Thirukkuralதிருக்குறள் 17: அழுக்காறாமை

In a pottery village near Madurai lived two potters, Kandan and Sundar. Their workshops stood side by side, and their pots were equally good. But Sundar’s sold faster, and Kandan did not like it.

Kandan’s niece Deepa, aged eleven, noticed. ‘Uncle, you frown whenever someone buys from Sundar.’ Kandan grunted. His old teacher had said, ‘Make it a rule of life to have a heart free from envy.’ Kandan had forgotten.

One festival day, Sundar gave a free set of pots to a young couple moving into a new home. Kandan watched from his doorway. ‘If a person can be free from envy toward everyone,’ Deepa said softly, ‘no blessing is greater than that.’ Kandan pretended not to hear.

That week, Kandan skipped the village meeting about repairing the temple road. ‘A person who does not care for goodness and prosperity,’ said the headman, ‘is one who cannot bear the prosperity of others.’ Kandan felt the words land.

‘Those who know the harm that envy brings,’ said Deepa, ‘will not do wrong because of it.’ Kandan thought of the rumours he had almost started about Sundar’s clay.

His wife said, ‘You do not need enemies. Your own envy is enough to do the harm.’ Kandan realised he had not slept well for a week.

Then he heard that a family who resented their neighbours’ giving had ended up without good food or clothes. Kandan looked at his lean evening meal.

‘The goddess of fortune cannot bear an envious person,’ said Deepa, who had been listening to the elders. ‘She turns away and shows him her elder sister, misfortune.’

Everyone in the village marvelled that Kandan’s trade had fallen while Sundar’s stood firm. ‘Envy destroys a person’s wealth and leaves him in a bad place,’ said the headman. ‘People wonder at the rise of the envious one and the fall of the good one, but it is no mystery.’

Next morning Kandan took a set of his best pots to Sundar’s door. ‘These are for your next couple,’ he said gruffly. Sundar was moved. ‘No one has ever risen by envy,’ Deepa told them both, ‘and no one free of envy has ever lost their prosperity.’ The two potters shook hands and went back to their wheels.

மதுரைக்கு அருகில் உள்ள ஒரு மட்பாண்டக் கிராமத்தில் கந்தன், சுந்தர் என்ற இரு குயவர்கள் இருந்தனர். அவர்களின் பட்டறைகள் அருகருகே இருந்தன. அவர்கள் செய்த பானைகள் ஒரே தரம். ஆனால் சுந்தரின் பானைகள் வேகமாக விற்றன. கந்தனுக்கு அது பிடிக்கவில்லை.

கந்தனின் பதினொரு வயது மருமகள் தீபா அதைக் கவனித்தாள். ‘மாமா, யாராவது சுந்தரிடம் வாங்கும்போதெல்லாம் நீங்கள் முகம் சுளிக்கிறீர்கள்.’ கந்தன் முணுமுணுத்தான். அவனுடைய பழைய ஆசிரியர் ஒருமுறை சொன்னார்: ‘பொறாமை இல்லாத மனத்தை வாழ்க்கை நெறியாகக் கொள்.’ பல ஆண்டுகளாக அவன் அதைப் பின்பற்றவில்லை.

ஒரு திருவிழா நாளில் சுந்தர் புதுவீடு புகும் இளம் தம்பதிக்கு இலவசமாகப் பானைகள் கொடுத்தார். கந்தன் வாசலில் நின்று அதைப் பார்த்தான். ‘எல்லோரிடமும் பொறாமையின்றி இருக்க முடிந்தால், அதைவிடப் பெரிய வரம் இல்லை’ என்று தீபா மெதுவாகச் சொன்னாள். கந்தன் கேட்காதவன் போல நடித்தான்.

அந்த வாரம் கோயில் சாலையைச் செப்பனிடுவது பற்றிய ஊர்க்கூட்டத்துக்கு கந்தன் செல்லவில்லை. ‘அறத்தையும் வளத்தையும் மதிக்காதவனே பிறர் வளத்தைப் பொறுக்க முடியாதவன்’ என்றார் ஊர்த் தலைவர். சொற்கள் அவன் மேல் விழுந்ததாக கந்தன் உணர்ந்தான்.

தீபா தன் பாடப்புத்தகத்திலிருந்து ஒரு கதையைச் சொன்னாள். ‘பொறாமை தரும் தீங்கை அறிந்தவர்கள் அதனால் தவறு செய்ய மாட்டார்கள்.’ சுந்தரின் களிமண்ணைப் பற்றி தான் கிட்டத்தட்ட பரப்பவிருந்த வதந்திகளை நினைத்த கந்தன், அவற்றைப் பரப்பாததற்காக மகிழ்ந்தான்.

அவன் மனைவி சொன்னாள்: ‘உனக்கு எதிரிகளே தேவையில்லை. உன் பொறாமையே போதும், தீமை செய்ய.’ ஒரு வாரமாக தான் சரியாகத் தூங்கவில்லை என்றும் தன் வேலை கவனமின்றிப் போய்விட்டது என்றும் கந்தன் உணர்ந்தான்.

பிறர் கொடுப்பதைப் பொறுக்க முடியாத வேறொரு குயவரின் குடும்பம் நல்ல உணவும் உடையும் இல்லாமல் போனதாக அவன் கேள்விப்பட்டான். ‘பொறாமை கொண்ட குடும்பம் பசியில் வாடும்’ என்று கிணற்றருகே இருந்த மூதாட்டி முணுமுணுத்தாள். கந்தன் தன் மெலிந்த பானைகளையும் மெலிந்த இரவு உணவையும் பார்த்தான்.

‘செல்வத்தின் தேவி பொறாமைக்காரனைப் பொறுக்க மாட்டாள். அவனுக்குத் தன் மூத்த சகோதரி தவ்வையைக் காட்டிவிட்டுச் செல்வாள்’ என்றாள் தீபா. பெரியவர்கள் பேசுவதைக் கேட்டிருந்தாள். அந்தக் காட்சியை நினைத்துக் கந்தன் புன்னகைத்தாலும் அது சுட்டது.

கந்தனின் தொழில் வீழ்ந்து சுந்தரின் தொழில் நிலைத்து நிற்பதை ஊரே வியந்தது. ‘பொறாமை ஒருவனுடைய செல்வத்தை அழித்து அவனைத் தீய நிலையில் நிறுத்தும். பொறாமைக்காரன் உயர்வதும் நல்லவன் வீழ்வதும் வியப்பாகத் தோன்றும். ஆனால் அது புதிரல்ல’ என்றார் தலைவர்.

மறுநாள் காலை கந்தன் தன் சிறந்த பானைகளின் ஒரு தொகுப்பைச் சுந்தரின் வாசலுக்குக் கொண்டு சென்றான். ‘அடுத்த தம்பதிக்கு இவை’ என்றான் கரகரப்பாக. சுந்தர் நெகிழ்ந்தான். ‘பொறாமையால் யாரும் உயர்ந்ததில்லை. பொறாமை இல்லாதவர் செல்வம் இழந்ததும் இல்லை’ என்றாள் தீபா இருவரிடமும். இரு குயவர்களும் கை குலுக்கிவிட்டுத் தத்தம் சக்கரங்களுக்குத் திரும்பினர்.