Thirukkuralதிருக்குறள் 58: கண்ணோட் டம்
பொருட்பால் · அரசியல் · Book of Wealth, governance · couplets 571 to 580 · குறள்கள் 571 முதல் 580 வரை
571
கண்ணோட்டம் என்னும் கழிபெருங் காரிகை
உண்மையான் உண்டிவ் வுலகு.
பொருள்: கண்ணோட்டம் என்னும் அழகிய பண்பு இருப்பதால்தான் இந்த உலகம் நிலைத்து நிற்கிறது.
Meaning: It is because of the great beauty called graciousness that this world continues to exist.
Word-by-word meaning · சொல்லுக்குச் சொல் பொருள்
- கண்ணோட்டம் என்னும் கழிபெருங் காரிகை (Kannottam ennum kazhiperung kaarikai) – கண்ணோட்டம் என்னும் மிகப் பெரிய அழகு · the great beauty called graciousness
- உண்மையான் உண்டிவ் வுலகு (Unmaiyaan undiv vulaku) – இருப்பதால்தான் இவ்வுலகம் உள்ளது · because of it this world continues to exist
572
கண்ணோட்டத் துள்ளது உலகியல் அஃதிலார்
உண்மை நிலக்குப் பொறை.
பொருள்: உலகின் இயல்பு கண்ணோட்டத்திலேயே உள்ளது; அது இல்லாதவர் நிலத்திற்குச் சுமை.
Meaning: The ways of the world rest on graciousness, and those without it are a burden to the land.
Word-by-word meaning · சொல்லுக்குச் சொல் பொருள்
- கண்ணோட்டத் துள்ளது உலகியல் (Kannottath thullathu ulakiyal) – உலகின் இயல்பு கண்ணோட்டத்தில் உள்ளது · the ways of the world rest on graciousness
- அஃதிலார் உண்மை நிலக்குப் பொறை (Ahthilaar unmai nilakkup porai) – அது இல்லாதவர் நிலத்துக்குச் சுமை · those without it are a burden to the land
573
பண்என்னாம் பாடற்கு இயைபின்றேல் கண்என்னாம்
கண்ணோட்டம் இல்லாத கண்.
பொருள்: பாடலோடு பொருந்தாத இசை என்ன பயன்? கண்ணோட்டம் இல்லாத கண் என்ன கண்?
Meaning: What is music without a song to match, and what are eyes without graciousness?
Word-by-word meaning · சொல்லுக்குச் சொல் பொருள்
- பண்என்னாம் பாடற்கு இயைபின்றேல் (Panennaam paatarku iyaipindrel) – பாடலுக்குப் பொருந்தாத இசை என்ன பயன் · what is music if it does not match the song
- கண்என்னாம் கண்ணோட்டம் இல்லாத கண் (Kanennaam kannottam illaatha kan) – கண்ணோட்டம் இல்லாத கண் என்ன கண் · and what are eyes without graciousness
574
உளபோல் முகத்தெவன் செய்யும் அளவினால்
கண்ணோட்டம் இல்லாத கண்.
பொருள்: முகத்தில் கண் இருப்பது போலத் தோன்றினாலும், கண்ணோட்டம் இல்லாத கண் என்ன செய்யும்?
Meaning: What use are eyes that seem to be in a face if they have no graciousness?
Word-by-word meaning · சொல்லுக்குச் சொல் பொருள்
- உளபோல் முகத்தெவன் செய்யும் (Ulapol mukaththevan cheyyum) – முகத்தில் இருப்பது போலத் தோன்றி என்ன செய்யும் · what use are eyes that merely seem to be in a face
- அளவினால் கண்ணோட்டம் இல்லாத கண் (Alavinaal kannottam illaatha kan) – கண்ணோட்டம் இல்லாத கண் · if they have no graciousness
575
கண்ணிற்கு அணிகலம் கண்ணோட்டம் அஃதின்றேல்
புண்ணென்று உணரப் படும்
பொருள்: கண்ணுக்கு அழகு கண்ணோட்டமே; அது இல்லாவிட்டால் கண் புண்ணாகவே கருதப்படும்.
Meaning: Graciousness is the ornament of the eyes, and without it the eyes seem like wounds.
Word-by-word meaning · சொல்லுக்குச் சொல் பொருள்
- கண்ணிற்கு அணிகலம் கண்ணோட்டம் (Kannirku anikalam kannottam) – கண்ணுக்கு அணிகலன் கண்ணோட்டம் · graciousness is the ornament of the eyes
- அஃதின்றேல் புண்ணென்று உணரப் படும் (Ahthindrel punnendru unarap patum) – அது இல்லாவிட்டால் புண் என்று கருதப்படும் · without it they are thought of as wounds
576
மண்ணோ டியைந்த மரத்தனையர் கண்ணோ
டியைந்துகண் ணோடா தவர்.
பொருள்: கண் இருந்தும் கண்ணோட்டம் இல்லாதவர்கள், மண்ணோடு பொருந்திய மரம் போன்றவர்கள்.
Meaning: Those who have eyes but no graciousness are like trees fixed in the soil.
Word-by-word meaning · சொல்லுக்குச் சொல் பொருள்
- மண்ணோ டியைந்த மரத்தனையர் (Manno tiyaintha maraththanaiyar) – மண்ணோடு பொருந்திய மரம் போன்றவர் · they are like trees fixed in the soil
- கண்ணோ டியைந்துகண் ணோடா தவர் (Kanno tiyainthukan notaa thavar) – கண் இருந்தும் கண்ணோட்டம் இல்லாதவர் · those who have eyes but no graciousness
577
கண்ணோட் டம் இல்லவர் கண்ணிலர் கண்ணுடையார்
கண்ணோட்டம் இன்மையும் இல்.
பொருள்: கண்ணோட்டம் இல்லாதவர் கண் இல்லாதவர்; கண் உடையவர்க்குக் கண்ணோட்டம் இல்லாமல் இருக்காது.
Meaning: Those without graciousness have no eyes, and those who truly have eyes are never without it.
Word-by-word meaning · சொல்லுக்குச் சொல் பொருள்
- கண்ணோட் டம் இல்லவர் கண்ணிலர் (Kannot tam illavar kannilar) – கண்ணோட்டம் இல்லாதவர் கண் இல்லாதவர் · those without graciousness have no eyes
- கண்ணுடையார் கண்ணோட்டம் இன்மையும் இல் (Kannutaiyaar kannottam inmaiyum il) – கண் உடையவர்க்குக் கண்ணோட்டம் இல்லாமல் இல்லை · those who truly have eyes are never without it
578
கருமம் சிதையாமல் கண்ணோட வல்லார்க்கு
உரிமை உடைத்திவ் வுலகு.
பொருள்: செயலைச் சிதையாமல் கண்ணோட வல்லவர்க்கு, இவ்வுலகம் உரிமை உடையது.
Meaning: For those who can be gracious without spoiling their duty, this world is their own.
Word-by-word meaning · சொல்லுக்குச் சொல் பொருள்
- கருமம் சிதையாமல் கண்ணோட வல்லார்க்கு (Karumam chithaiyaamal kannota vallaarkku) – செயல் சிதையாமல் கண்ணோட வல்லவர்க்கு · for those who can be gracious without spoiling their duty
- உரிமை உடைத்திவ் வுலகு (Urimai utaiththiv vulaku) – இவ்வுலகம் உரிமை உடையது · this world is their own
579
ஒறுத்தாற்றும் பண்பினார் கண்ணும்கண் ணோடிப்
பொறுத்தாற்றும் பண்பே தலை.
பொருள்: தண்டிக்கும் பண்புடையவரிலும், கண்ணோடிப் பொறுக்கும் பண்பே சிறந்தது.
Meaning: Even among those who must punish, the quality of showing grace and forgiving is the best.
Word-by-word meaning · சொல்லுக்குச் சொல் பொருள்
- ஒறுத்தாற்றும் பண்பினார் கண்ணும் (Oruththaattrum panpinaar kannum) – தண்டிக்கும் பண்புடையவரிடையிலும் · even among those who must punish
- கண்ணோடிப் பொறுத்தாற்றும் பண்பே தலை (Kannotip poruththaattrum panpe thalai) – கண்ணோடிப் பொறுக்கும் பண்பே சிறந்தது · the quality of showing grace and forgiving is the best
580
பெயக்கண்டும் நஞ்சுண் டமைவர் நயத்தக்க
நாகரிகம் வேண்டு பவர்.
பொருள்: நாகரிகம் விரும்புபவர்கள், நஞ்சு பரிமாறப்படுவதைக் கண்டும் கண்ணோட்டத்தால் அதை உண்பர் (இது ஒரு மிகைக் கூற்று).
Meaning: Those who prize fine courtesy will drink even poison placed before them rather than refuse, which is a figure of speech.
Word-by-word meaning · சொல்லுக்குச் சொல் பொருள்
- பெயக்கண்டும் நஞ்சுண் டமைவர் (Peyakkandum nanjjun tamaivar) – கண்ணெதிரே நஞ்சு பரிமாறப்படுவதைக் கண்டும் உண்பர் · they will drink even poison placed before them
- நயத்தக்க நாகரிகம் வேண்டு பவர் (Nayaththakka naakarikam vendu pavar) – சிறந்த நாகரிகம் விரும்புபவர் · those who prize fine courtesy
A longer storyஒரு நீண்ட கதை: The Captain Who Looked Up (about 2 minutes to read: tap to open)ஒரு நீண்ட கதை: நிமிர்ந்து பார்த்த தலைவி (திறக்கத் தொடவும்)
Meenakshi was chosen house captain at her school in Tirunelveli, and on the first morning she walked the playground thinking about one thing: what makes a captain good? Her grandmother had once told her that the world keeps turning because people are kind to one another, so she decided to begin with kindness.
At the water tap she noticed a small boy, Arun, waiting while bigger children pushed ahead. Meenakshi stepped in, smiled, and let him through first. Her friend Divya laughed. ‘Eyes that look and do nothing are like a song with no tune,’ Meenakshi said. ‘What is the use of seeing someone left out if your face stays blank?’ Divya stopped laughing and moved aside too.
That week, a boy named Karthik broke the rule about running in the corridor and knocked over a pile of library books. Meenakshi had to write his name in the register, because duty is duty. But she knelt, helped him pick up every book, and told him quietly why the rule mattered. She did her job without turning into a stone. Karthik blushed and thanked her.
Later, a younger girl called Lakshmi lost her lunch box and cried. Meenakshi did not stand like a tree rooted in the ground. She walked the girl round the school, asked at every classroom, and found the box under a bench in the hall.
Near the end of term, a boy broke a window during cricket. The teacher said someone must be punished. Meenakshi suggested that he repair it by helping the caretaker for a week. ‘Even when we must correct people,’ she said, ‘forgiving gently is the finest part of it.’ The teacher agreed.
On sports day, Divya’s mother pressed a very sour tamarind drink into Meenakshi’s hands. It was far too sour, but Meenakshi saw how proudly Divya’s mother held it, so she drank every drop and smiled. Courtesy, she thought, sometimes means swallowing a little sourness so that a friend can feel happy.
On the last day, the headmistress asked the children what they remembered about their captain. Nobody mentioned the badge. Arun said, ‘She looked at me.’ Meenakshi felt her heart glow. Kind eyes, she understood, are the real ornament of a face, and a school, like the world itself, stays warm because of them.
திருநெல்வேலியில் உள்ள பள்ளியில் மீனாட்சி இல்ல தலைவியாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டாள். முதல் நாள் காலை மைதானத்தில் நடந்தபோது ஒரே ஒரு கேள்வி அவள் மனதில் ஓடியது: நல்ல தலைவி என்றால் யார்? ‘மக்கள் ஒருவருக்கொருவர் இரக்கம் காட்டுவதால்தான் உலகம் ஓடுகிறது’ என்று பாட்டி சொன்னது நினைவுக்கு வந்தது. அதனால் இரக்கத்திலிருந்தே தொடங்க முடிவு செய்தாள்.
தண்ணீர்க் குழாயருகே சின்னப் பையன் அருண் காத்திருந்தான். பெரிய பிள்ளைகள் முந்திக்கொண்டிருந்தார்கள். மீனாட்சி புன்னகைத்து அவனை முதலில் அனுப்பினாள். தோழி திவ்யா சிரித்தாள். ‘பார்த்தும் முகம் மாறாத கண்கள், இசை இல்லாத பாட்டு மாதிரி. ஒருவர் ஒதுக்கப்படுவதைப் பார்த்துவிட்டு அமைதியாக நின்றால் என்ன பயன்?’ என்றாள் மீனாட்சி. திவ்யா சிரிப்பை நிறுத்திவிட்டு அவளும் ஒதுங்கி வழிவிட்டாள்.
அந்த வாரமே கார்த்திக் தாழ்வாரத்தில் ஓடி நூலக நூல்களைக் கீழே தள்ளிவிட்டான். விதி விதிதான் என்பதால் அவன் பெயரை மீனாட்சி பதிவேட்டில் எழுதினாள். ஆனால் அவனோடு மண்டியிட்டு எல்லாப் புத்தகங்களையும் எடுத்துக் கொடுத்து, விதி ஏன் முக்கியம் என்பதை மெதுவாக விளக்கினாள். கடமையையும் செய்தாள், கல் நெஞ்சாகவும் மாறவில்லை. கார்த்திக் நாணத்துடன் நன்றி சொன்னான்.
பிறகு குட்டிப் பெண் லட்சுமி மதிய உணவுப் பெட்டியைத் தொலைத்துவிட்டு அழுதாள். மண்ணில் நட்ட மரம்போல மீனாட்சி நிற்கவில்லை. லட்சுமியை அழைத்துக்கொண்டு எல்லா வகுப்பிலும் கேட்டாள். மண்டபத்து இருக்கைக்கு அடியில் பெட்டி கிடைத்தது.
பருவ இறுதியில் கிரிக்கெட் ஆடும்போது ஒரு பையன் ஜன்னல் கண்ணாடியை உடைத்தான். யாருக்காவது தண்டனை வேண்டும் என்றார் ஆசிரியர். ஒரு வாரம் காவலாளிக்கு உதவி அந்தக் கண்ணாடியைச் சரிசெய்ய உதவட்டும் என்றாள் மீனாட்சி. ‘தவறைத் திருத்த வேண்டிய இடத்திலும் மென்மையாக மன்னிப்பதுதான் மிக உயர்ந்தது’ என்றாள். ஆசிரியர் ஒப்புக்கொண்டார்.
விளையாட்டு விழாவில் திவ்யாவின் அம்மா மிகப் புளிப்பான புளி பானத்தை மீனாட்சியிடம் நீட்டினார். அது அதிகம் புளித்தது. ஆனாலும் அவர் பெருமையுடன் பிடித்திருப்பதைப் பார்த்து மீனாட்சி முழுவதையும் குடித்துச் சிரித்தாள். நண்பர் மகிழ்வதற்காகக் கொஞ்சம் புளிப்பை விழுங்குவதும் ஒருவகை நாகரிகம் என்று நினைத்தாள்.
கடைசி நாளில் தலைமை ஆசிரியர், தலைவியைப் பற்றி என்ன நினைவிருக்கிறது என்று கேட்டார். யாரும் பட்டையைப் பற்றிப் பேசவில்லை. ‘அவங்க என்னைப் பார்த்தாங்க’ என்றான் அருண். மீனாட்சியின் நெஞ்சு குளிர்ந்தது. கண்களுக்கு உண்மையான அணிகலன் இரக்கம்தான், அதனால்தான் பள்ளியும் உலகமும் அன்பாக இருக்கின்றன என்று புரிந்துகொண்டாள்.
This longer story was written for this site with AI assistance. It weaves together the ideas of all ten couplets above.இந்த நீண்ட கதை இத்தளத்துக்காக AI உதவியுடன் எழுதப்பட்டது; மேலேயுள்ள பத்துக் குறள்களின் கருத்துகளையும் இணைக்கிறது.
Story: The Kind Eyes
When Chandra arrived at her new school, she felt shy and lost. A girl in the front row looked up and smiled. Her eyes seemed to say, you are welcome here. She moved her bag so Chandra could sit beside her. They did not even say much, but Chandra felt something soften in her chest. Years later, Chandra remembered the girl's kind look more clearly than anything else from that first day.
The couplet text comes from the open Project Madurai e-text of the Thirukkural (pmuni0001, projectmadurai.org), used under its open distribution terms. The story is original.குறள் பாடல் வரிகள் திறந்த விநியோக விதிமுறைகளின் கீழ் பயன்படுத்தப்படும் மதுரைத் திட்டத்தின் (Project Madurai, pmuni0001) திறந்த மின்னூலிலிருந்து எடுக்கப்பட்டவை. கதைகள் அனைத்தும் இத்தளத்துக்கான சொந்த படைப்புகள்.