Thirukkuralதிருக்குறள் 85: புல்லறிவாண்மை

Saranya, twelve, from Trichy, always said, ‘We are very clever, aren’t we?’ and nodded at herself. The truest poverty of all, her grandfather said quietly, is a lack of wisdom. Nobody else counts as poor in that way.

One day Saranya decided to bake a cake for the neighbours. She had never baked before. ‘I know everything about it,’ she announced to her cousins.

She gave away her little brother’s drawings to the neighbour, thinking they were hers to give. The neighbour was delighted, though the generosity did nothing for Saranya. A fool’s glad gift often benefits the receiver more than the giver.

Her cousin Priya said, ‘Maybe check the recipe.’ Saranya waved it away. The greatest harm fools do themselves is something even their enemies would find hard to do.

When Saranya started a recipe she did not understand, her older cousin Ravi noticed something. Taking up what you have not learned makes even what you do know look doubtful.

She covered the messy bowls with a cloth and hid the flour on her sleeves, but she could not hide her mistakes. Covering the body is not wisdom, and not hiding one’s faults is only shallow knowledge.

While she mixed, she let slip the secret about her aunt’s surprise party, which had been told to her only that morning. That small slip brought great trouble on herself, as her aunt’s plans were spoiled.

Grandfather asked her to turn off the oven when the timer rang. Saranya did not listen, and she did not understand by herself either. A person who neither acts when told nor understands on his own becomes a trouble to himself.

When the cake sagged and fell, Saranya told her cousins at length how it should have looked, describing the glorious cake she had seen in a shop she had never been inside. She was showing others what she had not seen, and believing it herself.

Then she insisted that salt was sweet, though everyone said otherwise. Her cousins smiled and shook their heads, as if she were floating in a dream.

That evening Saranya sat by Grandfather and gave a small laugh. ‘I do not know everything,’ she said. ‘I know one thing now: it is better to ask.’

‘Then you are on the way to wisdom,’ he said, and passed her a slice of the smaller, humbler cake they baked together the next day.

திருச்சியைச் சேர்ந்த பன்னிரண்டு வயது சரண்யா எப்போதும், ‘நாம் மிகவும் புத்திசாலிகள் இல்லையா?’ என்று கூறித் தனக்குத்தானே தலையசைப்பாள். அவளிடம் நிறையப் புத்தகங்களும் நல்ல பள்ளிப் பையும் இருந்தன; ஆனால் எல்லா வறுமையிலும் உண்மையான வறுமை அறிவு இல்லாமை என்றார் அவள் தாத்தா அமைதியாக. வேறெதுவும் அப்படிப்பட்ட வறுமை ஆகாது.

ஒருநாள் சரண்யா அண்டை வீட்டாருக்கு கேக் செய்யத் தீர்மானித்தாள். அவள் முன்பு ஒருபோதும் செய்ததில்லை. ‘எனக்கு இதைப் பற்றி எல்லாம் தெரியும்’ என்று உறவினர் பிள்ளைகளிடம் அறிவித்தாள்.

தன் தம்பியின் ஓவியங்களைத் தனக்குச் சொந்தம் என்று நினைத்து அண்டை வீட்டாருக்குக் கொடுத்துவிட்டாள். அவர் மகிழ்ந்தார்; ஆனால் அந்த வள்ளல் தன்மையால் சரண்யாவுக்கு ஒன்றும் கிடைக்கவில்லை. மடையன் மகிழ்ச்சியாகக் கொடுப்பதன் பயன் பெறுபவனுக்கே அதிகம்.

அவள் உறவினள் பிரியா, ‘செய்முறையைப் பார்த்துவிடு’ என்றாள். சரண்யா கையசைத்துத் தள்ளினாள். அவள் பெருமை கொண்டிருந்தாள்; மடையர்கள் தமக்குத் தாமே செய்யும் தீங்கை எதிரிகளாலும் செய்ய முடியாது.

புரியாத செய்முறையை அவள் தொடங்கியபோது, மூத்த உறவினர் ரவி ஒன்றைக் கவனித்தார்: கற்காததை எடுத்துக்கொள்ளும்போது, தெரிந்ததையும் சந்தேகமாகத் தோன்றச் செய்துவிடும். தேநீரும் நூடுல்ஸும் நன்றாகச் செய்பவள் என்று பெயர் பெற்றவள்; இப்போது மக்கள் சந்தேகப்பட்டனர்.

அவள் குழப்பமான கிண்ணங்களைத் துணியால் மூடி, கை மாவை ஆடையில் மறைத்தாள்; ஆனால் தன் தவறுகளை மறைக்க முடியவில்லை. உடலை மறைப்பது அறிவு ஆகாது; குறைகளை மறைக்காமல் இருப்பதே ஆழமற்ற அறிவு.

கலந்துகொண்டிருக்கும்போது, அத்தையின் ஆச்சரிய விருந்து பற்றி அன்று காலைதான் தனக்குச் சொல்லப்பட்ட ரகசியத்தை அவள் வாய் தவறிச் சொல்லிவிட்டாள். அந்த சிறிய தவறு அவளுக்கே பெரும் சிக்கலைக் கொண்டுவந்தது; அத்தையின் திட்டம் கெட்டுப்போனது.

டைமர் ஒலித்தபோது அடுப்பை அணைக்கும்படி தாத்தா சொன்னார். சரண்யா கேட்கவில்லை; தானாகவும் புரிந்துகொள்ளவில்லை. சொன்னாலும் செய்யாமல், தானாகவும் புரியாமல் இருப்பவன் தனக்குத்தானே தொல்லை.

கேக் தொய்ந்து விழுந்தபோது, அது எப்படித் தோற்றமளித்திருக்க வேண்டும் என்று சரண்யா உறவினர்களுக்கு விரிவாகச் சொன்னாள்; தான் உள்ளே போயிராத ஒரு கடையில் பார்த்த அற்புத கேக்கை விவரித்தாள். தான் காணாததை மற்றவர்களுக்குக் காட்டுவதாக நம்பிக்கொண்டிருந்தாள்.

பிறகு எல்லாரும் இல்லை என்று சொன்னபோதும் உப்பு இனிப்பு என்று வற்புறுத்தினாள். உலகம் அறிந்ததை மறுக்கிறவன், கனவில் மிதப்பவனைப்போல் ஆகிறான்; உறவினர்கள் புன்னகைத்துத் தலையசைத்தனர்.

அன்று மாலை சரண்யா தாத்தாவின் அருகில் அமர்ந்து சிறிதாகச் சிரித்தாள். ‘எனக்கு எல்லாம் தெரியாது’ என்றாள். ‘இப்போது ஒன்று தெரியும்: கேட்பது நல்லது.’

‘அப்படியானால் நீ ஞானத்தின் வழியில் இருக்கிறாய்’ என்றார் தாத்தா; மறுநாள் அவர்கள் இருவரும் சேர்ந்து சுட்ட சிறிய, எளிய கேக்கின் ஒரு துண்டை அவளிடம் நீட்டினார்.