புரிந்துகொண்டான்.