Kavya at the New Year Concertபுத்தாண்டு விழாவில் கவ்யா

ஏப்ரல் மாதத்தில் தமிழ்ப் புத்தாண்டைக் கொண்டாட மெல்பர்னில் உள்ள தமிழ்ச் சங்கம் ஒரு விழாவை ஏற்பாடு செய்திருந்தது. மண்டபம் மாவிலைத் தோரணங்களாலும் கோலங்களாலும் அழகாக அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது. குழந்தைகளும் பெரியவர்களும் புத்தாடைகளை அணிந்து வந்து ஒருவருக்கொருவர் வாழ்த்துச் சொன்னார்கள்.

கவ்யா அந்த விழாவில் ஒரு திருக்குறளைச் சொல்லி அதன் பொருளையும் விளக்க வேண்டும். வீட்டில் பலமுறை பயிற்சி செய்திருந்தாலும், மேடையின் பின்னால் நின்றபோது அவளுடைய கைகள் நடுங்கின. அவள் பல பேர் முன்னால் பேசியதே இல்லை.

அவளுடைய தோழி மீரா, “நீ நன்றாகப் படித்திருக்கிறாய், என்னைப் பார்த்துச் சொல்வது போலச் சொல்” என்று தைரியம் கொடுத்தாள். கவ்யா ஆழமாக மூச்சு இழுத்துக்கொண்டு மேடையில் ஏறினாள்.

அவள் ஒலிவாங்கியின் அருகே சென்று பேசத் தொடங்கியபோது திடீரென்று ஒலிவாங்கி அணைந்துவிட்டது. மண்டபத்தில் சிறிய சலசலப்பு எழுந்தது. கவ்யா ஒரு கணம் திகைத்தாள். அவள் மனதில் “இப்போது என்ன செய்வது?” என்ற கேள்வி ஓடியது.

பிறகு அவள் ஒரு படி முன்னால் வந்து, தெளிவான குரலில் குறளைச் சொல்ல ஆரம்பித்தாள். அவளுடைய குரல் மண்டபத்தின் கடைசி வரிசை வரை கேட்டது. அங்கே அமர்ந்திருந்த அவளுடைய பாட்டி கண்களைத் துடைத்துக்கொண்டு புன்னகைத்தார். அவள் பொருளை எளிய சொற்களில் விளக்கியபோது எல்லோரும் அமைதியாகக் கவனித்தார்கள்.

நிகழ்ச்சி முடிந்ததும் பெரியவர்கள் அவளைப் பாராட்டினார்கள். கவ்யா மீராவிடம், “நீ தைரியம் கொடுத்ததால்தான் என்னால் முடிந்தது” என்றாள். பயம் வரும்போது நின்று மூச்சு விட்டு முயன்றால் வழி கிடைக்கும் என்று அவள் புரிந்துகொண்டாள். வீட்டுக்குப் போகும்போது அம்மா அவளை அணைத்துக்கொண்டாள்.

In April, the Tamil association in Melbourne had organised a festival to celebrate the Tamil New Year. The hall was beautifully decorated with mango-leaf garlands and floor patterns. Children and adults came in new clothes and greeted one another.

At the festival, Kavya had to recite a Thirukkural couplet and explain its meaning. Although she had practised many times at home, her hands trembled as she stood behind the stage. She had never spoken in front of so many people.

Her friend Meera gave her courage, saying, “You have learned it well. Say it as if you are speaking to me.” Kavya took a deep breath and climbed onto the stage.

As she went up to the microphone and began to speak, the microphone suddenly cut out. A small murmur rose in the hall. Kavya was stunned for a moment. The question “What do I do now?” ran through her mind.

Then she stepped forward and began to say the couplet in a clear voice. Her voice was heard right to the last row of the hall. Her grandmother, sitting there, wiped her eyes and smiled. When she explained the meaning in simple words, everyone listened quietly.

When the programme ended, the elders praised her. Kavya said to Meera, “I could do it because you gave me courage.” She understood that when fear comes, pausing, breathing and trying will show a way. On the way home, her mother hugged her.