Thirukkuralதிருக்குறள் 48: வலியறிதல்

Ms Revathi, the headmistress, wanted this year’s school fair to be the best ever. Before she announced anything, she sat with her notebook and weighed four things: how big the job was, how much strength her school had, how much the rival school across the river might do, and how many helpers would really come. Only then did she nod and begin.

She asked herself what was truly possible and decided to stand firm on that. People who know the limits of what can be done, she told the staff, find that nothing is out of reach.

A young teacher, Mr Mani, had once planned a grand fair without checking his team’s strength. He started with great zeal, and by the second week half of the stalls were unfinished, and he was worn out. Many who do not know their own strength begin eagerly and break down halfway, said Ms Revathi, gently. Mani learned from this and asked for a smaller plan.

Another teacher bragged and refused to listen to anyone else. He did not live in harmony with his colleagues, did not know his limits and admired himself too much. Soon his team stopped speaking to him.

On the morning before the fair, the children loaded paper flowers and bunting onto a hand cart. It was light, but they kept piling things higher. ‘Stop,’ said Ms Revathi. ‘Even a cart loaded only with peacock feathers will snap its axle if it is loaded too much.’ They made two trips instead.

A boy named Kavin spotted a lovely mango high on a tree. He wanted to climb to the tip of a thin branch. The caretaker called out kindly and used a long pole from the ground. ‘Reach only as far as is safe,’ he said.

Revathi then turned to the budget. She told the children to know the limits of their means and give accordingly. Even if the income is small, she said, there is no harm as long as spending stays under it. A person who lives beyond their means seems to exist for a while and then vanishes in ruin. Giving without regard to what one has ruins even what one has.

The fair was modest and joyful. When the final bell rang, there was money left over, a happy crowd, and a cart with its axle safe.

தலைமையாசிரியை ரேவதி இந்த ஆண்டு பள்ளிச் சந்தை இதுவரை இல்லாத சிறந்ததாக இருக்க வேண்டும் என்று விரும்பினார். எதையும் அறிவிக்கும் முன் குறிப்பேட்டுடன் அமர்ந்து நான்கை எடைபோட்டார். வேலை எவ்வளவு பெரியது, தன் பள்ளியின் வலிமை எவ்வளவு, ஆற்றின் அந்தப்புறப் பள்ளி என்ன செய்யக்கூடும், உண்மையில் எத்தனை உதவியாளர்கள் வருவார்கள். அதன் பிறகே தலையாட்டித் தொடங்கினார்.

எது உண்மையில் சாத்தியம் என்று தன்னைக் கேட்டு, அதில் உறுதியாக நின்றார். செய்யக்கூடியவற்றின் எல்லை அறிந்தவர்களுக்கு எட்டாதது எதுவும் இல்லை என்று ஆசிரியர்களிடம் சொன்னார்.

இளம் ஆசிரியர் மணி முன்பு தன் குழுவின் வலிமையைச் சரிபார்க்காமல் பிரம்மாண்டச் சந்தை திட்டமிட்டார். பெரும் ஆர்வத்துடன் தொடங்கினார், இரண்டாம் வாரத்தில் பாதி கடைகள் முடியாமல் இருந்தன, அவர் சோர்ந்தார். தங்கள் வலிமை தெரியாத பலர் ஆர்வத்துடன் தொடங்கி நடுவில் உடைந்து போகிறார்கள் என்று ரேவதி மென்மையாகச் சொன்னார். மணி இதிலிருந்து கற்று சிறிய திட்டம் கேட்டார்.

மற்றொரு ஆசிரியர் பெருமை பேசி, வேறு யாரையும் கேட்க மறுத்தார். சக ஆசிரியர்களுடன் இணக்கமாக இல்லை, தன் எல்லைகளை அறியவில்லை, தன்னை அதிகமாகப் புகழ்ந்தார். விரைவில் அவர் குழு அவரிடம் பேசுவதை நிறுத்தியது.

சந்தைக்கு முந்தைய காலையில் குழந்தைகள் காகிதப் பூக்களையும் தோரணங்களையும் கை வண்டியில் ஏற்றினர். அது எடை குறைவானது, ஆனால் அவர்கள் உயரமாகக் குவித்துக்கொண்டே போனார்கள். ‘நிறுத்துங்கள். மயில்தோகை மட்டும் ஏற்றிய வண்டியும் அளவு மீறினால் அச்சு முறிந்துவிடும்’ என்றார் ரேவதி. அதனால் இரண்டு முறை எடுத்துச் சென்றனர்.

கவின் என்ற சிறுவன் ஒரு மரத்தின் உயரத்தில் அழகான மாம்பழத்தைப் பார்த்தான். மெல்லிய கிளையின் நுனி வரை ஏற விரும்பினான். காவலர் அன்பாகக் குரல் கொடுத்து, தரையிலிருந்து நீண்ட கம்பைப் பயன்படுத்தினார். ‘பாதுகாப்பாக எட்டும் வரை மட்டுமே எட்டு’ என்றார்.

பிறகு ரேவதி வரவு செலவுக் கணக்கைப் பார்த்தார். தங்கள் வசதியின் எல்லையை அறிந்து அதற்கேற்பக் கொடுக்கும்படி குழந்தைகளிடம் சொன்னார். வருமானம் சிறிதாக இருந்தாலும் செலவு அதை மீறாவிட்டால் தீங்கு இல்லை என்றார். வசதிக்கு மீறி வாழ்பவர் சிறிது காலம் இருப்பது போல் தோன்றி, பிறகு அழிவில் மறைந்துவிடுவார். உள்ளதைக் கவனிக்காமல் கொடுப்பது உள்ளதையும் அழிக்கும்.

சந்தை எளிமையாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் அமைந்தது. கடைசி மணி அடித்தபோது கொஞ்சம் பணம் மிச்சமிருந்தது, மகிழ்ச்சியான கூட்டம் இருந்தது, அச்சு பத்திரமாக உள்ள வண்டியும் இருந்தது.