Thirukkuralதிருக்குறள் 23: ஈகை
அறத்துப்பால் · இல்லறவியல் · Book of Virtue, household life · couplets 221 to 230 · குறள்கள் 221 முதல் 230 வரை
221
வறியார்க்கொன்று ஈவதே ஈகைமற் றெல்லாம்
குறியெதிர்ப்பை நீர துடைத்து.
பொருள்: வறியவர்களுக்குக் கொடுப்பதே ஈகை; மற்றவை எல்லாம் பயனை எதிர்பார்ப்பவை.
Meaning: To give to the poor is true giving. All other giving looks for something in return.
Word-by-word meaning · சொல்லுக்குச் சொல் பொருள்
- வறியார்க்கொன்று ஈவதே ஈகை (Variyaarkkondru eevathe eekai) – வறியவர்க்குக் கொடுப்பதே ஈகை · to give to the poor is true giving
- மற்றெல்லாம் (Mattrellaam) – மற்றவை எல்லாம் · all the rest
- குறியெதிர்ப்பை நீர துடைத்து (Kuriyethirppai neera thutaiththu) – பயனை எதிர்பார்க்கும் தன்மையுடையது · expects something in return
222
நல்லாறு எனினும் கொளல்தீது மேலுலகம்
இல்லெனினும் ஈதலே நன்று.
பொருள்: நல்வழி என்றாலும் பெறுவது தீது; மேலுலகம் இல்லையென்றாலும் கொடுப்பதே நன்று.
Meaning: Even if receiving is said to lead to a good path, it is not good. Giving is good even if there were no world beyond.
Word-by-word meaning · சொல்லுக்குச் சொல் பொருள்
- நல்லாறு எனினும் கொளல்தீது (Nallaaru eninum kolaltheethu) – நல்வழி என்றாலும் பெறுவது தீது · even if receiving is called a good path, it is not good
- மேலுலகம் இல்லெனினும் (Melulakam illeninum) – மேலுலகம் இல்லாவிட்டாலும் · even if there were no world beyond
- ஈதலே நன்று (Eethale nandru) – கொடுப்பதே நன்று · giving is good
223
இலனென்னும் எவ்வம் உரையாமை ஈதல்
குலனுடையான் கண்ணே யுள.
பொருள்: 'இல்லை' என்னும் துன்பத்தைச் சொல்லாமல் கொடுக்கும் பண்பு, உயர்குடியினரிடமே உண்டு.
Meaning: To give without making the needy speak of their misery is a trait found in the noble.
Word-by-word meaning · சொல்லுக்குச் சொல் பொருள்
- இலனென்னும் எவ்வம் உரையாமை ஈதல் (Ilanennum evvam uraiyaamai eethal) – 'இல்லை' என்னும் துன்பத்தைச் சொல்லாமல் கொடுத்தல் · giving without making the needy speak of their misery
- குலனுடையான் கண்ணே யுள (Kulanutaiyaan kanne yula) – உயர்குடியினரிடமே உண்டு · is found in the noble
224
இன்னாது இரக்கப் படுதல் இரந்தவர்
இன்முகங் காணும் அளவு.
பொருள்: கேட்கப்படுவது துன்பம் தருவது; கேட்டவரின் மகிழ்ந்த முகத்தைக் காணும் வரையே.
Meaning: Being begged from is unpleasant, until the moment you see the glad face of the one who asked.
Word-by-word meaning · சொல்லுக்குச் சொல் பொருள்
- இன்னாது இரக்கப் படுதல் (Innaathu irakkap patuthal) – கேட்கப்படுவது துன்பம் · being begged from is unpleasant
- இரந்தவர் இன்முகங் காணும் அளவு (Iranthavar inmukang kaanum alavu) – கேட்டவரின் மகிழ்ந்த முகம் காணும் வரை · until you see the glad face of the one who asked
225
ஆற்றுவார் ஆற்றல் பசிஆற்றல் அப்பசியை
மாற்றுவார் ஆற்றலின் பின்.
பொருள்: பசியைப் பொறுக்கும் ஆற்றல் பெரிது; ஆனால் பிறர் பசியைப் போக்குபவரின் ஆற்றலுக்குப் பின்னரே.
Meaning: The strength to bear hunger is great, but it comes after the strength of those who remove others' hunger.
Word-by-word meaning · சொல்லுக்குச் சொல் பொருள்
- ஆற்றுவார் ஆற்றல் பசிஆற்றல் (Aattruvaar aattral pachiaattral) – பசியைப் பொறுக்கும் ஆற்றல் · the strength to bear hunger
- அப்பசியை மாற்றுவார் ஆற்றலின் பின் (Appachiyai maattruvaar aattralin pin) – பசியைப் போக்குபவர் ஆற்றலுக்குப் பின் · comes after the strength of those who remove hunger
226
அற்றார் அழிபசி தீர்த்தல் அஃதொருவன்
பெற்றான் பொருள்வைப் புழி.
பொருள்: வறியவரின் பசியைத் தீர்ப்பதே, ஒருவன் தான் பெற்ற பொருளைச் சேமிக்கும் இடம்.
Meaning: Ending the hunger of the poor is the place where a person truly stores his wealth.
Word-by-word meaning · சொல்லுக்குச் சொல் பொருள்
- அற்றார் அழிபசி தீர்த்தல் (Attraar azhipachi theerththal) – வறியவரின் கொடிய பசியைத் தீர்ப்பது · to end the cruel hunger of the destitute
- அஃதொருவன் பெற்றான் பொருள்வைப் புழி (Ahthoruvan pettraan porulvaip puzhi) – ஒருவன் தன் பொருளை வைக்கும் இடம் · is where a person stores the wealth he has gained
227
பாத்தூண் மரீஇ யவனைப் பசியென்னும்
தீப்பிணி தீண்டல் அரிது.
பொருள்: பகிர்ந்து உண்ணும் பழக்கம் உடையவனை, பசி என்னும் தீ நோய் தீண்டுவது அரிது.
Meaning: The fire of hunger rarely touches a person who is used to sharing his food.
Word-by-word meaning · சொல்லுக்குச் சொல் பொருள்
- பாத்தூண் மரீஇ யவனைப் (Paaththoon mareei yavanaip) – பகிர்ந்து உண்ணும் பழக்கம் உடையவனை · one who is used to sharing his food
- பசியென்னும் தீப்பிணி (Pachiyennum theeppini) – பசி என்னும் தீ நோய் · the fire called hunger
- தீண்டல் அரிது (Theendal arithu) – தீண்டுவது அரிது · rarely touches
228
ஈத்துவக்கும் இன்பம் அறியார்கொல் தாமுடைமை
வைத்திழக்கும் வன்க ணவர்.
பொருள்: சேர்த்து வைத்து இழப்பவர்கள், கொடுப்பதால் வரும் இன்பத்தை அறியாதவர்களோ?
Meaning: Do those who hoard wealth and then lose it not know the joy of giving?
Word-by-word meaning · சொல்லுக்குச் சொல் பொருள்
- ஈத்துவக்கும் இன்பம் அறியார்கொல் (Eeththuvakkum inpam ariyaarkol) – கொடுப்பதால் வரும் மகிழ்ச்சியை அறியாரோ · do they not know the joy of giving
- தாமுடைமை வைத்திழக்கும் வன்க ணவர் (Thaamutaimai vaiththizhakkum vanka navar) – சேர்த்து வைத்து இழக்கும் கடின நெஞ்சினர் · the hard-hearted who hoard and lose
229
இரத்தலின் இன்னாது மன்ற நிரப்பிய
தாமே தமியர் உணல்.
பொருள்: தாம் சேர்த்ததைத் தனியாக உண்பது, இரப்பதைவிடத் துன்பமானது.
Meaning: Eating alone what one has gathered is surely more painful than begging.
Word-by-word meaning · சொல்லுக்குச் சொல் பொருள்
- இரத்தலின் இன்னாது மன்ற (Iraththalin innaathu mandra) – இரப்பதைவிடத் துன்பமானது · surely more painful than begging
- நிரப்பிய தாமே தமியர் உணல் (Nirappiya thaame thamiyar unal) – தாம் சேர்த்ததைத் தனியாக உண்பது · eating alone what one has gathered
230
சாதலின் இன்னாத தில்லை இனிதூஉம்
ஈதல் இயையாக் கடை.
பொருள்: சாவைவிடத் துன்பமானது இல்லை; ஆனால் கொடுக்க இயலாதபோது அதுவும் இனிதாகும்.
Meaning: Nothing is more painful than death, yet even that seems sweet when a person is unable to give.
Word-by-word meaning · சொல்லுக்குச் சொல் பொருள்
- சாதலின் இன்னாத தில்லை (Chaathalin innaatha thillai) – சாவைவிடத் துன்பமானது இல்லை · nothing is more painful than death
- இனிதூஉம் ஈதல் இயையாக் கடை (Inithooum eethal iyaiyaak katai) – கொடுக்க இயலாதபோது அதுவும் இனிது · yet even that is sweet when one cannot give
A longer storyஒரு நீண்ட கதை: Nila and the Rice Pot (about 2 minutes to read: tap to open)ஒரு நீண்ட கதை: நிலாவும் சோற்றுப் பானையும் (திறக்கத் தொடவும்)
Every noon, a huge brass pot of steaming rice was carried out of the kitchen beside the old temple in Thiruvanur. Nila, who was ten, helped her grandmother ladle it onto banana leaves for anyone who was hungry. No one was asked their name or their story.
‘Why do we do this, Paati?’ Nila asked one day.
‘Because giving to someone in need is the truest kind of giving,’ said her grandmother. ‘Many other gifts hide a little wish for something back, such as thanks or a favour. Real giving asks for nothing. And even if there were no reward in any world to come, giving would still be good in itself.’
An old man named Murthy sat at the end of the row one afternoon, holding his leaf without moving. Nila realised he was too shy to ask. Paati quietly slid an extra spoonful onto his leaf and said brightly, ‘Please, you would help us finish this pot.’ ‘The noble give so that the needy are never forced to speak of their misery,’ Paati whispered.
‘Being asked is unpleasant,’ admitted Nila.
‘Until you see the glad face of the one who asked,’ said Paati. ‘Watch.’ Murthy lifted his eyes, and his face broke into a smile like sunrise. Nila's crossness melted away.
A teacher eating there said, ‘Strength to bear hunger is a great thing.’ Paati nodded. ‘Great, yes, but the strength of those who take away others' hunger comes first.’ She added, ‘Ending a poor person's hunger is where a wise person truly stores their wealth.’
‘Those who are used to sharing their food,’ Paati continued, ‘are rarely troubled by hunger themselves, for someone always shares back.’ She told Nila of a miser who hoarded grain until rats spoiled it. ‘He never knew the joy of giving, a sadness in itself. Eating alone what you have gathered, with no one beside you, is more painful than being hungry among friends.’
At the end of the day, as the pot scraped clean, Paati said something Nila never forgot. ‘There is a sorrow so deep that the old poets said even the end of life feels gentle beside it: wanting to give, and having nothing to give.’
Nila hugged her. Tomorrow, she decided, she would carry the pot herself.
திருவனூரில் பழைய கோயிலை ஒட்டிய சமையலறையிலிருந்து ஒவ்வொரு நண்பகலும் ஆவி பறக்கும் பெரிய பித்தளைப் பானைச் சோறு வெளியே கொண்டுவரப்படும். பத்து வயது நிலா, பசியுள்ள எல்லோருக்கும் வாழை இலையில் பரிமாற பாட்டிக்கு உதவுவாள். யாரிடமும் அவர் பெயரையோ கதையையோ யாரும் கேட்பதில்லை.
‘பாட்டி, நாம் ஏன் இப்படிச் செய்கிறோம்?’ என்று ஒருநாள் நிலா கேட்டாள்.
‘வறியவருக்குக் கொடுப்பதுதான் உண்மையான கொடை’ என்றாள் பாட்டி. ‘மற்ற கொடைகளில் நன்றியோ உதவியோ திரும்பக் கிடைக்கும் என்ற சிறு எதிர்பார்ப்பு ஒளிந்திருக்கும். உண்மையான கொடை எதுவும் கேட்பதில்லை. மறு உலகத்தில் பலன் இல்லை என்றாலும் கொடுப்பது நல்லதுதான்.’
ஒரு பிற்பகலில் முதியவர் மூர்த்தி வரிசையின் கடைசியில் இலையைக் கையில் வைத்துக்கொண்டு அசையாமல் அமர்ந்திருந்தார். கேட்கக் கூச்சப்படுகிறார் என்று நிலாவுக்குப் புரிந்தது. பாட்டி மெதுவாக இன்னொரு கரண்டி சோற்றை அவர் இலையில் வைத்து, ‘இந்தப் பானையைத் தீர்க்க நீங்கள் உதவ வேண்டும்’ என்று மகிழ்ச்சியாகச் சொன்னாள். அவர் தன் துன்பத்தைப் பற்றி ஒரு சொல்லும் சொல்ல வேண்டியிருக்கவில்லை. ‘இல்லாதவர் தம் துயரைச் சொல்லும்படி நேராமல் கொடுப்பதே உயர்ந்தவர் பண்பு’ என்று பாட்டி கிசுகிசுத்தாள்.
நிலா ஒப்புக்கொண்டாள், ‘யாராவது என்னிடம் ஏதாவது கேட்டால் எனக்கு எரிச்சல் வரும்.’
‘எல்லோருக்கும் வரும்’ என்றாள் பாட்டி. ‘கேட்கப்படுவது முதலில் ஏற்காது, கேட்டவரின் மகிழ்ச்சி முகத்தைப் பார்க்கும் வரை. பார்.’ மூர்த்தி கண்களை உயர்த்தினார், அவர் முகம் விடியல் போல் மலர்ந்தது. நிலாவின் எரிச்சல் கரைந்து போனது.
ஒருநாள் சாப்பிட வந்த ஆசிரியர் ‘பசியைத் தாங்கும் வலிமை பெரியது’ என்றார். பாட்டி தலையசைத்தாள். ‘பெரியதுதான், ஆனால் பிறர் பசியைப் போக்குபவரின் வலிமை அதற்கு முன்னால் நிற்கிறது.’ மேலும், ‘ஏழையின் பசியைத் தீர்ப்பதே ஞானி தன் செல்வத்தைச் சேமிக்கும் இடம். அந்த வங்கியைத் திருடர் கொள்ளையடிக்க முடியாது’ என்றாள்.
‘தம் உணவைப் பகிர்ந்து பழகியவர்களைப் பசி அரிதாகவே வாட்டும், ஏனெனில் யாராவது அவர்களோடு பகிர்வார்கள்’ என்றாள் பாட்டி. பக்கத்து ஊரில் தானியத்தைப் பதுக்கி வைத்து, எலியும் ஈரமும் அதைக் கெடுக்கும் வரை வைத்திருந்த ஒரு கஞ்சனைப் பற்றியும் சொன்னாள். ‘கொடுக்கும் மகிழ்ச்சியை அவன் அறியவே இல்லை, அதுவே ஒரு சோகம். சேர்த்ததைத் தனியாக உண்பது, நண்பர்கள் நடுவே பசியாய் இருப்பதை விட வேதனை.’
நாள் முடிவில் பானை சுரண்டித் துடைக்கப்பட்டபோது, நிலா மறக்காத ஒன்றைப் பாட்டி சொன்னாள். ‘கொடுக்க ஆசைப்பட்டும் கொடுக்க ஒன்றுமில்லாத துயரம் இருக்கிறது. அதன் முன்னே வாழ்வின் முடிவுகூட இனிதாகத் தோன்றும் என்று பழங்கவிஞர் சொன்னார்கள்.’
நிலா அவளைக் கட்டிக்கொண்டாள். நாளைக்கு பானையைத் தானே தூக்கிச் செல்வேன் என்று முடிவு செய்தாள்.
This longer story was written for this site with AI assistance. It weaves together the ideas of all ten couplets above.இந்த நீண்ட கதை இத்தளத்துக்காக AI உதவியுடன் எழுதப்பட்டது; மேலேயுள்ள பத்துக் குறள்களின் கருத்துகளையும் இணைக்கிறது.
Story: The Rice Pot at the Temple
Every day at noon, a great pot of rice was cooked near the village temple, and anyone who was hungry could eat. A young girl named Selvi watched the cooks stir the pot and asked who paid for it. An old man said that everyone brought a handful of rice when they could. The girl ran home and returned with a small cup of rice. She poured it into the pot and felt taller than she had ever felt. She learned that giving is not about how much, but about giving with a glad heart.
The couplet text comes from the open Project Madurai e-text of the Thirukkural (pmuni0001, projectmadurai.org), used under its open distribution terms. The story is original.குறள் பாடல் வரிகள் திறந்த விநியோக விதிமுறைகளின் கீழ் பயன்படுத்தப்படும் மதுரைத் திட்டத்தின் (Project Madurai, pmuni0001) திறந்த மின்னூலிலிருந்து எடுக்கப்பட்டவை. கதைகள் அனைத்தும் இத்தளத்துக்கான சொந்த படைப்புகள்.