Ilayankudi Maranar: The farmer who fed every guestஇளையான்குடி மாற நாயனார்: வந்த எல்லா விருந்தினருக்கும் உணவளித்த விவசாயி

In a town called Ilayankudi lived a farmer named Maranar. He had good fields and a loving wife, and he had one great joy in life: feeding the devotees of Lord Shiva who passed through the town.

Whoever knocked on his door was welcomed with a seat, clean water for their feet and a hot meal. He never asked who they were or where they came from.

As time went by, Maranar gave away so much that he became poor. The cupboards emptied and the stores of grain ran low. But he did not stop welcoming guests, and he kept finding ways to help them.

One stormy night the rain poured down and the wind howled. Late in the night, there was a knock at the door. An old man stood in the doorway, soaked and hungry. Maranar welcomed him in and gave him a place to rest.

Then he looked in the kitchen. There was nothing left, not a handful of rice. He whispered to his wife, what shall we do? His wife said, today at sunrise you sowed seeds in the field, and the rain will have washed them loose. Perhaps we can gather them.

Maranar took a basket and went into the dark, rainy field. He felt around in the wet mud and picked up the seeds he had planted that morning. His wife washed them and cooked them over a fire. She had no firewood, so she burned the dry bits of the roof beam. At last the meal was ready.

When Maranar went to call his guest, the room was empty. In his place stood Lord Shiva, smiling, with His wife Parvati. A voice said, your kindness has been seen. In the morning, Maranar's fields and storeroom were overflowing with grain, and he went on welcoming guests for the rest of his life.

இளையான்குடி என்ற ஊரில் மாறனார் என்ற விவசாயி வாழ்ந்தார். அவருக்கு நல்ல வயல்களும் அன்பான மனைவியும் இருந்தனர். அந்த ஊர் வழியாகச் செல்லும் சிவனடியார்களுக்கு உணவளிப்பதே அவருக்குப் பெரிய மகிழ்ச்சி.

அவர் வீட்டுக் கதவைத் தட்டும் யாரையும் உட்கார இடம் கொடுத்து, கால் கழுவ சுத்தமான நீர் கொடுத்து, சூடான உணவு தந்து வரவேற்றார். அவர்கள் யார், எங்கிருந்து வருகிறார்கள் என்று அவர் ஒருபோதும் கேட்டதில்லை.

காலம் செல்லச் செல்ல, மாறனார் அவ்வளவு கொடுத்ததால் ஏழையானார். அலமாரிகள் காலியாயின. தானியக் கிடங்குகளும் குறைந்தன. ஆனாலும் அவர் விருந்தினர்களை வரவேற்பதை நிறுத்தவில்லை. அவர்களுக்கு உதவ வழிகளைத் தொடர்ந்து கண்டுபிடித்தார்.

ஒரு புயல் இரவில் மழை கொட்டியது, காற்று ஊளையிட்டது. நள்ளிரவில் கதவு தட்டப்பட்டது. ஒரு முதியவர் நனைந்து, பசியுடன் வாசலில் நின்றார். மாறனார் அவரை உள்ளே வரவேற்று, ஓய்வெடுக்க இடம் கொடுத்தார்.

பிறகு சமையலறையைப் பார்த்தார். ஒரு பிடி அரிசிகூட இல்லை. ‘என்ன செய்வோம்?’ என்று மனைவியிடம் மெல்லக் கேட்டார். மனைவி, ‘இன்று காலை சூரிய உதயத்தில் நீங்கள் வயலில் விதைகளை விதைத்தீர்கள். மழை அவற்றைக் கழுவி வெளியே கொண்டு வந்திருக்கும். ஒருவேளை நாம் அவற்றைச் சேகரிக்கலாம்’ என்றாள்.

மாறனார் ஒரு கூடையை எடுத்துக்கொண்டு, இருட்டில் மழை பெய்யும் வயலுக்குச் சென்றார். ஈரச் சேற்றில் தடவித் தேடி, அன்று காலை தாம் விதைத்த விதைகளை எடுத்தார். அவர் மனைவி அவற்றைக் கழுவி, நெருப்பில் சமைத்தாள். விறகு இல்லாததால், கூரையின் உத்திரத்தின் உலர்ந்த துண்டுகளை எரித்தாள். கடைசியில் உணவு தயாரானது.

மாறனார் விருந்தினரை அழைக்கச் சென்றபோது, அறை காலியாக இருந்தது. அவர் இடத்தில் சிவபெருமான் தம் மனைவி பார்வதியுடன் புன்னகைத்தபடி நின்றார். ‘உன் அன்பு கவனிக்கப்பட்டது’ என்று ஒரு குரல் சொன்னது. காலையில் மாறனாரின் வயல்களும் களஞ்சியமும் தானியத்தால் நிரம்பி வழிந்தன. அவர் வாழ்நாள் முழுவதும் விருந்தினர்களை வரவேற்றுக்கொண்டே இருந்தார்.