Thirukkuralதிருக்குறள் 94: சூது

At the temple festival in Karur, there were swings, bangles, sweets and, in the far corner, a loud little stall with dice and a sign that said ‘Try Your Luck’. Selvan, whose grandfather ran the bicycle repair shop, stood watching with his best friend Bala.

Bala put in one coin and won three. He whooped. But Selvan’s grandfather, who had walked up behind them, said quietly, ‘Do not wish for gambling, even if you win. Winning is like a fish swallowing a golden hook.’

Bala laughed. All week he went back again and again, winning once and losing a hundred times as much. ‘Is there any way for people who win one and lose a hundred to live well?’ Selvan’s grandfather asked the street.

Soon Bala talked about nothing but dice. When a person talks only about dice, wealth goes away and leaves him.

Nothing, Selvan learned, brings poverty like gambling. It does many small wrongs, and it slowly destroys honour. Bala began to tell small lies about his lunch money.

Bala grew proud of his lucky hand and of the dice. People who grow proud of dice and their own hand, and then become miserly, end up with nothing.

He was shut in by the trickery of the game, always hoping for the next throw, and he sat in class hungry and distracted.

The day Bala set foot in the stall again, both his hard-earned pocket money and his good character were spoiled. He had even lied to his mother about a school fee.

Selvan’s grandfather, over cups of tea, explained gently. ‘Gambling ruins wealth, leads one to lies, destroys grace and brings suffering,’ he said. ‘Clothes, wealth, food, honour and learning are five things that do not come to those who join gamblers.’

‘I only want one more try,’ said Bala. ‘Yes,’ said the old man kindly. ‘A gambler grows fonder of play with each loss, just as a life clings to living with each hardship.’

So Selvan took Bala to the school teacher, Mrs Anitha, who spoke with Bala’s mother. Together they gave Bala a plan: afternoons at the bicycle shop, helping Grandfather, and honest pocket money for honest work.

By the next festival, Bala walked past the dice stall without turning his head. He bought two jalebis and handed one to Selvan.

கரூரிலுள்ள கோயில் திருவிழாவில் ஊஞ்சல்கள், வளையல்கள், இனிப்புகள் இருந்தன; தொலைவான மூலையில் பகடைகளுடனும் ‘அதிர்ஷ்டத்தைச் சோதியுங்கள்’ என்ற பலகையுடனும் ஒரு சத்தமான சிறிய கடை. சைக்கிள் பழுதுபார்க்கும் கடை நடத்தும் தாத்தாவின் பேரன் செல்வன் தன் உயிர்த்தோழன் பாலாவுடன் அதைப் பார்த்து நின்றான்.

பாலா ஒரு நாணயம் போட்டு மூன்று வென்றான். ஆரவாரம் செய்தான். ஆனால் பின்னால் நடந்து வந்த செல்வனின் தாத்தா அமைதியாக, ‘சூதை விரும்பாதே, வென்றாலும். வெல்வது மீன் தங்கத் தூண்டிலை விழுங்குவதைப் போன்றது’ என்றார்.

பாலா சிரித்தான். அடுத்த வாரம் மீண்டும் மீண்டும் போனான். ஒருமுறை வென்றான்; பிறகு அதைவிட நூறு மடங்கு இழந்தான். ‘ஒன்று வென்று நூறு இழப்பவர்கள் நன்றாக வாழ ஏதாவது வழி உண்டா?’ என்று செல்வனின் தாத்தா தெருவிடம் கேட்டார்.

விரைவில் பாலா பகடையைத் தவிர வேறு எதையும் பேசவில்லை. நோட்டுப் புத்தகத்தில் பகடை வரைந்தான்; மேசையில் உருட்டினான். பகடையைப் பற்றி மட்டுமே பேசுபவனை விட்டுச் செல்வம் போய்விடும்.

சூதாட்டத்தைப் போல வறுமையைக் கொண்டுவருவது வேறில்லை என்று செல்வன் கற்றான். அது பல சிறிய தவறுகளைச் செய்யவைத்து மெதுவாக மானத்தை அழிக்கிறது. தன் மதிய உணவுப் பணம் எங்கே போனது என்பதற்குப் பாலா சிறு பொய்கள் சொல்லத் தொடங்கினான்.

பாலா தன் அதிர்ஷ்டக் கையையும் பகடையையும் எண்ணிப் பெருமை கொண்டு, தன் நாணயங்களைத் தவிர எல்லாவற்றிலும் கவனமாக ஆனான்; பென்சிலைக்கூடப் பகிர மறுத்தான். பகடையையும் தன் கையையும் எண்ணிப் பெருமை கொண்டு கருமியாகிறவர்கள் இறுதியில் ஒன்றுமில்லாமல் முடிவார்கள்.

ஆட்டத்தின் தந்திரத்தில் அவன் சிக்கிக்கொண்டான்; அடுத்த வீச்சுக்காக எப்போதும் ஏங்கினான். வயிறு நிறையாமல் துன்பப்பட்டான். வகுப்பில் பசியோடும் கவனம் சிதறியும் அமர்ந்திருந்தான்.

பாலா மீண்டும் அந்தக் கடைக்குள் கால் வைத்த நாளில், அவனது கஷ்டப்பட்டுச் சேர்த்த சிறு பணமும் நல்ல குணமும் கெட்டன. பள்ளிக் கட்டணம் பற்றி அம்மாவிடம் பொய் சொல்லியிருந்தான்.

செல்வனின் தாத்தா தேநீர் அருந்தியபடி மெதுவாக விளக்கினார். ‘சூது செல்வத்தை அழிக்கும், பொய்க்கு வழிகாட்டும், அருளை அழிக்கும், துன்பம் தரும்’ என்றார். ‘உடை, செல்வம், உணவு, மானம், கல்வி என்ற ஐந்தும் சூதாடுவோருடன் சேர்பவர்களுக்கு வராது.’ பாலா தன் பழைய சட்டையைக் கீழே பார்த்தான்.

‘ஆனால் இன்னும் ஒரே ஒரு முறை’ என்றான். ‘நான் எப்போதும் இன்னொன்று விரும்புகிறேன்.’ ‘ஆம்’ என்றார் முதியவர் அன்புடன். ‘ஒவ்வொரு தோல்வியிலும் ஆட்டத்தின்மீது பற்று கூடுகிறது; துன்பம் ஒவ்வொன்றிலும் வாழ்க்கை வாழ்வதைப் பற்றிக்கொள்வது போல. அதனால்தான் தனியாக நிறுத்துவது கடினம்.’

எனவே செல்வன் பாலாவை ஆசிரியை அனிதாவிடம் அழைத்துச் சென்றான். அவர் பாலாவின் அம்மாவிடம் பேசினார். அனைவரும் சேர்ந்து பாலாவுக்கு ஒரு திட்டம் தந்தனர்: மதியங்களில் தாத்தாவுக்கு சைக்கிள் கடையில் உதவுதல்; நேர்மையான வேலைக்கு நேர்மையான கைச்செலவுப் பணம்.

அடுத்த திருவிழாவில் பாலா பகடைக் கடையைத் தலை திருப்பாமல் கடந்து சென்றான். இனிப்புக் கடையில் நின்று இரண்டு ஜிலேபி வாங்கி, ஒன்றைச் செல்வனிடம் கொடுத்தான்.