Thirukkuralதிருக்குறள் 6: வாழ்க்கைத் துணைநலம்

In the town of Kumbakonam, Selvi and Murali ran a small tailoring shop together. Their daughter Nila, who was ten, loved sitting under the sewing table listening to them talk.

‘Why do you two never fight about money?’ Nila asked one day. ‘Because we plan together and spend within what we earn,’ said Selvi. ‘A good partner in life suits the home and lives within its means.’

One festival week Murali fell ill. Selvi kept the shop open, sewed the orders and still cooked dinner, and Nila saw that the worth of a home lies in the partner who makes it a home. ‘If that is missing,’ Murali said weakly from his bed, ‘no other grand thing in life can make up for it.’ Selvi laughed and said it works both ways, and that she would be lost without him.

A customer remarked, ‘If the partner is excellent, what does a home lack? If not, what does it really have?’ Nila thought of a grand house nearby that was always loud with quarrels.

The old tailor next door liked to tease. ‘When Selvi says rain, it rains!’ he joked, because whatever she promised came true. The old poets said a partner who begins the day with respect for the other holds such power, and Selvi did greet Murali every morning with a cheerful word.

‘What treasure is greater than keeping your word?’ asked Murali, and Nila noticed that both parents kept promises, even small ones like returning a borrowed button.

They also guarded their good name and never complained of tiredness, though they were tired. ‘That is a person of great worth,’ said the old tailor.

When a rich customer offered to lock up the shop’s money in his iron box, Murali laughed. ‘What use is guarding someone behind a wall? The best guard is a firm mind.’ Selvi agreed, and Nila thought that trust is stronger than any lock.

They treated each other with honour, and so the neighbours treated them with honour too. A man who cannot keep his partner’s good name, said the tailor, cannot walk with lion-like pride among those who mock.

At the end of the festival, Nila held up a tiny frock she had stitched herself. ‘The partner’s worth is a home’s blessing, and good children its finest ornament,’ said Murali. Selvi hugged Nila close.

கும்பகோணத்தில் செல்வியும் முரளியும் சேர்ந்து ஒரு சிறிய தையல் கடையை நடத்தினார்கள். அவர்களின் பத்து வயது மகள் நிலா, தையல் மேசையின் கீழ் அமர்ந்து அவர்கள் பேசுவதைக் கேட்பதை விரும்பினாள்.

‘நீங்க ரெண்டு பேரும் பணத்தைப் பத்தி ஏன் சண்டை போடுறதில்லை?’ என்று ஒரு நாள் கேட்டாள். ‘ஏன்னா, நாம சேர்ந்து திட்டமிட்டு வருமானத்துக்குள் செலவு செய்றோம். நல்ல வாழ்க்கைத் துணை வீட்டுக்குப் பொருத்தமானவராகவும் வருவாய்க்கு ஏற்ப வாழ்பவராகவும் இருப்பார்’ என்றாள் செல்வி. உள்ளே வரும் ஒவ்வொரு ரூபாயையும் போகும் ஒவ்வொரு ரூபாயையும் எழுதி வைக்கும் சிறு நோட்டுப் புத்தகத்தை முரளி நிலாவுக்குக் காட்டினார்.

ஒரு திருவிழா வாரத்தில் முரளிக்கு உடல்நிலை சரியில்லாமல் போனது. செல்வி கடையைத் திறந்து வைத்து, ஆர்டர்களைத் தைத்து, சமையலும் செய்தாள். வீட்டின் மதிப்பு அதை வீடாக்கும் துணையிடம்தான் இருக்கிறது என்பதை நிலா கண்டாள். ‘அது இல்லாவிட்டால் வேறு எந்தப் பெருமையும் ஈடாகாது’ என்றார் படுக்கையிலிருந்து முரளி. செல்வி சிரித்து, அது இருவருக்கும் பொருந்தும் என்றும், அவர் இல்லாமல் தானும் தவித்துப் போவாள் என்றும் சொன்னாள்.

ஒரு வாடிக்கையாளர் ‘துணை சிறந்தவராக இருந்தால் வீட்டுக்கு என்ன குறை? இல்லாவிட்டால் என்ன இருந்தும் பயனில்லை’ என்றார். அண்டை வீட்டின் பெரிய வீடு எப்போதும் சண்டையால் சத்தமாக இருப்பதை நினைத்த நிலாவுக்கு அதன் பொருள் புரிந்தது.

பக்கத்துக் கடை முதிய தையல்காரர் கிண்டல் செய்வார். ‘செல்வி மழை பெய்யும்னு சொன்னா மழை பெய்யும்!’ என்பார். அவள் சொன்ன வாக்கு எப்போதும் நிறைவேறுவதால் அந்தக் கிண்டல். நிலா சிரித்தாள். ஒருவர் மற்றவரை மதித்து நாளைத் தொடங்கினால் அவருடைய சொல்லுக்கே வலிமை வரும் என்று பழைய புலவர்கள் சொன்னார்கள். செல்வி தினமும் காலை முரளியை மகிழ்ச்சியான சொல்லோடு வாழ்த்துவாள்.

‘கற்பு என்னும் திண்மையை விடப் பெரிய செல்வம் என்ன இருக்கு?’ என்று முரளி கேட்டார். இரு பெற்றோரும் சிறிய விஷயங்களில் கூட, கடன் வாங்கிய பொத்தானைத் திருப்பிக் கொடுப்பது போன்றவற்றில், உறுதியாக வாக்கைக் காப்பதை நிலா கவனிக்கத் தொடங்கினாள்.

அவர்கள் தங்கள் நற்பெயரைக் காத்து, ஒருவரை ஒருவர் அன்போடு பார்த்து, குடும்ப மானத்தைப் பேணி, சோர்ந்தாலும் சலிக்காமல் வாழ்வதையும் கண்டாள். ‘அதுதான் பெருமைக்குரிய வாழ்வு’ என்றார் தையல்காரர்.

ஒரு பணக்காரர் கடைப் பணத்தைத் தன் இரும்புப் பெட்டியில் பூட்டி வைக்கலாம் என்றபோது முரளி சிரித்தார். ‘சுவருக்குப் பின்னால் ஒருவரைக் காப்பதால் என்ன பயன்? உறுதியான மனமே சிறந்த காவல்.’ செல்வியும் ஆமோதித்தாள். எந்தப் பூட்டையும் விட நம்பிக்கை வலிமையானது என்று நிலா எண்ணினாள்.

அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் மதித்ததால் அக்கம்பக்கத்தாரும் அவர்களை மதித்தனர், தெய்வங்களின் ஒளி அவர்கள் மேல் விழுந்தது போல. தன் துணையின் நற்பெயரைக் காக்காதவர் ஏளனம் செய்வோர் முன்னால் சிங்கம் போல நிமிர்ந்து நடக்க முடியாது என்றார் தையல்காரர்.

திருவிழா முடிந்ததும் நிலா தானே தைத்த ஒரு சிறிய பாவாடையை உயர்த்திக் காட்டினாள். ‘துணையின் மதிப்பே வீட்டின் ஆசீர்வாதம், நல்ல பிள்ளைகளே அதன் சிறந்த அணிகலன்’ என்றார் முரளி. செல்வி நிலாவை அணைத்துக்கொண்டாள்.