Thirukkuralதிருக்குறள் 18: வெஃகாமை

In Coimbatore, thirteen-year-old Deepa was chosen as treasurer of her class picnic fund. Her classmates put coins in a tin box each week, and Deepa recorded every amount.

One evening, counting the money alone, Deepa noticed a lovely gel pen in the shop window next door. The box held more than enough for the bus, and nobody would miss a few rupees. She held a coin a moment too long.

Her grandfather, who was sitting nearby, said quietly, ‘If a person wants the wealth of others unfairly, the family is ruined and wrongdoing comes along with it.’ Deepa put the coin back as though it had grown hot.

The next day she told her friend Latha about the pen. ‘Those who feel shame at unfairness,’ said Latha, ‘will not do blameworthy things for the sake of a gain.’ Deepa felt ashamed, in the best way.

Her grandfather added, ‘Those who want lasting joy do not do wrong for the sake of small pleasures.’ Deepa thought of the picnic, a joy for everyone, and of the pen, a joy for maybe a week.

A neighbour who had very little still returned a lost wallet. Grandfather said, ‘Those who have mastered their senses and gained pure wisdom do not covet what belongs to others, even in poverty.’ Deepa admired that man more than any rich person she knew.

At school a clever boy offered to help balance the fund, but she saw him eye the box. ‘What use is subtle knowledge,’ she thought, ‘if someone covets what belongs to others and acts low?’ She kept the key herself.

Teacher Revathi told the class, ‘Anyone who blocks kindness, covets wealth and plots evil will be ruined.’ She added, ‘Do not long for gains that come by coveting, because they never end well.’

When the money was counted on picnic day, every rupee was there. The teacher asked what keeps wealth from shrinking. ‘Not wanting what is in another person’s hand,’ answered Deepa, with a small smile.

On the bus the headmaster gave her a blue gel pen as thanks. ‘The goddess of fortune,’ he said, ‘seeks out the wise who do not covet.’ Deepa laughed. ‘To covet without thinking brings ruin,’ she said, ‘and the pride of not wanting brings victory.’ She wrote her first line with it.

கோயம்புத்தூரில் பதின்மூன்று வயது தீபா தன் வகுப்புச் சுற்றுலா நிதிக்குப் பொருளாளராகத் தேர்வானாள். ஒவ்வொரு வாரமும் வகுப்புத் தோழர்கள் ஒரு தகரப் பெட்டியில் நாணயங்களைப் போட்டனர். தீபா ஒவ்வொரு தொகையையும் சிறு புத்தகத்தில் எழுதினாள்.

ஒரு மாலை தனியாகப் பணத்தை எண்ணும்போது, பக்கத்துக் கடை ஜன்னலில் அழகிய ஜெல் பேனா ஒன்றைப் பார்த்தாள். பேருந்துக்குத் தேவைக்கு மேல் பணம் பெட்டியில் இருந்தது. சில ரூபாய் குறைந்தால் யாரும் கவனிக்க மாட்டார்கள். அவள் ஒரு நாணயத்தை ஒரு கணம் அதிக நேரம் பிடித்துக்கொண்டாள்.

அருகில் அமர்ந்திருந்த தாத்தா மெல்லச் சொன்னார்: ‘பிறர் செல்வத்தை நியாயமின்றி விரும்பினால் குடும்பம் அழியும். தவறும் உடன் வரும்.’ நாணயம் சுட்டது போல தீபா அதைத் திரும்ப வைத்தாள்.

மறுநாள் தன் தோழி லதாவிடம் பேனாவைப் பற்றிச் சொன்னாள். ‘அநியாயத்துக்கு வெட்கப்படுபவர்கள், ஆதாயத்துக்காக பழிக்குரிய செயல்களைச் செய்ய மாட்டார்கள்’ என்றாள் லதா. தீபா மிக நல்ல விதத்தில் வெட்கப்பட்டாள்.

தாத்தா சேர்த்தார்: ‘நிலைத்த மகிழ்ச்சியை விரும்புபவர்கள் சிறு இன்பத்துக்காகத் தவறு செய்ய மாட்டார்கள்.’ பருவ முடிவில் நடக்கப் போகும் சுற்றுலா எல்லோருக்கும் பெரிய மகிழ்ச்சி என்றும் பேனா ஒரு வாரம் மட்டுமே என்றும் தீபா நினைத்தாள்.

மிகக் குறைவாக வைத்திருந்த ஒரு அண்டை வீட்டுக்காரர் தொலைந்த பணப்பையைத் திருப்பிக் கொடுத்தார். தாத்தா சொன்னார்: ‘புலன்களை வென்று தூய அறிவு பெற்றவர்கள் வறுமையிலும் பிறர் பொருளை விரும்ப மாட்டார்கள்.’ தான் அறிந்த எந்தப் பணக்காரரை விடவும் அந்த மனிதரை தீபா அதிகம் மதித்தாள்.

பள்ளியில் கணிதத்தில் திறமையான ஒரு பையன் நிதியைச் சரிபார்க்க உதவ முன்வந்தான். ஆனால் அவன் பெட்டியைப் பார்த்த பார்வையை தீபா கவனித்தாள். ‘நுட்பமான அறிவு இருந்தும், யாருக்கோ சொந்தமானதை விரும்பி இழிவாக நடந்தால் அந்த அறிவால் என்ன பயன்?’ என்று நினைத்தாள். சாவியை அவளே வைத்துக்கொண்டாள்.

ஆசிரியர் ரேவதி கருணைக்குத் தடையாக நின்றவனைப் பற்றி ஒரு கவிதை வாசித்திருந்தார். ‘அன்புக்குத் தடையாக நின்று, செல்வத்தை விரும்பி, தீமை நினைப்பவன் அழிவான்’ என்று வகுப்பில் சொன்னார். ‘பிறர் பொருளை விரும்புவதால் வரும் ஆதாயத்தை விரும்பாதே. அது முடிவில் நன்றாக முடியாது’ என்றும் சேர்த்தார்.

சுற்றுலா நாளில் பணம் எண்ணப்பட்டபோது ஒவ்வொரு ரூபாயும் இருந்தது. செல்வம் குறையாமல் இருக்க என்ன வழி என்று ஆசிரியர் கேட்டார். ‘பிறர் கையில் இருப்பதை விரும்பாதிருப்பது’ என்று தீபா சிறு புன்னகையுடன் பதிலளித்தாள்.

பேருந்தில் தலைமை ஆசிரியர் நன்றிப் பரிசாக ஒரு நீல நிற ஜெல் பேனாவைக் கொடுத்தார். ‘செல்வத்தின் தேவி, பிறர் பொருளை விரும்பாத அறிவாளிகளைத் தேடி வருவாள்’ என்றார். தீபா சிரித்தாள். ‘யோசிக்காமல் விரும்பினால் அழிவு. விரும்பாத பெருமிதம் வெற்றி தரும்’ என்றாள். அந்தப் பேனாவால் முதல் வரியை எழுதினாள். இதுவரை அதுவே அவளுக்குப் பிடித்த வரி.