Thirukkuralதிருக்குறள் 3: நீத்தார் பெருமை

Arun came to stay with his aunt in a village near Thirunelveli. On the first evening she said, ‘Take this lunch box to Ayya Murugan under the big banyan. He used to be a headmaster. Years ago he gave away his house and fields and chose a simple life.’

Arun found the old man sweeping dry leaves from his tiny hut, with village children sitting around him. His aunt had said that people like Ayya are the highest thing wise writing praises, and Arun saw why. The old man owned no money, yet everyone seemed richer beside him.

‘How many people have lived like you, Ayya?’ Arun asked. The old man chuckled. ‘Measuring the greatness of those who gave up everything for goodness is like counting everyone who has ever lived. Do not count. Just learn.’

Arun stayed on. ‘The wise look at both this life and the next,’ Ayya told him, ‘and choose goodness here, so the whole world can see it shine.’ Arun noticed that Ayya never hurried or grabbed.

One afternoon a boy offered Arun a sweet. Arun wanted it badly, but he had promised to share his nuts. ‘A wise person guides the five senses like a farmer with a goad,’ said Ayya. ‘Such a mind is a seed of freedom.’ Arun gave his nuts first, and was surprised how good that felt.

‘It is hard to do what is hard,’ Ayya added. ‘People who manage it are great, and those who cannot are small, but we all begin small.’ Arun smiled and tied his shoelaces himself. ‘The world belongs to those who understand taste, sight, touch, sound and smell, and are not ruled by them,’ said Ayya.

On the last day a traveller shouted rudely at Ayya for blocking the road. Arun waited for Ayya to shout back. Instead he offered the man water. ‘Words show greatness,’ Arun whispered. ‘True words, said kindly,’ said Ayya. The traveller left, ashamed.

‘Anger is hard to bear from someone who has climbed the hill of good character, so they let it go,’ Ayya said. ‘They are called wise because they live gently with every living being.’ An ant crawled onto Arun’s shoe, and he carried it carefully to the grass.

அருண் திருநெல்வேலிக்கு அருகில் உள்ள ஒரு கிராமத்தில் தன் அத்தையின் வீட்டில் தங்க வந்தான். முதல் மாலையே அத்தை சொன்னாள்: ‘இந்தச் சாப்பாட்டுக் கூடையைப் பெரிய ஆலமரத்தடியில் இருக்கும் ஐயா முருகனிடம் கொடுத்துவிட்டு வா. அவர் முன்பு தலைமை ஆசிரியராக இருந்தவர். பல வருடங்களுக்கு முன் தன் வீட்டையும் வயலையும் தானமாகக் கொடுத்துவிட்டு எளிய வாழ்க்கையைத் தேர்ந்தெடுத்தார்.’

அருண் சென்றபோது முதியவர் தன் சிறு குடிசையின் முன் உலர்ந்த இலைகளைப் பெருக்கிக்கொண்டிருந்தார். ஊர்ப் பிள்ளைகள் அவரைச் சுற்றி அமர்ந்திருந்தனர். ‘இவரைப் போன்றவர்களின் பெருமையைத்தான் அறிஞர்கள் மிக உயர்ந்ததாகப் போற்றுகிறார்கள்’ என்று அத்தை சொன்னது ஏன் என்று அருணுக்குப் புரிந்தது. அவரிடம் பணம் இல்லை, ஆனால் அருகில் அமர்ந்த எல்லோரும் செல்வந்தர் போல இருந்தனர்.

‘ஐயா, உங்களைப் போல எத்தனை பேர் இருந்திருக்கிறார்கள்?’ என்று கேட்டான். முதியவர் சிரித்தார். ‘நன்மைக்காக எல்லாவற்றையும் துறந்தவர்களின் பெருமையை அளப்பது, இதுவரை பிறந்து இறந்த எல்லோரையும் எண்ணுவது போன்றது. எண்ணாதே, கற்றுக்கொள்.’

அருண் அங்கேயே தங்கினான். தினமும் ஐயா ஏதாவது புதிதாகக் காட்டுவார். ‘ஞானிகள் இந்த வாழ்வையும் அடுத்த வாழ்வையும் சேர்த்துப் பார்க்கிறார்கள். இங்கேயே அறத்தை மேற்கொள்கிறார்கள். அதனால் அவர்கள் புகழ் உலகம் முழுவதும் ஒளிர்கிறது’ என்றார். அவர் ஒருபோதும் அவசரப்படுவதும் பறித்துக்கொள்வதும் இல்லை என்பதை அருண் கவனித்தான்.

ஒரு பிற்பகலில் ஒரு பையன் அருணுக்கு இனிப்பு ஒன்றை நீட்டினான். அருணுக்கு அது மிகவும் வேண்டும். ஆனால் தன் கையிலிருந்த கடலையைப் பகிர்வதாக வாக்குக் கொடுத்திருந்தான். ஐயா பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். ‘அறிவு என்னும் அங்குசத்தால் ஐம்புலன்களை அடக்குபவன், விடுதலை என்ற நிலத்துக்கான விதை’ என்றார். அருண் முதலில் தன் கடலையைப் பையனுக்குக் கொடுத்தான். அது எவ்வளவு மகிழ்ச்சியைத் தந்தது என்று வியந்தான்.

வானுலக அரசர்களைப் பற்றிய கதைகளையும் ஐயா சொன்னார். அவை புலனடக்கத்தின் வலிமையை உணர்த்துபவை. ‘செய்வதற்கு அரியதைச் செய்பவர்கள் பெரியவர்கள். செய்ய முடியாதவர்கள் சிறியவர்கள். ஆனால் நாம் எல்லோரும் சிறியவர்களாகத்தான் தொடங்குகிறோம்’ என்றார். அருண் புன்னகையுடன், அத்தையிடம் கேட்காமல் தானே தன் காலணி நாடாவைக் கட்டிக்கொண்டான்.

‘சுவை, ஒளி, ஊறு, ஓசை, நாற்றம் ஆகிய ஐந்தின் இயல்பையும் உண்மையாக அறிந்து, அவற்றுக்கு அடிமையாகாதவர்களுக்கே உலகம் உரியது’ என்றும் ஐயா சொன்னார்.

கடைசி நாளில் வழிப்போக்கன் ஒருவன் சாலையை மறித்ததாக ஐயாவை நோக்கிக் கடுமையாகக் கத்தினான். ஐயாவும் கத்துவாரோ என்று அருண் காத்திருந்தான். ஆனால் அவர் அந்த மனிதனுக்குத் தண்ணீர் கொடுத்தார். ‘சொற்களே பெருமையைக் காட்டும்’ என்று அருண் மெல்லச் சொன்னான். ‘ஆம். உண்மையான சொற்கள், அன்போடு சொல்லப்பட வேண்டும்’ என்றார் ஐயா. வழிப்போக்கன் வெட்கத்துடன் சென்றான்.

‘நல்லொழுக்கம் என்னும் குன்றேறியவர்களுக்குச் சிறிது நேரக் கோபமும் தாங்க முடியாதது. அதனால் அவர்கள் கோபத்தைச் சேமித்து வைப்பதில்லை. எல்லா உயிர்களிடமும் அன்போடு வாழ்வதால்தான் அவர்களை அறவோர் என்கிறார்கள்’ என்றார் ஐயா. அருணின் காலணியில் ஊர்ந்த ஒரு எறும்பை அவன் மெதுவாகப் புல்லில் கொண்டு விட்டான்.