Thirukkuralதிருக்குறள் 92: வரைவின்மகளிர்

Naveen, fourteen, ran the biggest stall at his school fair in Tirunelveli and raised more money for the library than anyone expected. Suddenly a group of older boys, who called themselves the Shine Crowd, wanted to be his friends.

‘You’re a genius, Naveen!’ they said. ‘Come to the mall with us!’ Their words were sweet, but his sister Kavitha noticed that those sweet words came right after the news of his money. She remembered a saying: the sweet words of those who seek you for what you have, not for who you are, bring only trouble.

Kavitha asked him gently, ‘When they praise you, do they look at you or at your pocket?’ Naveen began to weigh the kindness in each compliment.

At the mall, the Shine Crowd hugged him and clapped his back, but their eyes were on the shop windows. Their hugs felt hollow, like hugging a stranger in a dark room where nobody could really see you.

Naveen’s grandfather, a retired postman, sat him down. ‘The wise look for the true wealth of kindness,’ he said, ‘not for cheap fun that anyone can buy.’

‘Wise people also do not touch shallow pleasures offered to anyone and everyone,’ he added. ‘They do not follow those who strut about looking for quick amusement. Anyone who cares about their own good keeps away.’

Naveen noticed it himself on Saturday. A boy in the Shine Crowd was chatting with him, but his thoughts were on another friend’s birthday plans. ‘Only people without a steady heart,’ said Grandfather, ‘cling to those whose attention is elsewhere.’

‘A charm that deceives,’ Grandfather said, ‘is like a spell that fools people without good judgement.’

‘And that soft, easy company,’ Kavitha warned, ‘can become a mire where people sink slowly.’

Grandfather told one more story, of a neighbour who had once lost everything. ‘He spent time with double-minded people, in idle habits that cost more than they gave. They are the usual companions of those whom fortune has left.’

So Naveen thanked the Shine Crowd politely and went home. On Sunday he joined his true friends Hari and Fathima, who had always helped at the stall without asking for anything. They spent the afternoon fixing bicycles and drinking lemonade, for almost no money. ‘This is the best day I’ve had in weeks,’ said Naveen.

பதினான்கு வயது நவீன், திருநெல்வேலியிலுள்ள தன் பள்ளிக் கண்காட்சியில் மிகப் பெரிய கடையை நடத்தி, நூலகத்துக்கு யாரும் எதிர்பார்க்காத அளவு நிதி திரட்டினான். திடீரென்று தங்களை ‘மின்னும் கூட்டம்’ என்று அழைத்துக்கொண்ட மூத்த பையன்கள் அவனுடன் நண்பர்களாக விரும்பினர்.

‘நீ ஒரு மேதை, நவீன்! எங்களோடு வணிக வளாகத்துக்கு வா!’ என்றனர். அவர்கள் வார்த்தைகள் இனிமையாக இருந்தன; ஆனால் அவன் பணம் பற்றிய செய்தி வந்த உடனேயே அந்த இனிய வார்த்தைகள் வந்ததை அவன் தங்கை கவிதா கவனித்தாள். ‘நீ யார் என்பதற்காக அல்லாமல், உன்னிடம் இருப்பதற்காக உன்னைத் தேடுபவர்களின் இனிய வார்த்தைகள் தொல்லையைத்தான் தரும்’ என்ற பழமொழி அவளுக்கு நினைவு வந்தது.

‘அவர்கள் புகழும்போது உன்னைப் பார்க்கிறார்களா, உன் பைக்குள் பார்க்கிறார்களா?’ என்று கவிதா மெதுவாகக் கேட்டாள். ஒவ்வொரு பாராட்டிலும் உள்ள அன்பை நவீன் எடைபோடத் தொடங்கினான்.

வணிக வளாகத்தில் மின்னும் கூட்டம் அவனைக் கட்டிப்பிடித்து முதுகில் தட்டியது; ஆனால் அவர்கள் கண்கள் கடைகளின் கண்ணாடிகள் மீதே இருந்தன. அவர்கள் அணைப்பு இருட்டறையில் அந்நியரைக் கட்டியணைப்பதுபோல் வெறுமையாக இருந்தது.

ஓய்வு பெற்ற தபால்காரரான நவீனின் தாத்தா அவனை அமர வைத்தார். ‘அறிவுடையோர் கருணை என்ற உண்மைச் செல்வத்தைத் தேடுவார்கள்; யாரும் விலைக்கு வாங்கக்கூடிய மலிவான மகிழ்ச்சியை அல்ல’ என்றார்.

‘எல்லோருக்கும் கிடைக்கும் ஆழமற்ற இன்பங்களையும் அறிவுடையோர் தொட மாட்டார்கள். காட்டிக்கொண்டு திரியும் விரைவு இன்பம் தேடுபவர்களைப் பின்தொடர மாட்டார்கள். தன் நலனை நினைப்பவர்கள் விலகியே இருப்பர்’ என்றார்.

சனிக்கிழமை நவீனே அதைக் கவனித்தான். மின்னும் கூட்டத்தின் ஒரு பையன் அவனுடன் பேசிக்கொண்டிருந்தான்; ஆனால் அவன் எண்ணம் வேறொரு நண்பரின் பிறந்தநாள் திட்டத்தில் இருந்தது. ‘நிலையான மனம் இல்லாதவர்கள்தான் கவனம் வேறெங்கோ இருப்பவர்களிடம் ஒட்டிக்கொள்வார்கள்’ என்றார் தாத்தா.

‘ஏமாற்றும் வசீகரம் நல்ல தீர்ப்பு இல்லாதவர்களை மயக்கும் மந்திரம் போன்றது’ என்றார் தாத்தா. நவீன் புன்னகைத்தான். அந்த வடிவத்தை அவன் காணத் தொடங்கியிருந்தான்.

‘அந்த மென்மையான, எளிய கூட்டம் மெல்ல மெல்ல மனிதர்களை மூழ்கடிக்கும் சேறாக மாறலாம். அது எப்படி இருக்கும் என்று நினைத்துப்பார்’ என்றாள் கவிதா.

தாத்தா இன்னொரு கதை சொன்னார், ஒருகாலத்தில் எல்லாவற்றையும் இழந்த ஓர் அண்டை வீட்டுக்காரர் பற்றி. ‘அவர் இரு மனம் உள்ளவர்களுடன் நேரம் செலவழித்தார்; தரும் பலனை விட அதிகம் எடுத்துக்கொள்ளும் வீணான பழக்கங்களில் மூழ்கினார். செல்வம் கைவிட்டவர்களுக்குத் துணையாக இருப்பவர்கள் அவர்களே.’

எனவே நவீன் மின்னும் கூட்டத்துக்குப் பணிவாக நன்றி சொல்லி வீடு திரும்பினான். ஞாயிற்றுக்கிழமை கடையில் எதையும் கேட்காமல் எப்போதும் உதவிய உண்மையான நண்பர்கள் ஹரியும் பாத்திமாவும் அவனுடன் சேர்ந்தனர். கிட்டத்தட்ட செலவில்லாமல் சைக்கிள் சரி செய்து, எலுமிச்சை பானம் குடித்து மதியத்தைக் கழித்தனர். ‘இந்த வாரங்களில் இதுவே என் சிறந்த நாள்’ என்றான் நவீன்.