Thirukkuralதிருக்குறள் 124: உறுப்புநலனழிதல்
காமத்துப்பால் · கற்பியல் · Book of Love, married love · couplets 1231 to 1240 · குறள்கள் 1231 முதல் 1240 வரை
About this chapter:இந்த அதிகாரம் பற்றி: This chapter belongs to the Book of Love (chapters 109 to 133), the part of the Thirukkural that is love poetry in the classical Tamil tradition, written for grown-up readers. The meanings here are kept short and gentle, and the stories are about affection between friends and family.இந்த அதிகாரம் காமத்துப்பாலைச் (109 முதல் 133 வரை) சேர்ந்தது; இது பாரம்பரியத் தமிழ் மரபில் காதல் கவிதைப் பகுதி, வளர்ந்தவர்களுக்காக எழுதப்பட்டது. இங்குள்ள பொருள் சுருக்கமாகவும் மென்மையாகவும் வைக்கப்பட்டுள்ளது; கதைகள் நண்பர்கள், குடும்பத்தினர் இடையிலான அன்பைப் பற்றியவை.
1231
சிறுமை நமக்கொழியச் சேட்சென்றார் உள்ளி
நறுமலர் நாணின கண்.
பொருள்: எமக்குச் சிறுமை நீங்கத் தொலைவில் சென்றவரை நினைத்ததால், கண்கள் மலரைக் கண்டு நாணின.
Meaning: Thinking of him who went far away, my eyes grew shy before the fragrant flowers.
Word-by-word meaning · சொல்லுக்குச் சொல் பொருள்
- சிறுமை நமக்கொழியச் சேட்சென்றார் உள்ளி (Chirumai namakkozhiyach chetchendraar ulli) – எமக்குச் சிறுமை நீங்கத் தொலைவில் சென்றவரை நினைத்து · thinking of him who went far away
- நறுமலர் நாணின கண் (Narumalar naanina kan) – கண்கள் மலரைக் கண்டு நாணின · my eyes grew shy before the fragrant flowers
1232
நயந்தவர் நல்காமை சொல்லுவ போலும்
பசந்து பனிவாரும் கண்.
பொருள்: பசந்து நீர் சொரியும் கண்கள், விரும்பியவர் அருளாமையைச் சொல்வது போல் உள்ளன.
Meaning: My pale, tearful eyes seem to tell of the beloved's lack of kindness.
Word-by-word meaning · சொல்லுக்குச் சொல் பொருள்
- நயந்தவர் நல்காமை சொல்லுவ போலும் (Nayanthavar nalkaamai cholluva polum) – விரும்பியவர் அருளாமையைச் சொல்வது போல · as if telling of the beloved's lack of kindness
- பசந்து பனிவாரும் கண் (Pachanthu panivaarum kan) – பசந்து நீர் சொரியும் கண்கள் · my pale, tearful eyes
1233
தணந்தமை சால அறிவிப்ப போலும்
மணந்தநாள் வீங்கிய தோள்.
பொருள்: அணைந்த நாளில் பூரித்த தோள்கள், பிரிந்ததை அறிவிப்பது போல் உள்ளன.
Meaning: My arms, which swelled on the day of our union, seem to announce that he has gone.
Word-by-word meaning · சொல்லுக்குச் சொல் பொருள்
- தணந்தமை சால அறிவிப்ப போலும் (Thananthamai chaala arivippa polum) – பிரிந்ததை மிகவும் அறிவிப்பது போல · as if announcing that he has gone
- மணந்தநாள் வீங்கிய தோள் (Mananthanaal veenkiya thol) – அணைந்த நாளில் பூரித்த தோள்கள் · my arms, which swelled on the day of our union
1234
பணைநீங்கிப் பைந்தொடி சோரும் துணைநீங்கித்
தொல்கவின் வாடிய தோள்.
பொருள்: துணை நீங்கப் பழைய அழகு வாடிய தோள்களிலிருந்து, வளையல் நழுவுகிறது.
Meaning: The bangles slip from my arms, which have lost their old beauty now that the companion has gone.
Word-by-word meaning · சொல்லுக்குச் சொல் பொருள்
- பணைநீங்கிப் பைந்தொடி சோரும் (Panaineenkip painthoti chorum) – தோள் மெலிந்து வளையல் நழுவும் · the bangles slip from the arms
- துணைநீங்கித் தொல்கவின் வாடிய தோள் (Thunaineenkith tholkavin vaatiya thol) – துணை நீங்கப் பழைய அழகு வாடிய தோள்கள் · which have lost their old beauty now that the companion has gone
1235
கொடியார் கொடுமை உரைக்கும் தொடியொடு
தொல்கவின் வாடிய தோள்.
பொருள்: வளையலும் பழைய அழகு வாடிய தோளும், கொடியவரின் கொடுமையைச் சொல்கின்றன.
Meaning: The bangles and the faded arms tell of the cruelty of the cruel one.
Word-by-word meaning · சொல்லுக்குச் சொல் பொருள்
- கொடியார் கொடுமை உரைக்கும் (Kotiyaar kotumai uraikkum) – கொடியவரின் கொடுமையைச் சொல்லும் · they tell of the cruelty of the cruel one
- தொடியொடு தொல்கவின் வாடிய தோள் (Thotiyotu tholkavin vaatiya thol) – வளையலும் பழைய அழகு வாடிய தோளும் · the bangles and the arms that have faded
1236
தொடியொடு தோள்நெகிழ நோவல் அவரைக்
கொடியர் எனக்கூறல் நொந்து.
பொருள்: வளையலோடு தோள் தளர வருந்துகிறேன்; அவரைக் கொடியவர் என்று சொல்வதைக் கேட்டு மேலும் வருந்துகிறேன்.
Meaning: I grieve as my bangles and arms loosen, and I grieve more to hear him called cruel.
Word-by-word meaning · சொல்லுக்குச் சொல் பொருள்
- தொடியொடு தோள்நெகிழ நோவல் (Thotiyotu tholnekizha noval) – வளையலோடு தோள் தளர வருந்துகிறேன் · I grieve as my bangles and arms loosen
- அவரைக் கொடியர் எனக்கூறல் நொந்து (Avaraik kotiyar enakkooral nonthu) – அவரைக் கொடியர் என்று சொல்வதைக் கேட்டு நொந்து · and I grieve more to hear him called cruel
1237
பாடு பெறுதியோ நெஞ்சே கொடியார்க்கென்
வாடுதோட் பூசல் உரைத்து.
பொருள்: நெஞ்சே, கொடியவர்க்கு என் தோளின் வாட்டத்தைச் சொல்லிப் பெருமை பெறுவாயோ?
Meaning: Heart, will you gain honour by telling the cruel one of the wasting of my arms?
Word-by-word meaning · சொல்லுக்குச் சொல் பொருள்
- பாடு பெறுதியோ நெஞ்சே (Paatu peruthiyo nenjje) – நெஞ்சே, பெருமை பெறுவாயோ · heart, will you gain honour
- கொடியார்க்கென் வாடுதோட் பூசல் உரைத்து (Kotiyaarkken vaatuthot poochal uraiththu) – கொடியவர்க்கு என் தோளின் வாட்டத்தைச் சொல்லி · by telling the cruel one of the wasting of my arms
1238
முயங்கிய கைகளை ஊக்கப் பசந்தது
பைந்தொடிப் பேதை நுதல்.
பொருள்: அணைந்த கைகளைத் தளர்த்தியதால், வளையல் அணிந்த பெண்ணின் நெற்றி வெளிறியது.
Meaning: When the embracing hands were loosened, the forehead of the bangled maiden turned pale.
Word-by-word meaning · சொல்லுக்குச் சொல் பொருள்
- முயங்கிய கைகளை ஊக்கப் பசந்தது (Muyankiya kaikalai ookkap pachanthathu) – அணைந்த கைகளைத் தளர்த்தியதால் வெளிறியது · when the embracing hands were loosened, it turned pale
- பைந்தொடிப் பேதை நுதல் (Painthotip pethai nuthal) – வளையல் அணிந்த பெண்ணின் நெற்றி · the forehead of the bangled maiden
1239
முயக்கிடைத் தண்வளி போழப் பசப்புற்ற
பேதை பெருமழைக் கண்.
பொருள்: அணைப்பின் இடையே குளிர் காற்று நுழைய, அவள் பெருமழை போன்ற கண்கள் வெளிறின.
Meaning: When cool air slipped between the embrace, her great, rain-like eyes grew pale.
Word-by-word meaning · சொல்லுக்குச் சொல் பொருள்
- முயக்கிடைத் தண்வளி போழப் பசப்புற்ற (Muyakkitaith thanvali pozhap pachapputtra) – அணைப்பிடையே குளிர் காற்று நுழைய வெளிறிய · when cool air slipped between the embrace and turned pale
- பேதை பெருமழைக் கண் (Pethai perumazhaik kan) – அவள் பெருமழை போன்ற கண்கள் · her great, rain-like eyes
1240
கண்ணின் பசப்போ பருவரல் எய்தின்றே
ஒண்ணுதல் செய்தது கண்டு.
பொருள்: ஒண்ணுதலாள் செய்ததைக் கண்டு, கண்ணின் பசலையோ துயரை அடைந்தது.
Meaning: Seeing what her bright forehead had done, the paleness of the eyes also fell into sorrow.
Word-by-word meaning · சொல்லுக்குச் சொல் பொருள்
- கண்ணின் பசப்போ பருவரல் எய்தின்றே (Kannin pachappo paruvaral eythindre) – கண்ணின் பசலையோ துயரை அடைந்தது · the paleness of the eyes also fell into sorrow
- ஒண்ணுதல் செய்தது கண்டு (Onnuthal cheythathu kandu) – ஒண்ணுதலாள் செய்ததைக் கண்டு · seeing what her bright forehead had done
A longer storyஒரு நீண்ட கதை: The Bangle That Slipped (about 2 minutes to read: tap to open)ஒரு நீண்ட கதை: நழுவிய வளையல் (திறக்கத் தொடவும்)
Padma’s brother Murugan had gone to a hostel to finish his studies, and since then the house felt like a puzzle with a piece missing. She still wore the silver bangle he had bought her at the temple fair, but it had begun to slip.
Every morning the flower-seller aunt came by with jasmine. Padma used to love it, but now she felt almost shy before the sweet-smelling flowers, as if she did not deserve them while Murugan was away.
In the mirror she saw her tired, teary eyes. They seemed to announce, ‘Someone has gone far away.’ Her arms had once felt strong and happy, like on the day Murugan came home last, and now they looked thin and sad. The bangle slid down to her elbow. Her grandmother clicked her tongue and coaxed her to eat a little more at lunch, which Padma did.
‘The bangle and my thin arms,’ she said sadly to a friend, ‘are telling everyone how long he has been gone.’
‘Maybe your brother is a bit heartless,’ said her friend, without thinking.
Padma jumped to her feet. ‘Do not say that! That hurts more than the bangle slipping. He is the kindest person I know.’ Her friend apologised quietly.
Padma sat with a pen and paper. Her heart said, ‘Tell him everything. Tell him how thin your arms have become.’ Then she thought: would that be right? Would it make him proud, or only worried so that he could not study? ‘Heart,’ she said, ‘you will not win him honour by crying about my wasting arms to him.’ So she wrote instead about the cow, the festival and the mango pickle.
She remembered the day at the railway station, when she had hugged him goodbye and let go. Her forehead had turned pale then, in the cold platform wind that slipped between them as the train whistled. Her eyes had grown pale too, seeing what her own forehead had done to her.
Months later, Murugan came home for the holidays. Padma held out her wrist, and the silver bangle sat snugly again, for she had been eating well and playing. Murugan laughed, ‘It fits you better than before!’ And Padma said, ‘That is because you are home.’
பத்மாவின் அண்ணன் முருகன் படிப்பை முடிக்க விடுதிக்குப் போயிருந்தான். அன்றிலிருந்து வீடு ஒரு துண்டு காணாமல் போன புதிர்போல இருந்தது. கோவில் திருவிழாவில் அவன் வாங்கிக் கொடுத்த வெள்ளி வளையலை அவள் இன்னும் அணிந்திருந்தாள்; ஆனால் அது நழுவத் தொடங்கியிருந்தது.
தினமும் காலை பூக்காரப் பாட்டி மல்லிகைப் பூவுடன் வருவாள். முன்பு பத்மாவுக்கு அது மிகவும் பிடிக்கும்; இப்போது முருகன் இல்லாதபோது அந்த நறுமணப் பூக்களை அணிய தனக்குத் தகுதி இல்லை என்பதுபோல கூச்சமாக இருந்தது.
கண்ணாடியில் தன் சோர்ந்த, கண்ணீர் நிறைந்த கண்களைப் பார்த்தாள். ‘யாரோ தொலைவுக்குப் போய்விட்டார்’ என்று அவை அறிவிப்பது போல இருந்தன. முருகன் கடைசியாக வந்த நாளில் அவள் கைகள் வலிமையாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் இருந்தன; இப்போது மெலிந்து சோகமாகத் தெரிந்தன. வளையல் முழங்கை வரை நழுவியது. பாட்டி நாக்கைச் சப்பு கொட்டி, மதிய உணவில் இன்னும் கொஞ்சம் சாப்பிடச் சொல்லி அன்போடு வற்புறுத்தினாள்; பத்மா சாப்பிட்டாள்.
‘இந்த வளையலும் என் மெலிந்த கைகளும் அவன் எவ்வளவு நாளாகப் போயிருக்கிறான் என்று எல்லோருக்கும் சொல்கின்றன’ என்றாள் தோழியிடம் சோகமாக.
‘உன் அண்ணன் கொஞ்சம் இரக்கமற்றவனோ என்னவோ’ என்றாள் தோழி, யோசிக்காமல்.
பத்மா துள்ளி எழுந்தாள். ‘அப்படிச் சொல்லாதே! வளையல் நழுவுவதைவிட அது அதிகம் வலிக்கிறது. அவன் எனக்குத் தெரிந்த மிக அன்பான மனிதன்.’ தோழி மெல்ல மன்னிப்புக் கேட்டாள்.
பத்மா பேனாவும் காகிதமும் எடுத்து உட்கார்ந்தாள். அவள் மனம், ‘எல்லாவற்றையும் சொல்லிவிடு. உன் கைகள் எவ்வளவு மெலிந்தன என்று சொல்லு’ என்றது. பிறகு யோசித்தாள்: அது சரியா? அவனுக்குப் பெருமையா, அல்லது படிக்க முடியாத அளவுக்குக் கவலையா? ‘மனமே, என் கைகள் மெலிவதைச் சொல்லி அழுவதால் அவனுக்குப் பெருமை வராது’ என்றாள். அதனால் பசுமாட்டையும் திருவிழாவையும் மாங்காய் ஊறுகாயையும் பற்றி எழுதினாள்.
ரயில் நிலையத்தில் அவனைக் கட்டிக்கொண்டு விடைகொடுத்த நாள் அவளுக்கு நினைவு வந்தது. ரயில் ஊதியபோது அவர்களுக்கிடையே நுழைந்த குளிர்காற்றில் அவள் நெற்றி வெளிறியது. தன் நெற்றி தனக்குச் செய்ததைப் பார்த்து கண்களும் வெளிறிப் போயின.
சில மாதங்களுக்குப் பிறகு முருகன் விடுமுறைக்கு வீடு வந்தான். பத்மா கையை நீட்டினாள்; வெள்ளி வளையல் மீண்டும் இறுக்கமாகப் பொருந்தியது, ஏனெனில் அவள் நன்றாகச் சாப்பிட்டு விளையாடியிருந்தாள். முருகன் சிரித்தான்: ‘முன்பைவிட நன்றாகப் பொருந்துகிறதே!’ பத்மா சொன்னாள்: ‘நீ வீட்டில் இருப்பதால்தான்.’
This longer story was written for this site with AI assistance. It weaves together the ideas of all ten couplets above.இந்த நீண்ட கதை இத்தளத்துக்காக AI உதவியுடன் எழுதப்பட்டது; மேலேயுள்ள பத்துக் குறள்களின் கருத்துகளையும் இணைக்கிறது.
Story: The Loose Bracelet
When Bhuvana's brother went away to study, she grew thin and quiet. Her favourite bracelet, which used to fit snugly, began to slip around her wrist. Her aunt noticed and brought her a bowl of warm food. She said that grief shows itself in the body, but that the body also heals with care, rest and company. Bhuvana ate slowly. In the next days, her friends visited with sweets and stories. By the time her brother's letter arrived, the bracelet felt a little snugger.
The couplet text comes from the open Project Madurai e-text of the Thirukkural (pmuni0001, projectmadurai.org), used under its open distribution terms. The story is original.குறள் பாடல் வரிகள் திறந்த விநியோக விதிமுறைகளின் கீழ் பயன்படுத்தப்படும் மதுரைத் திட்டத்தின் (Project Madurai, pmuni0001) திறந்த மின்னூலிலிருந்து எடுக்கப்பட்டவை. கதைகள் அனைத்தும் இத்தளத்துக்கான சொந்த படைப்புகள்.