Thirukkuralதிருக்குறள் 36: மெய்யுணர்தல்

At dusk on the path to her aunt's house, Mala saw something long and curved across the lane. A snake! She froze and called for her cousin Kumar, who came running with a lantern.

‘Where?’

‘There!’ she whispered.

Kumar held the lantern high. The light fell on a coil of old brown rope a farmer had dropped. Mala laughed with relief.

Her uncle, who taught at the village school, was walking by. ‘Rope or snake, your heart was beating the same,’ he said. ‘Taking what is not real to be real can lead us into poor ways of living, and that is the whole lesson in one coil.’

‘But I really thought it was a snake.’

‘Of course. For those with clear sight, free from confusion and fault, darkness departs and joy arises. And for those who are free of doubt and clear in mind, peace comes nearer, even in this life.’

‘Is learning facts enough?’ asked Mala.

‘Even knowledge of the five senses,’ said Uncle, ‘is of no use to those who lack true realisation. What matters is looking at what is really there. Whatever a thing is, and whatever its nature, to see that true nature is wisdom.’

They walked on together. ‘The poet said those who learn here and see the truth reach a steady path from which they do not come back to confusion. If the mind reflects and sees what is real, it need not worry about starting again in the same muddle. In his time people spoke of birth that way; for us, it means a mind that stops making the same mistake.’

‘Like not jumping at ropes,’ nodded Mala.

‘Exactly. To see the highest truth, so that the folly of confusion is removed, that is wisdom. He also said that if a person understands her attachments and lives so that they fall away, the disease that clung will not cling again. Some read this couplet differently, but I like it. Fear, wanting, anger and muddle are like illnesses of the mind. Stop feeding them and their very names fade, and the illness with them.’

Back at the house, Mala made a cardboard sign for the lane: ‘Look again before you shout.’ Her uncle smiled when he read it, and Kumar hung the lantern on its hook by the gate.

மாலை மங்கும் நேரம், அத்தை வீட்டுக்குச் செல்லும் பாதையில், தெருவின் குறுக்கே நீளமாக வளைந்த ஒன்றை மாலா கண்டாள். பாம்பு! இதயம் படபடக்க உறைந்து நின்று, விளக்குடன் ஓடி வந்த தன் ஒன்றுவிட்ட தம்பி குமாரைக் கூவி அழைத்தாள்.

‘எங்கே?’

‘அதோ!’ என்று அவள் கிசுகிசுத்தாள்.

குமார் விளக்கை உயரப் பிடித்தான். ஒரு விவசாயி வண்டியிலிருந்து தவறவிட்ட பழைய பழுப்புக் கயிறு சுருளின் மீது ஒளி விழுந்தது. மாலா நிம்மதியோடும் சற்று வெட்கத்தோடும் சிரித்தாள்.

அந்த வழியே ஊர்ப் பள்ளியில் பாடம் நடத்தும் மாமா நடந்து வந்தார். ‘கயிறோ பாம்போ, உன் இதயம் ஒரே மாதிரிதான் துடித்தது’ என்றார். ‘உண்மையற்றதை உண்மை என்று எடுத்துக்கொள்வது நம்மை மோசமான வாழ்க்கை முறைகளுக்குக் கொண்டுசெல்லலாம். அந்த ஒரு சுருளிலேயே முழுப் பாடமும் உள்ளது.’

‘ஆனால் அது பாம்பு என்றுதான் நான் உண்மையிலேயே நினைத்தேன்.’

‘நிச்சயமாக. குழப்பமும் குறையும் இல்லாத தெளிந்த பார்வை உள்ளவர்களுக்கு இருள் அகலும், மகிழ்ச்சி பிறக்கும். சந்தேகம் நீங்கித் தெளிந்த மனம் கொண்டவர்களுக்கு அமைதி இந்த வாழ்விலேயே அருகில் வரும்.’

மாலா ஒரு கூழாங்கல்லை உதைத்தாள். ‘நாம் எவ்வளவோ தகவல்களைக் கற்கிறோம் என்று ஆசிரியர் சொல்கிறார். அது போதாதா?’

‘ஐம்புலன் அறிவும் உண்மை உணர்வு இல்லாதவர்களுக்குப் பயனற்றது’ என்றார் மாமா. ‘பாம்புகளைப் பற்றிப் பத்து நூல்களில் படிக்கலாம். உண்மையில் அங்கே இருப்பதைப் பார்ப்பதுதான் முக்கியம். எது எந்தப் பொருளாக இருந்தாலும், எந்த இயல்பாக இருந்தாலும், அதன் உண்மை இயல்பைக் காண்பதே அறிவு.’

இருவரும் சேர்ந்து நடந்தார்கள். ‘இங்கே கற்று உண்மையைக் காண்பவர்கள் குழப்பத்துக்குத் திரும்பாத உறுதியான பாதையை அடைகிறார்கள் என்றார் கவிஞர். மனம் சிந்தித்து உண்மையைக் கண்டால் அதே குழப்பத்தில் மீண்டும் தொடங்குவது பற்றிக் கவலைப்பட வேண்டாம். அவர் காலத்தில் மக்கள் பிறப்பைப் பற்றி அப்படிப் பேசினார்கள். நமக்கு, அதே தவறை மீண்டும் மீண்டும் செய்ய வேண்டிய அவசியமில்லாத மனம் என்பதே பாடம்.’

மாலா மெதுவாகத் தலையசைத்தாள். ‘கயிறுகளைக் கண்டு குதிக்காமல் இருப்பது போல.’

‘அதேதான். குழப்பம் என்ற மடமை நீங்கும்படி உயர்ந்த உண்மையைக் காண்பதே அறிவு. ஒருவர் தம் பற்றுகளைப் புரிந்துகொண்டு அவை நழுவும்படி வாழ்ந்தால் ஒட்டியிருந்த நோய் மீண்டும் ஒட்டாது என்றும் அவர் சொன்னார். இந்தக் குறளைச் சிலர் வேறு விதமாகப் படிக்கிறார்கள், ஆனால் எனக்குப் பிடிக்கும். அச்சம், ஆசை, சினம், குழப்பம் மனத்தின் நோய்கள் போல. அவற்றிற்கு ஊட்டுவதை நிறுத்தினால் அவற்றின் பெயர்களே மங்கும், நோயும் அவற்றோடு மங்கும்.’

வீட்டுக்குத் திரும்பியதும் மாலா அட்டையில் தெருவுக்கு ஒரு சிறிய பலகை செய்தாள்: ‘கயிறைப் பார்த்து நட.’ பிறகு சிறிய எழுத்துக்களில் சேர்த்தாள்: ‘கத்துவதற்கு முன் மீண்டும் பார்.’

மாமா படித்துப் புன்னகைத்தார், குமார் விளக்கை வாசல் கொக்கியில் மாட்டினான்.