Thirukkuralதிருக்குறள் 69: தூது

One dry summer, the well in Ammu’s village began to run low. The next village, Karuvur, had a large lake. Ammu’s headwoman, Paati Kamalam, needed someone to ride there on a bicycle and ask politely if water could be shared. She chose twelve-year-old Ammu.

‘A messenger needs love for people, a good family name and a pleasing manner,’ Kamalam said. ‘Without love, the best words fall flat.’ Ammu nodded. ‘And she needs knowledge, and she must think before speaking. Those three together are what an envoy cannot do without.’

Ammu practised. Among the elders at Karuvur, she would be learned and respectful. Among the young footballers, she would talk of matches and fields they cared about. ‘A good envoy fits her words to the people she meets,’ said Kamalam.

She also learned that a good message is brief, leaves out anything unpleasant, is spoken sweetly and brings good. So she did not complain about Karuvur’s earlier refusal. She would only mention friendship and shared need.

At dawn she cycled down the dusty road, and her legs ached. She was a little nervous, but she was learned, fearless and aware of what was fit for the time. When she reached the Karuvur panchayat hall, the president was busy. Ammu waited quietly. ‘A good messenger knows her duty, the time and the place,’ she thought, ‘and she speaks only after thought.’

In the hall she said, ‘Sir, our well is low. We are not asking for charity. We would be glad to clean the lake bank in return, if you allow us to share.’ She spoke truthfully, with a clean heart, with the support of her villagers’ letter in her hand, and boldly enough to look him in the eye. He asked sharp questions. She replied without fault, even though her heart thumped. A true envoy has the courage to answer leaders well.

The president smiled. ‘Your village has a fine messenger. You may fill your tanks every morning for three weeks.’ Ammu thanked him and stayed to help them clear the lake bank that afternoon.

When she cycled home with the good news, her knees were sore, her face sunburnt, but her heart was light. She knew that a good message is one that brings good to the people who sent it, even when the road to it is long and tiring.

ஒரு வறண்ட கோடையில் அம்முவின் ஊர்க் கிணறு குறையத் தொடங்கியது. அடுத்த ஊரான கருவூரில் பெரிய ஏரி இருந்தது. ஊர்த்தலைவி கமலம் பாட்டி, ஒருவர் சைக்கிளில் அங்கே போய் தண்ணீரைப் பகிர்ந்துகொள்ள முடியுமா என்று பணிவாகக் கேட்க வேண்டும் என்றார். பன்னிரண்டு வயது அம்முவைத் தேர்ந்தெடுத்தார்.

‘தூதருக்கு மக்கள் மீது அன்பு, நல்ல குடும்பப் பெயர், பிறருக்குப் பிடிக்கும் பண்பு வேண்டும். அன்பு இல்லாவிட்டால் சிறந்த சொற்களும் சாரமற்றுப் போகும்’ என்றார் கமலம். அம்மு தலையசைத்தாள். ‘அறிவும் வேண்டும், பேசுவதற்கு முன் யோசிக்கவும் வேண்டும். இம்மூன்றும் தூதர் இல்லாமல் செய்ய முடியாதவை.’

அம்மு பயிற்சி செய்தாள். கருவூர்ப் பெரியவர்களிடம் கற்றவளாக மரியாதையாகப் பேசுவாள். இளம் கால்பந்தாட்டக்காரர்களிடம் அவர்கள் விரும்பும் விளையாட்டு, மைதானம் பற்றிப் பேசுவாள். ‘நல்ல தூதர் தன் சொற்களை சந்திப்பவர்களுக்கு ஏற்ப அமைப்பாள்’ என்றார் கமலம்.

நல்ல செய்தி சுருக்கமாக இருக்கும், விரும்பத்தகாததை விடும், இனிமையாகச் சொல்லப்படும், நன்மை தரும் என்றும் கற்றாள். அதனால் கருவூர் முன்பு மறுத்ததைப் பற்றி புகார் சொல்லக்கூடாது; நட்பையும் பகிரும் தேவையையும் மட்டும் சொல்வாள்.

விடியலில் தூசிப் பாதையில் சைக்கிளில் இறங்கினாள்; கால்கள் வலித்தன. சற்றுப் பதற்றமாக இருந்தாலும் அவள் கற்றவள், அச்சமற்றவள், சந்தர்ப்பத்துக்கு ஏற்றதை அறிந்தவள். கருவூர் ஊராட்சி மண்டபம் சென்றபோது தலைவர் வேலையாக இருந்தார். அம்மு அமைதியாகக் காத்திருந்தாள். ‘நல்ல தூதர் தன் கடமையையும் நேரத்தையும் இடத்தையும் அறிவாள்; யோசித்த பிறகே பேசுவாள்’ என்று நினைத்தாள்.

மண்டபத்தில், ‘ஐயா, எங்கள் கிணறு குறைந்துவிட்டது. நாங்கள் தானம் கேட்கவில்லை. பகிர அனுமதித்தால் பதிலுக்கு ஏரிக்கரையைச் சுத்தம் செய்து தர மகிழ்வோம்’ என்றாள். தூய மனத்துடன் உண்மையைச் சொன்னாள்; ஊர் மக்களின் கடிதம் கையில் இருந்தது; அவர் கண்ணைப் பார்த்துப் பேசும் துணிவும் இருந்தது. அவர் கூர்மையாகக் கேள்விகள் கேட்டார். நெஞ்சு படபடத்தாலும் குறையின்றி பதில் சொன்னாள். உண்மைத் தூதர் தலைவர்களுக்கு நன்றாகப் பதிலளிக்கும் தைரியம் உடையவள்.

தலைவர் புன்னகைத்தார். ‘உங்கள் ஊரின் தூதர் அருமை. மூன்று வாரம் தினமும் காலை உங்கள் தொட்டிகளை நிரப்பிக் கொள்ளுங்கள்.’ அம்மு நன்றி கூறி, அன்று பிற்பகல் ஏரிக்கரையைச் சுத்தம் செய்யும் வேலையிலும் உதவினாள்.

நற்செய்தியுடன் வீடு திரும்பியபோது முழங்கால் வலித்தது, முகம் வெயிலில் கருத்தது, ஆனால் மனம் இலேசாக இருந்தது. அனுப்பியவர்களுக்கு நன்மை தருவதே நல்ல செய்தி என்பதை அவள் அறிந்தாள்; அந்த வழி நீளமாகவும் களைப்பாகவும் இருந்தாலும் கூட.