Thirukkuralதிருக்குறள் 43: அறிவுடைமை

Nila, the class leader of Year Seven, was asked to plan the school trip to the river park. She knew that wisdom is like a fort that guards a person, so before she did anything else she sat quietly and made a plan.

At first her mind wandered towards games and ice cream. She gently pulled it back. ‘The mind should not run wherever it likes,’ she said to herself. ‘I will lead it towards what is good for everyone.’

She asked her classmates for ideas. A shy boy named Arun suggested a first-aid kit, and even though he was usually quiet, Nila saw that his idea was true and useful. It did not matter who said it. She wrote it down. She also learned to explain her plans clearly so that everyone understood, and she listened closely to the hidden meaning in what others said. When Priya said she was not sure about the river, Nila realised that Priya was nervous about deep water, and she arranged a shallow picnic area away from the edge.

Then came the news that a rival class had been given a better bus. Nila did not bloom with pride when her plan was praised, and she did not shrink with sorrow when the bus news arrived. She stayed steady, because a wise person welcomes the day the way it comes.

She also tried to live in harmony with the world around her. She asked the park keeper which paths were safe, followed the rules, and thanked the cleaners in advance.

Nila thought ahead about what might come. She checked the weather, packed water and hats, noted the nearest clinic, and kept a list of parents’ phone numbers. Where fear was sensible, she took it seriously. She told everyone to stay behind the fence at the weir and to keep far from the edge of the water. Not to fear what ought to be feared, she thought, is foolish.

On the day of the trip, a sudden shower fell. Because Nila had planned for it, everyone had raincoats, and no one was upset. Her teacher smiled and said, ‘You have everything a good leader needs.’ Nila answered, ‘It was only wisdom.’ And she remembered that the wise truly have everything.

ஏழாம் வகுப்புத் தலைவி நிலாவிடம் ஆற்றங்கரைப் பூங்காவுக்கான பள்ளிச் சுற்றுலாவைத் திட்டமிடச் சொன்னார்கள். அறிவு என்பது ஒருவரைக் காக்கும் கோட்டை என்று அவளுக்குத் தெரியும். அதனால் முதலில் அமைதியாக அமர்ந்து திட்டம் வகுத்தாள்.

முதலில் அவள் மனம் விளையாட்டுகள், ஐஸ்கிரீம் பக்கம் அலைந்தது. அவள் அதை மெல்ல இழுத்தாள். ‘மனம் விரும்பிய இடமெல்லாம் ஓடக்கூடாது. எல்லோருக்கும் நல்லதான பக்கமே அதை வழிநடத்துவேன்’ என்றாள்.

வகுப்புத் தோழர்களிடம் யோசனைகள் கேட்டாள். வழக்கமாக அமைதியாக இருக்கும் அருண் முதலுதவிப் பெட்டி வேண்டும் என்றான். அவன் சொன்னது உண்மை, பயனுள்ளது என்பதை நிலா கண்டாள். யார் சொன்னார் என்பது முக்கியமில்லை. அதை எழுதிக்கொண்டாள். தன் திட்டங்களை எல்லோருக்கும் புரியும்படி விளக்கவும், பிறர் பேசுவதன் நுட்பமான பொருளை உணரவும் கற்றாள். ஆற்றைப் பற்றி உறுதியில்லை என்று பிரியா சொன்னபோது, ஆழமான நீரைப் பற்றி அவளுக்குப் பயம் என்பதை நிலா புரிந்துகொண்டாள். கரையிலிருந்து தள்ளி ஆழமில்லாத பகுதியில் உணவு உண்ண ஏற்பாடு செய்தாள்.

பிறகு வேறொரு வகுப்புக்கு நல்ல பேருந்து கிடைத்தது என்ற செய்தி வந்தது. அவளது திட்டம் பாராட்டப்பட்டபோது நிலா பெருமையில் மலரவில்லை. பேருந்துச் செய்தி வந்தபோது துயரத்தில் சுருங்கவும் இல்லை. அறிவுடையவர் வருகிற நாளை அது வருகிற விதமாகவே ஏற்பார்கள் என்பதால் அவள் நிதானமாக இருந்தாள்.

உலகத்தோடு இணக்கமாக வாழவும் முயன்றாள். எந்த வழிகள் பாதுகாப்பானவை என்று பூங்கா காவலரிடம் கேட்டாள். விதிகளைப் பின்பற்றினாள். சுத்தம் செய்பவர்களுக்கு முன்கூட்டியே நன்றி சொன்னாள்.

வரப்போவதை முன்கூட்டியே சிந்தித்தாள். வானிலை பார்த்தாள். தண்ணீர், தொப்பிகள் எடுத்துக்கொண்டாள். அருகிலுள்ள மருத்துவமனையைக் குறித்துக்கொண்டாள். பெற்றோரின் தொலைபேசி எண்களைப் பட்டியலிட்டாள். பயம் தேவையான இடத்தில் அதை முக்கியமாக எடுத்துக்கொண்டாள். தடுப்பணையில் வேலிக்குப் பின்னால் நிற்கவும், நீரின் விளிம்பிலிருந்து தொலைவில் இருக்கவும் எல்லோருக்கும் சொன்னாள். அஞ்ச வேண்டியதற்கு அஞ்சாமல் இருப்பது அறியாமை என்று நினைத்தாள்.

சுற்றுலா நாளில் திடீரென மழை பெய்தது. நிலா திட்டமிட்டிருந்ததால் எல்லோரிடமும் மழைக்கோட்டு இருந்தது. யாரும் வருந்தவில்லை. ஆசிரியர் புன்னகைத்து, ‘நல்ல தலைவருக்கு வேண்டிய எல்லாம் உன்னிடம் உள்ளது’ என்றார். நிலா, ‘அது வெறும் அறிவு தான்’ என்றாள். அறிவுடையவர்களிடம் எல்லாம் இருக்கிறது என்பதை அவள் நினைத்துக்கொண்டாள்.