Thirukkuralதிருக்குறள் 15: பிறனில் விழையாமை

Next to Gopal’s house in a village near Trichy stood the home of Mr Natarajan and his family, who were away at a wedding for a week. Their mango tree was heavy with fruit. Gopal and his friend Siva stared at it over the wall.

‘Nobody is home,’ whispered Siva. ‘We could slip in and take a few. Nobody would know.’ Gopal felt a tug, but his grandfather’s voice came back to him. ‘People who know what is right and what is wealth,’ he used to say, ‘do not have the folly of longing for what belongs to another.’

‘Of all people who stand outside goodness,’ Gopal told Siva, ‘none is more foolish than one who stands at another’s door with bad intent.’ Siva laughed uncomfortably. ‘It’s only mangoes.’

Gopal said, ‘Those who do wrong and trust they will escape are no different from the dead in their conscience. They have stopped feeling.’

They walked back to Gopal’s verandah. Gopal’s mother was cutting vegetables and heard them. ‘What use is any greatness,’ she said, ‘to someone who enters another’s home without a thought, with bad intent?’ She did not seem angry, only sad at the idea.

‘And anyone who thinks it is easy to trespass on another’s home,’ she went on, ‘earns blame that never fades.’ Siva looked at his shoes.

Gopal’s grandfather came out to the verandah. ‘Enmity, sin, fear and shame,’ he counted on his fingers, ‘these four never leave one who trespasses.’ The boys fell silent. ‘The householder who lives by goodness,’ he added, ‘is the one who does not long for what belongs to another.’

That evening they simply sat and watched the sunset. ‘Not even looking greedily at another’s household,’ said the grandfather, ‘is a great strength of the wise. It is not only goodness but complete good conduct.’ Both boys decided it was a strength they wanted.

Three days later the neighbour returned. Gopal offered to carry their luggage, and a delighted Mr Natarajan gave the boys a basket of mangoes. ‘Those who deserve goodness in this world,’ his grandfather smiled, ‘are those who never lay a hand on what belongs to another.’

Siva grinned sheepishly. ‘I have other faults, you know.’ Gopal’s grandfather shrugged. ‘Even so, it is good never to desire what belongs to another. That is a very good place to begin.’

திருச்சிக்கு அருகிலுள்ள கிராமத்தில் கோபாலின் வீட்டுக்கு அடுத்து நடராஜன் குடும்பத்தின் வீடு இருந்தது. அவர்கள் ஒரு வாரம் திருமணத்துக்குச் சென்றிருந்தனர். அவர்களின் மாமரம் கனிகளால் கனத்துக் கிடந்தது. கோபாலும் நண்பன் சிவாவும் சுவர் மேல் அதை உற்றுப் பார்த்தனர்.

‘வீட்டில் யாரும் இல்லை. உள்ளே போய் சில பழங்களை எடுக்கலாம். யாருக்கும் தெரியாது’ என்று சிவா கிசுகிசுத்தான். கோபாலுக்கு ஆசை எழுந்தது. ஆனால் தாத்தாவின் குரல் நினைவுக்கு வந்தது: ‘அறமும் பொருளும் அறிந்தவர்கள், பிறருக்குச் சொந்தமானதை விரும்பும் மடமை கொள்ள மாட்டார்கள்.’

‘அறத்துக்கு வெளியே நிற்பவர்களில், பிறர் வாசலில் தீய எண்ணத்துடன் நிற்பவனை விட முட்டாள் யாரும் இல்லை’ என்று கோபால் சிவாவிடம் சொன்னான். சிவா அசௌகரியமாகச் சிரித்தான். ‘வெறும் மாம்பழம்தானே.’

‘தவறு செய்துவிட்டுத் தப்பிவிடலாம் என நம்புபவர்கள், மனச்சாட்சியில் இறந்தவர்களுக்குச் சமம். அவர்கள் உணர்வதையே நிறுத்திவிட்டார்கள்’ என்றான் கோபால். சிவா சற்று அமைதியாக இருந்து, ‘அப்படியானால் மறைத்துக்கொள்வதில் திறமை இருந்து என்ன பயன்?’ என்று கேட்டான்.

அவர்கள் கோபாலின் வராந்தாவுக்குத் திரும்பி நடந்தனர். கோபாலின் அம்மா காய்கறி நறுக்கிக்கொண்டே அவர்கள் பேசியதைக் கேட்டாள். ‘ஒன்றும் நினைக்காமல் தீய எண்ணத்துடன் பிறர் வீட்டுக்குள் நுழைபவனுக்கு எந்தப் பெருமையால் என்ன பயன்?’ என்றாள். அவள் கோபமாக இல்லை. அந்த எண்ணமே அவளுக்கு வருத்தம் தந்தது.

‘பிறர் வீட்டில் நுழைவது எளிது என்று நினைப்பவன் எப்போதும் மறையாத பழியைப் பெறுவான்’ என்று தொடர்ந்தாள். சிவா தன் காலணிகளைப் பார்த்தான். ஒருமுறை தன் மாமாவின் கடையில் சிறு பொருள் காணாமல் போனபோது தான் எவ்வளவு வெட்கப்பட்டோம் என்பதை நினைத்தான்.

கோபாலின் தாத்தா வராந்தாவுக்கு வந்தார். ‘பகை, பாவம், அச்சம், பழி என்ற இந்த நான்கும் அத்துமீறுபவனை ஒருபோதும் விட்டு விலகாது’ என்று விரல்களில் எண்ணினார். சிறுவர்கள் மௌனமானார்கள். ‘அறவழியில் வாழும் இல்லறத்தான், பிறருக்குச் சொந்தமானதை விரும்பாதவனே’ என்று சேர்த்தார்.

அன்று மாலை அவர்கள் சூரியன் மறைவதை அமைதியாகப் பார்த்தனர். ‘பிறர் குடும்பத்தை ஆசையுடன் பார்க்கவும் நினைக்காமல் இருப்பதே அறிஞர்களின் பெரிய வலிமை. அது அறம் மட்டுமல்ல, முழுமையான ஒழுக்கமும் ஆகும்’ என்றார் தாத்தா. அந்த வலிமை தாங்களும் பெற விரும்புவதாக கோபாலும் சிவாவும் உணர்ந்தனர்.

மூன்று நாட்களுக்குப் பின் அண்டை வீட்டார் திரும்பினர். கோபால் அவர்களின் பயணப் பெட்டிகளைத் தூக்க உதவினான். மகிழ்ந்த நடராஜன் ஒரு கூடை மாம்பழங்களை இரு சிறுவர்களுக்கும் பறித்துக் கொடுத்தார். ‘இவ்வுலகில் நன்மைக்குத் தகுதியானவர்கள், பிறருக்குச் சொந்தமானதன் மேல் கை வைக்காதவர்கள்தான்’ என்றார் தாத்தா புன்னகையுடன்.

சிவா வெட்கத்துடன் சிரித்தான். ‘நான் செய்யக்கூடாத வேறு சில விஷயங்களையும் நினைத்தேன் தெரியுமா. சில இதைவிட மோசமானவை.’ தாத்தா தோள் குலுக்கினார். ‘ஒருவனுக்கு வேறு குறைகள் இருந்தாலும், பிறருக்குச் சொந்தமானதை அவன் ஆசைப்படாமல் இருப்பது நல்லது. நல்ல தொடக்கம் அதுதான்.’