Thirukkuralதிருக்குறள் 81: பழைமை

Every evening, old Anwar and old Raghu sat on the same bench outside a tea stall in Tirunelveli. They had been friends since they were boys together at the village school.

‘Their friendship is like a rope that cannot be cut,’ Imran, a boy who often sat beside them, told his mother. ‘It holds even when they shout.’ And they did shout, sometimes, about cricket scores, but they never once let go.

Raghu would walk into Anwar’s house and pour himself a glass of water without asking. Easy, relaxed manners, Imran’s mother explained, are a part of friendship, and a wise person bears them happily.

‘What is the use of an old friendship,’ Anwar often said with a grin, ‘if we have to knock and ask permission like strangers?’

One day Raghu borrowed Anwar’s umbrella and took it to the market without saying a word. Anwar was pleased rather than angry, because when you love someone you gladly accept what they do without asking.

Another day Raghu forgot an important errand he had promised to do for Anwar. It hurt a little. But Anwar thought quietly, ‘Either this is a slip, or it is the ease of an old friend who trusts me.’ He chose to understand.

When Anwar’s small shop had a poor season, Raghu did not stay away to avoid awkwardness. People who respect the bounds of friendship, Imran noticed, do not drop old friends in hard times.

Years ago Raghu had once lost his temper and said something that stung. Anwar never stopped caring. People whose friendship comes from love do not stop loving even when a friend does something that hurts.

For those who have the gift of not minding a friend’s mistakes, Imran decided, a whole day’s wrong is nothing at all.

The world loves people who never abandon a friendship that has come down unbroken, and Imran saw how everyone smiled when the two old men shuffled by.

Even a neighbour who had once disliked Raghu’s loud laugh came round. ‘If a man stays loyal to his old friends,’ he said, ‘how can I not like him?’

Imran sat between them, sipping his tea. ‘When I grow up,’ he said, ‘I want a friend who will argue with me for fifty years.’ The two old men laughed so hard they spilled their cups.

ஒவ்வொரு மாலையும் முதியவர்கள் அன்வரும் ரகுவும் திருநெல்வேலியிலுள்ள தேநீர்க்கடைக்கு வெளியே ஒரே பெஞ்சில் அமர்வார்கள். சிறுவர்களாகப் பள்ளியில் படித்த நாளிலிருந்தே அவர்கள் நண்பர்கள். அவர்களின் பேரன் இம்ரான் அவர்களைப் பார்த்து மகிழ்வான்.

‘அவர்கள் நட்பு அறுக்க முடியாத கயிறு போன்றது’ என்று இம்ரான் அம்மாவிடம் சொன்னான். ‘சத்தம் போட்டாலும் பிடியை விடுவதில்லை.’ கிரிக்கெட் மதிப்பெண்களைப் பற்றி சில சமயம் சத்தம் போடுவார்கள்தான்; ஆனால் ஒருமுறையும் பிடியை விட்டதில்லை.

ரகு அன்வரின் வீட்டுக்குள் நுழைந்து கேட்காமலே தண்ணீர் ஊற்றிக் குடிப்பார். அன்வர் ஒருபோதும் தவறாக நினைத்ததில்லை. இப்படி உரிமையுடன் பழகுவதும் நட்பின் ஓர் உறுப்பு என்றும், அறிவுள்ளவர் அதை மகிழ்ச்சியுடன் தாங்கிக்கொள்வார் என்றும் இம்ரானின் அம்மா விளக்கினார்.

‘நாம் அந்நியரைப்போல் கதவைத் தட்டி அனுமதி கேட்க வேண்டுமென்றால் பழைய நட்பால் என்ன பயன்?’ என்று அன்வர் அடிக்கடி சிரித்துச் சொல்வார்.

ஒருநாள் ரகு ஒரு வார்த்தையும் சொல்லாமல் அன்வரின் குடையை எடுத்துக்கொண்டு சந்தைக்குப் போனார். அன்வருக்குக் கோபம் வரவில்லை, மகிழ்ச்சியே. அன்பு உள்ளவர்கள் கேட்காமல் செய்வதையும் மகிழ்ச்சியாக ஏற்பார்கள்.

இன்னொரு நாள், அன்வருக்காகச் செய்வதாகச் சொன்ன முக்கியமான வேலையை ரகு மறந்துவிட்டார். சற்றுக் காயம்பட்டது. ஆனால் அன்வர் அமைதியாக யோசித்தார்: ‘இது ஒரு தவறு; அல்லது என்மேல் நம்பிக்கை உள்ள பழைய நண்பனின் உரிமை.’ புரிந்துகொள்ள முடிவு செய்தார்.

அன்வரின் சிறிய கடையில் வியாபாரம் குறைந்த பருவத்தில், சங்கடம் என்று ரகு விலகிப் போகவில்லை. நட்பின் எல்லைகளை மதிப்பவர்கள் கஷ்ட காலத்தில் பழைய நண்பர்களை விடுவதில்லை என்று இம்ரான் கவனித்தான்.

பல ஆண்டுகளுக்கு முன் ரகு கோபத்தில் புண்படுத்தும் ஒரு வார்த்தை சொன்னதுண்டு. அன்வர் அன்புகாட்டுவதை நிறுத்தவே இல்லை. அன்பிலிருந்து பிறந்த நட்பு, நண்பர் வலிக்கச் செய்தாலும் அன்பை நிறுத்தாது.

நண்பனின் தவறைப் பொருட்படுத்தாத குணம் உள்ளவர்களுக்கு ஒரு நாளின் தவறு ஒன்றுமே இல்லை என்று இம்ரான் தீர்மானித்தான். அன்வர் அதை மேகம் போல் கடந்து போக விட்டார்.

தெருவில் உள்ள கடைக்காரர்கள் இருவரையும் மதித்தார்கள். உடையாமல் வந்த நட்பைக் கைவிடாதவர்களை உலகம் விரும்பும்; அந்த இரு முதியவர்களும் நடந்து போகும்போது எல்லோரும் புன்னகைப்பதை இம்ரான் பார்த்தான்.

ரகுவின் உரத்த சிரிப்பை ஒருகாலத்தில் விரும்பாத ஒரு அண்டை வீட்டுக்காரர்கூட வந்து சேர்ந்தார். ‘பழைய நண்பர்களுக்கு விசுவாசமாக இருப்பவரை எப்படி விரும்பாமல் இருப்பது?’ என்றார்.

இரு முதியவர்களுக்கும் நடுவே தேநீர் குடித்தபடி இம்ரான், ‘நான் வளர்ந்தபின் ஐம்பது வருடம் என்னோடு வாதாடும் நண்பன் வேண்டும்’ என்றான். இருவரும் கோப்பைகள் சிந்தும் அளவுக்குச் சிரித்தார்கள்.