Thirukkuralதிருக்குறள் 7: புதல்வரைப் பெறுதல்

Raman drove a bus along the Coimbatore road, and his wife, Devi, sold flowers at the market. They had one son, Sathya, aged nine, whom they thought the best thing that had ever happened to them.

‘Nothing a person can gain is greater than wise children,’ Raman often said, and Devi would add, ‘Children of good character, free from blame, keep trouble away for many generations.’

One Sunday Sathya’s teacher visited. ‘People call their children their wealth,’ she told the parents, ‘but a child’s own wealth is whatever comes from that child’s own deeds.’ Sathya decided to earn some of his own by tidying the school library every afternoon.

On Sunday evening Sathya and his little cousin stirred a pot of rice porridge for supper. Raman took a spoonful and sighed happily. ‘Porridge stirred by the little hands of your own children,’ he said, ‘is sweeter than nectar.’

Later, Sathya jumped into his father’s arms, and Raman laughed. ‘To touch your child is a joy to the body,’ he said. Sathya then read aloud a poem he had written, and Devi closed her eyes. ‘And to hear their words is a joy to the ears,’ she whispered.

Their neighbour played the flute, and an old uncle praised the lute at weddings. ‘The flute is sweet, the lute is sweet,’ Devi laughed, ‘only for those who have never heard their own baby’s first lisping words.’ She remembered Sathya saying ‘amma’ for the first time.

Raman sold his old watch to pay Sathya’s fees, wanting his son to sit one day in the front among the learned. ‘The best help a father can give,’ he said, ‘is to make his child fit for that seat.’

Soon Sathya taught his father to read the English words on the bus route boards. ‘That my child is wiser than I am,’ he said, ‘is a sweet thing to everyone in the wide world.’

At the school prize day, Sathya won a certificate for science. Devi, in her best sari, heard the headmaster call him a worthy student, and she was happier than she had been on the day he was born.

‘What penance did this father do to deserve such a son?’ he said to the crowd. Sathya grinned, because the best thanks a son can give is to make people wonder just that.

ராமன் கோயம்புத்தூர் சாலையில் பேருந்து ஓட்டினார். அவர் மனைவி தேவி சந்தையில் பூ விற்றாள். அவர்களுக்கு ஒரே மகன், ஒன்பது வயது சத்யா. தங்கள் வாழ்வில் நடந்த மிகச் சிறந்த விஷயம் அவன்தான் என்று இருவரும் நினைத்தனர்.

‘அறிவுள்ள பிள்ளைகளை விடப் பெரிய பேறு ஒருவருக்கு எதுவும் இல்லை’ என்று ராமன் அடிக்கடி சொல்வார். ‘நல்ல குணமும் குற்றமும் இல்லாத பிள்ளைகள் பல தலைமுறைகளுக்குத் துன்பத்தை அண்டவிடாமல் காப்பார்கள்’ என்று தேவி சேர்ப்பாள். சத்யா கண்ணை உருட்டினாலும் கொஞ்சம் நிமிர்ந்து நின்றான்.

ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை சத்யாவின் ஆசிரியை வீட்டுக்கு வந்தார். ‘பிள்ளைகளைச் செல்வம் என்பார்கள். ஆனால் ஒவ்வொரு பிள்ளையின் சொந்தச் செல்வம் அவன் தன் செயல்களால் ஈட்டுவதுதான்’ என்றார். வாரம் முழுவதும் சத்யா அதை யோசித்தான். தினமும் மாலை பள்ளி நூலகத்தைச் சுத்தம் செய்து தன் சொந்தச் செல்வத்தைச் சம்பாதிக்கத் தொடங்கினான்.

ஞாயிறு மாலை சத்யாவும் அவன் சின்ன ஒன்றுவிட்ட தம்பியும் இரவு உணவுக்காகக் கஞ்சியைக் கிளறினார்கள். அது கொஞ்சம் கட்டியாகவும் உப்பாகவும் இருந்தது. ராமன் ஒரு கரண்டி எடுத்துச் சுவைத்து மகிழ்ச்சியாகப் பெருமூச்சு விட்டார். ‘உன் சொந்தப் பிள்ளைகளின் சின்னக் கைகள் கிளறிய கூழ் அமுதத்தை விட இனிது’ என்றார்.

பிறகு, ஒரு நீண்ட நாளின் முடிவில் சத்யா அப்பாவின் கைகளில் குதித்தான். ராமன் சிரித்தார். ‘பிள்ளையைத் தொடுவது உடலுக்கு இன்பம்’ என்றார். சத்யா தான் எழுதிய கவிதையை உரக்க வாசித்தான். தேவி கண்களை மூடிக்கொண்டாள். ‘அவர்கள் பேசுவதைக் கேட்பது காதுக்கு இன்பம்’ என்று மெல்லச் சொன்னாள்.

அண்டை வீட்டுக்காரர் புல்லாங்குழலை அழகாக வாசிப்பார். ஒரு தாத்தா ஒவ்வொரு திருமணத்திலும் யாழைப் புகழ்வார். ‘புல்லாங்குழல் இனிது, யாழ் இனிது என்று சொல்பவர்கள், தம் குழந்தையின் மழலையைக் கேட்காதவர்கள்தான்’ என்று தேவி சிரித்தாள். சத்யா முதல் முறை ‘அம்மா’ என்றதை நினைத்துக்கொண்டாள்.

சத்யாவின் கல்விக் கட்டணத்துக்காக ராமன் தன் பழைய கடிகாரத்தை விற்றார். தன் மகன் ஒருநாள் கற்றோர் சபையில் முன்வரிசையில் அமர வேண்டும் என்பது மட்டுமே அவர் விருப்பம். ‘தந்தை மகனுக்குச் செய்யும் சிறந்த உதவி, அந்த இடத்தில் அமரத் தகுதியாக்குவதுதான்’ என்றார்.

விரைவில் சத்யா பேருந்து வழித்தட பலகைகளில் உள்ள ஆங்கில வார்த்தைகளை அப்பாவுக்குப் படிக்கக் கற்றுக் கொடுத்தான். ராமன் மிகவும் மகிழ்ந்தார். ‘என் மகன் என்னை விட அறிவாளி என்பது உலகத்து எல்லா உயிர்களுக்கும் இனிய செய்தி’ என்றார்.

பள்ளிப் பரிசு விழாவில் சத்யா அறிவியலுக்குச் சான்றிதழ் வென்றான். தன் சிறந்த புடவையில் இருந்த தேவி, தலைமை ஆசிரியர் அவனைத் தகுதியான மாணவன் என்று அழைப்பதைக் கேட்டாள். அவனைப் பெற்ற நாளை விட அன்று அவள் அதிகம் மகிழ்ந்தாள்.

தலைமை ஆசிரியர் ராமனின் கையைக் குலுக்கினார். ‘இந்தத் தந்தை என்ன தவம் செய்தாரோ இப்படிப்பட்ட மகனைப் பெற!’ என்று கூட்டத்திடம் சொன்னார். ராமன் கண்களைத் துடைத்து, எல்லாம் தேவியின் பொறுமையால்தான் என்றார். மக்கள் இப்படி வியப்பதே ஒரு மகன் தந்தைக்குச் செய்யும் சிறந்த நன்றி என்பதால் சத்யா புன்னகைத்தான்.