Thirukkuralதிருக்குறள் 76: பொருள்செயல்வகை

Selvi, sixteen, lived in Erode and loved to sew. Her mother worked as a cook, and money was tight. Selvi watched the world around her and noticed that wealth makes people able to do many things they otherwise cannot. A person who seems ordinary can become useful to many once she has something to work with.

She also saw something sad. People tended to look down on those who had little and honour those who had plenty. Selvi decided not to judge people that way, but she did want to earn, so that nobody could dismiss her mother.

‘Wealth is a lamp that never goes out,’ her aunt told her. ‘It goes wherever you wish and clears away the dark.’ Selvi saved a little from tailoring school uniforms in the evenings. She charged fair prices and never cheated, because wealth that comes by right means, without wrongdoing, brings both virtue and joy.

A trader once offered her a quick profit if she would use cheap thread that would burst after a week. Selvi refused. Wealth that comes without compassion and love is best let go, her aunt had said. She wanted customers to come back with smiles.

She also paid the small licence fee for her stall, knowing that taxes and fees keep roads and schools running, as a government’s wealth is built from them.

When a neighbour’s child needed a new school bag, Selvi stitched one from leftover cloth. ‘Compassion is a child born of love,’ she said, ‘and it needs wealth as a nurse to raise it.’ She could only give because she had earned.

To start her little shop, she waited until she had a few thousand rupees in her own hand, and then bought a second-hand machine. Beginning a task with something in hand is like watching an elephant fight from a safe hilltop. You can see everything and are not in danger.

Some boys laughed at her business. Selvi smiled and kept stitching. ‘Earning is the sharpest tool for cutting down the pride of those who mock you,’ she told herself, but she meant it gently: she wanted only to be steady.

Within two years, Selvi had a small shop and two helpers. Her mother, watching her, said, ‘You earned it the right way, and see how virtue and joy come together.’ The lamp in the window glowed late into the evening.

பதினாறு வயது செல்வி ஈரோட்டில் வாழ்ந்தாள்; தைப்பது அவளுக்குப் பிடிக்கும். அம்மா சமையல் வேலை செய்தாள்; பணம் குறைவு. செல்வம் மனிதர்களை பல காரியங்கள் செய்யக்கூடியவர்களாக ஆக்குகிறது என்று அவள் கவனித்தாள். சாதாரணமாகத் தெரியும் ஒருவர் கையில் ஏதாவது இருந்தால் பலருக்குப் பயன்படுபவராக மாறலாம்.

ஒரு வருத்தமான விஷயத்தையும் பார்த்தாள். மக்கள் குறைவாக உள்ளவர்களை இளக்காரமாகவும் நிறைய உள்ளவர்களை மதிப்புடனும் பார்க்கிறார்கள். செல்வி அப்படி யாரையும் எடைபோடக் கூடாது என்று முடிவு செய்தாள்; ஆனால் யாரும் அம்மாவை அலட்சியம் செய்யாதபடி தானும் சம்பாதிக்க விரும்பினாள்.

‘செல்வம் அணையாத விளக்கு. நீ விரும்பும் இடமெல்லாம் சென்று இருளை நீக்கும்’ என்றார் அத்தை. செல்வி மாலை நேரத்தில் பள்ளி சீருடைகளைத் தைத்து கொஞ்சம் சேமித்தாள். நியாயமான விலை கேட்டாள், ஏமாற்றவில்லை; ஏனெனில் தவறின்றி முறையாக வரும் செல்வம் அறத்தையும் மகிழ்ச்சியையும் தரும்.

ஒரு வியாபாரி, ஒரு வாரத்தில் அறுந்துவிடும் மலிவான நூலைப் பயன்படுத்தினால் உடனடி இலாபம் தருவதாகச் சொன்னார். செல்வி மறுத்தாள். இரக்கமும் அன்பும் இல்லாமல் வரும் செல்வத்தை விடுவதே நல்லது என்று அத்தை சொல்லியிருந்தார். வாடிக்கையாளர் புன்னகையோடு திரும்பி வர வேண்டும் என்பது அவள் ஆசை.

கடைக்கான சிறு உரிமக் கட்டணத்தையும் செலுத்தினாள். வரியும் கட்டணமும் சாலைகளையும் பள்ளிகளையும் இயக்குகின்றன, அரசின் செல்வம் அவற்றால் உருவாகிறது என்று அவளுக்குத் தெரியும்.

பக்கத்து வீட்டுக் குழந்தைக்குப் புதிய புத்தகப்பை தேவைப்பட்டபோது மிச்சத் துணியில் ஒன்றை தைத்துக் கொடுத்தாள். ‘இரக்கம் அன்பின் குழந்தை; அதை வளர்க்கும் செவிலித்தாய் செல்வம்’ என்றாள். சம்பாதித்ததால்தான் அவளால் கொடுக்க முடிந்தது.

சிறு கடை தொடங்க, தன் கையில் சில ஆயிரம் ரூபாய் வரும் வரை காத்திருந்து, பிறகு பழைய இயந்திரம் வாங்கினாள். கையில் ஏதாவது வைத்துத் தொடங்குவது மலை உச்சியிலிருந்து யானைச் சண்டையைப் பாதுகாப்பாகப் பார்ப்பது போல. எல்லாம் தெரியும், ஆபத்தில்லை.

சில பையன்கள் அவள் தொழிலைச் சிரித்தனர். செல்வி புன்னகைத்துத் தைத்துக்கொண்டிருந்தாள். ‘சம்பாதிப்பதே உன்னை ஏளனம் செய்வோரின் செருக்கை வெட்டும் கூர்மையான கருவி’ என்று நினைத்துக்கொண்டாள்; ஆனால் அதை மென்மையாகவே நினைத்தாள், உறுதியாக இருக்க மட்டுமே விரும்பினாள்.

இரண்டு ஆண்டுகளுக்குள் செல்விக்கு ஒரு சிறிய கடையும் இரண்டு உதவியாளரும் இருந்தனர். அம்மா அவளைப் பார்த்து, ‘நீ முறையாகச் சம்பாதித்தாய்; பார், அறமும் மகிழ்ச்சியும் எப்படி ஒன்றாக வருகின்றன’ என்றாள். ஜன்னலில் இருந்த விளக்கு மாலை வெகுநேரம் ஒளிர்ந்தது.