Thirukkuralதிருக்குறள் 60: ஊக்கமுடைமை

Priya’s village near Thanjavur had a sandy, bumpy field that the children used for football, but there was no proper ground. Priya dreamed of playing for a district girls’ team. People said she was too small, too new, and from too far away. Her uncle, a farmer, told her something she never forgot. ‘A person who has zeal is truly wealthy, because possessions go but a firm mind stays. Someone without it owns nothing.’

Every morning Priya practised her passing against a wall. Her coach, Mr Raman, noticed and said, ‘The lotus stem is only as long as the water is deep. Your height will be as great as your aim.’ So Priya aimed high.

In her first match, she missed a clear shot. Her teammates groaned, but she did not lose heart. She smiled. ‘I would rather think of rising higher and miss than never think of it at all,’ she said. That was a noble thing, and her team respected her for it.

Two weeks later, she hurt her ankle slightly and had to rest. Instead of sulking, she thought of a wounded elephant that stays standing even with arrows in its skin. She did gentle exercises, listened to the coach, and watched the matches closely. When she returned, she played better than before.

Not everyone had Priya’s spirit. A girl named Sumathi liked to say, ‘What can I do? I am just not the sort of person who can lead.’ Priya noticed that Sumathi never gave anyone a gift of her time or help, because she did not believe she had anything to give. ‘Having zeal gives you something to share,’ Priya said gently. ‘Even a big strong elephant can be afraid of a tiger when it has no heart for the fight. A person without spirit is like a wooden doll that only looks like someone.’ Sumathi thought about this for days, and then started coming to practice.

When the district team announced its list, Priya’s name was on it. As she ran home in the evening light, she remembered her uncle’s words. Wealth, she realised, finds its own way to a person whose mind does not waver.

தஞ்சாவூர் அருகே உள்ள பிரியாவின் ஊரில் குழிகளும் மணலும் நிறைந்த ஒரு மைதானம் மட்டுமே இருந்தது. குழந்தைகள் அங்கே கால்பந்து விளையாடுவார்கள். பிரியாவின் கனவு மாவட்டப் பெண்கள் அணியில் விளையாடுவது. ‘நீ சிறியவள், புதியவள், தூரத்து ஊர்க்காரி’ என்றனர் சிலர். விவசாயி மாமா சொன்னதை அவள் மறக்கவில்லை: ‘ஊக்கம் உள்ளவன்தான் உண்மையில் செல்வன். பொருள்கள் வரும் போகும், உறுதியான மனம் நிற்கும். ஊக்கம் இல்லாதவனுக்கு எதுவும் சொந்தம் இல்லை.’

ஒவ்வொரு காலையும் சுவரில் பந்தை அடித்துப் பயிற்சி செய்தாள் பிரியா. பயிற்சியாளர் ராமன் ஐயா கவனித்தார். ‘தாமரைத் தண்டு தண்ணீரின் ஆழத்தைப் பொறுத்து நீளும். உன் உயரம் உன் இலக்கின் உயரம்தான்’ என்றார். அதனால் பிரியா உயரமாக இலக்கு வைத்தாள்.

முதல் போட்டியில் எளிதான வாய்ப்பைத் தவறவிட்டாள். அணியினர் முணுமுணுத்தார்கள். அவள் மனம் தளரவில்லை, புன்னகைத்தாள். ‘உயர வேண்டும் என்று நினைத்துத் தவறுவது, நினைக்கவே இல்லாததைவிட நல்லது’ என்றாள். அது உயர்ந்த எண்ணம் என்று அணியினர் அவளை மதித்தார்கள்.

இரண்டு வாரம் கழித்து கணுக்காலில் லேசான காயம், ஓய்வு தேவைப்பட்டது. அவள் சோர்ந்து உட்காரவில்லை. அம்பு பாய்ந்தாலும் நிமிர்ந்து நிற்கும் யானையை நினைத்தாள். மென்மையான பயிற்சிகள் செய்தாள், பயிற்சியாளர் சொன்னதைக் கேட்டாள், ஆட்டங்களைக் கூர்ந்து பார்த்தாள். திரும்பி வந்தபோது முன்பைவிட நன்றாக ஆடினாள்.

எல்லோருக்கும் பிரியாவின் உற்சாகம் இல்லை. சுமதி என்ற பெண், ‘நான் என்ன செய்வேன்? தலைமை தாங்கும் ஆள் இல்லை நான்’ என்று அடிக்கடி சொல்வாள். தன்னிடம் கொடுக்க எதுவுமே இல்லை என்று நம்பியதால் தன் நேரத்தையோ உதவியையோ அவள் யாருக்கும் தந்ததில்லை என்பதைப் பிரியா கவனித்தாள். ‘ஊக்கம் இருந்தால் பகிர்ந்துகொள்ள ஏதாவது இருக்கும். பெரிய வலிமையான யானைகூட மனதில் உறுதி இல்லாவிட்டால் புலியைக் கண்டு அஞ்சும். ஊக்கம் இல்லாதவர் மனிதன்போலத் தெரியும் மரப்பொம்மை மாதிரி’ என்று மென்மையாகச் சொன்னாள். சுமதி சில நாள் யோசித்தாள், பிறகு பயிற்சிக்கு வரத் தொடங்கினாள்.

மாவட்ட அணியின் பட்டியல் வந்தபோது பிரியாவின் பெயர் அதில் இருந்தது. மாலை வெளிச்சத்தில் வீட்டுக்கு ஓடியபோது மாமாவின் சொற்கள் நினைவுக்கு வந்தன. உறுதி தளராதவரைத் தேடிச் செல்வம் தானாகவே வந்து சேரும் என்று உணர்ந்தாள்.