Thirukkuralதிருக்குறள் 123: பொழுதுகண்டிரங்கல்
காமத்துப்பால் · கற்பியல் · Book of Love, married love · couplets 1221 to 1230 · குறள்கள் 1221 முதல் 1230 வரை
About this chapter:இந்த அதிகாரம் பற்றி: This chapter belongs to the Book of Love (chapters 109 to 133), the part of the Thirukkural that is love poetry in the classical Tamil tradition, written for grown-up readers. The meanings here are kept short and gentle, and the stories are about affection between friends and family.இந்த அதிகாரம் காமத்துப்பாலைச் (109 முதல் 133 வரை) சேர்ந்தது; இது பாரம்பரியத் தமிழ் மரபில் காதல் கவிதைப் பகுதி, வளர்ந்தவர்களுக்காக எழுதப்பட்டது. இங்குள்ள பொருள் சுருக்கமாகவும் மென்மையாகவும் வைக்கப்பட்டுள்ளது; கதைகள் நண்பர்கள், குடும்பத்தினர் இடையிலான அன்பைப் பற்றியவை.
1221
மாலையோ அல்லை மணந்தார் உயிருண்ணும்
வேலைநீ வாழி பொழுது.
பொருள்: நீ மாலை அல்லை; மணந்தவர் உயிர் உண்ணும் வேளை; பொழுதே, நீ வாழ்க.
Meaning: You are not an evening but the hour that devours the lives of lovers, and may you live long, hour of the day.
Word-by-word meaning · சொல்லுக்குச் சொல் பொருள்
- மாலையோ அல்லை மணந்தார் உயிருண்ணும் (Maalaiyo allai mananthaar uyirunnum) – நீ மாலை அல்லை; மணந்தவர் உயிர் உண்ணும் · you are not an evening but the hour that devours the lives of lovers
- வேலைநீ வாழி பொழுது (Velainee vaazhi pozhuthu) – பொழுதே, நீ வாழ்க · and may you live long, hour of the day
1222
புன்கண்ணை வாழி மருள்மாலை எம்கேள்போல்
வன்கண்ண தோநின் துணை.
பொருள்: துன்பம் நிறைந்த மயக்கும் மாலையே, என் உறவு போல வன்மையான கண் உடையதோ உன் துணை?
Meaning: Evening, dim and troubled, is your companion as hard-eyed as my own kin?
Word-by-word meaning · சொல்லுக்குச் சொல் பொருள்
- புன்கண்ணை வாழி மருள்மாலை (Punkannai vaazhi marulmaalai) – துன்பம் நிறைந்த மயக்கும் மாலையே, வாழ்க · evening, dim and troubled, may you live
- எம்கேள்போல் வன்கண்ண தோநின் துணை (Emkelpol vankanna thonin thunai) – என் உறவு போல வன்மையான கண் உடையதோ உன் துணை · is your companion as hard-eyed as my own kin
1223
பனிஅரும்பிப் பைதல்கொள் மாலை துனிஅரும்பித்
துன்பம் வளர வரும்.
பொருள்: பனி அரும்பித் துன்பம் கொள்ளும் மாலை, ஊடலும் அரும்பித் துன்பம் வளரச் செய்து வரும்.
Meaning: The evening with the first dew brings sorrow, and it comes with sulking that makes the pain grow.
Word-by-word meaning · சொல்லுக்குச் சொல் பொருள்
- பனிஅரும்பிப் பைதல்கொள் மாலை (Paniarumbip paithalkol maalai) – பனி அரும்பித் துன்பம் கொள்ளும் மாலை · the evening with the first dew brings sorrow
- துனிஅரும்பித் துன்பம் வளர வரும் (Thuniarumbith thunpam valara varum) – ஊடல் அரும்பித் துன்பம் வளர வரும் · it comes with sulking that makes the pain grow
1224
காதலர் இல்வழி மாலை கொலைக்களத்து
ஏதிலர் போல வரும்.
பொருள்: காதலர் இல்லாதபோது மாலை, கொலைக்களத்துக்கு அயலார் வருவது போல வரும்.
Meaning: Without the beloved, the evening comes like a stranger arriving at a place of execution.
Word-by-word meaning · சொல்லுக்குச் சொல் பொருள்
- காதலர் இல்வழி மாலை (Kaathalar ilvazhi maalai) – காதலர் இல்லாதபோது மாலை · without the beloved, the evening
- கொலைக்களத்து ஏதிலர் போல வரும் (Kolaikkalaththu ethilar pola varum) – கொலைக்களத்துக்கு அயலார் வருவது போல வரும் · comes like a stranger arriving at a place of execution
1225
காலைக்குச் செய்தநன்று என்கொல் எவன்கொல்யான்
மாலைக்குச் செய்த பகை?
பொருள்: காலைக்கு நான் என்ன நன்மை செய்தேன்? மாலைக்கு என்ன பகை செய்தேன்?
Meaning: What good did I do to the morning, and what wrong did I do to the evening?
Word-by-word meaning · சொல்லுக்குச் சொல் பொருள்
- காலைக்குச் செய்தநன்று என்கொல் (Kaalaikkuch cheythanandru enkol) – காலைக்கு நான் என்ன நன்மை செய்தேன் · what good did I do to the morning
- எவன்கொல்யான் மாலைக்குச் செய்த பகை (Evankolyaan maalaikkuch cheytha pakai) – மாலைக்கு என்ன பகை செய்தேன் · and what wrong did I do to the evening
1226
மாலைநோய் செய்தல் மணந்தார் அகலாத
காலை அறிந்த திலேன்.
பொருள்: மணந்தவர் அகலாதபோது மாலையின் துன்பம் எப்படி இருக்கும் என்பதை நான் அறியேன்.
Meaning: When my beloved was not far, I never knew what the pain of the evening was like.
Word-by-word meaning · சொல்லுக்குச் சொல் பொருள்
- மாலைநோய் செய்தல் மணந்தார் அகலாத (Maalainoy cheythal mananthaar akalaatha) – மணந்தவர் அகலாதபோது மாலையின் துன்பம் · when my beloved was not far, the pain of the evening
- காலை அறிந்த திலேன் (Kaalai arintha thilen) – அறியாமல் இருந்தேன் · I never knew what it was like
1227
காலை அரும்பிப் பகலெல்லாம் போதாகி
மாலை மலரும்இந் நோய்.
பொருள்: காலையில் அரும்பி, பகலெல்லாம் மொட்டாகி, மாலையில் மலரும் இந்த நோய்.
Meaning: This ailment buds in the morning, remains a bud all day, and blossoms in the evening.
Word-by-word meaning · சொல்லுக்குச் சொல் பொருள்
- காலை அரும்பிப் பகலெல்லாம் போதாகி (Kaalai arumbip pakalellaam pothaaki) – காலையில் அரும்பி, பகலெல்லாம் மொட்டாகி · buds in the morning and remains a bud all day
- மாலை மலரும்இந் நோய் (Maalai malarumin noy) – மாலையில் மலரும் இந்த நோய் · this ailment blossoms in the evening
1228
அழல்போலும் மாலைக்குத் தூதாகி ஆயன்
குழல்போலும் கொல்லும் படை.
பொருள்: எரிக்கும் மாலைக்குத் தூதாகி, ஆயனின் குழல் போன்றது கொல்லும் படை.
Meaning: As the messenger of the burning evening, the sound of the shepherd's flute is a weapon that hurts.
Word-by-word meaning · சொல்லுக்குச் சொல் பொருள்
- அழல்போலும் மாலைக்குத் தூதாகி (Azhalpolum maalaikkuth thoothaaki) – எரிக்கும் மாலைக்குத் தூதாகி · as the messenger of the burning evening
- ஆயன் குழல்போலும் கொல்லும் படை (Aayan kuzhalpolum kollum patai) – ஆயனின் குழல் போன்று வருத்தும் படை · the shepherd's flute is a weapon that hurts
1229
பதிமருண்டு பைதல் உழக்கும் மதிமருண்டு
மாலை படர்தரும் போழ்து.
பொருள்: ஊர் மயங்கித் துன்பப்படும் நேரம், மதி மயங்கும் மாலை வருகிறது.
Meaning: As the town grows dim and suffers, the evening comes, confusing the mind.
Word-by-word meaning · சொல்லுக்குச் சொல் பொருள்
- பதிமருண்டு பைதல் உழக்கும் (Pathimarundu paithal uzhakkum) – ஊர் மயங்கித் துன்பப்படும் · as the town grows dim and suffers
- மதிமருண்டு மாலை படர்தரும் போழ்து (Mathimarundu maalai patartharum pozhthu) – மதி மயங்கும் மாலை வரும் நேரம் · the evening comes, confusing the mind
1230
பொருள்மாலை யாளரை உள்ளி மருள்மாலை
மாயும்என் மாயா உயிர்.
பொருள்: பொருள் தேடிப் போனவரை நினைத்து, என் அழியா உயிர் மயங்கும் மாலையில் அழிகிறது.
Meaning: Remembering the one who left to seek wealth, my enduring life fades away in the confusing evening.
Word-by-word meaning · சொல்லுக்குச் சொல் பொருள்
- பொருள்மாலை யாளரை உள்ளி (Porulmaalai yaalarai ulli) – பொருள் தேடிப் போனவரை நினைத்து · remembering the one who left to seek wealth
- மருள்மாலை மாயும்என் மாயா உயிர் (Marulmaalai maayumen maayaa uyir) – என் அழியா உயிர் மயங்கும் மாலையில் அழிகிறது · my enduring life fades away in the confusing evening
A longer storyஒரு நீண்ட கதை: When the Evening Lamp Is Lit (about 2 minutes to read: tap to open)ஒரு நீண்ட கதை: மாலை விளக்கு ஏற்றும் நேரம் (திறக்கத் தொடவும்)
Devaki loved mornings, but she had begun to dread the evenings. Her father worked in a faraway city, and until last year he had always come home at dusk, with a paper bag of warm vadai in his hand. Now the dusk came and he did not.
‘Evening,’ she said to the darkening window, ‘you are not just an hour of the day. You are the hour that makes everyone’s heart feel heavy. May you live long, but please be gentle.’
The evening seemed dim and troubled, and she wondered whether it was as stern as the grown-ups who told her not to worry. Even the first cool dew falling on the jasmine seemed to bring a little sadness with it, and the sadness only deepened as it grew darker.
When she told her friend Uma, Uma said, ‘The evening comes like a stranger who has arrived at the wrong house and does not know when to leave.’ Both girls giggled at that, which helped.
‘What did I ever do to the evening?’ Devaki wondered. ‘And what did I do to the morning?’ For in the morning she was fine, but by afternoon she began to dwindle, and by evening she was all sighs. Her grandmother, who noticed everything, said, ‘Remember, when your father was near, you never knew what the evening could feel like.’
It was true. The ache seemed to bud in the morning, stay a bud all day long, and then blossom in the evening, just as jasmine does. Devaki giggled despite herself at the comparison.
One evening the shepherd boy drove his goats home, playing a flute. It was a sweet tune, but to Devaki it sounded like the herald of the evening itself, and it pricked at her heart. Her whole street had grown quiet as the lamps flickered on, and she felt her thoughts getting muddled and sleepy.
‘He went to earn for us,’ she told the lamp softly. ‘Remembering him, I feel myself fade as the evening comes.’
‘Come,’ said Paati, ‘let us do something.’ She gave Devaki the matchbox. Devaki lit the evening lamp herself. The family sat down together, and sang the old song about the moon. Then the telephone rang.
‘Devaki?’ said a cheerful voice. ‘I am eating a vadai now, and I thought of you.’
From that day, evening was the hour her father rang.
தேவகிக்கு காலைகள் பிடிக்கும்; ஆனால் மாலைகளைப் பார்த்து அவளுக்குப் பயம் வரத் தொடங்கியிருந்தது. அவள் அப்பா தொலைவிலிருந்த ஒரு நகரத்தில் வேலை செய்தார். போன வருடம் வரை அவர் ஒவ்வொரு மாலையும் சூடான வடை நிரம்பிய காகிதப் பையுடன் வீட்டுக்கு வருவார். இப்போது மாலை வருகிறது; அவர் வருவதில்லை.
‘மாலையே’ என்றாள் இருண்டுவரும் ஜன்னலிடம், ‘நீ ஒரு நேரம் மட்டும் அல்ல. எல்லோர் மனதையும் கனக்கச் செய்யும் நேரம் நீ. நீ நீடூழி வாழ், ஆனால் தயவுசெய்து மென்மையாக வா.’
மாலை மங்கலாகவும் கலக்கமாகவும் தெரிந்தது. கவலைப்படாதே என்று சொல்லும் பெரியவர்களைப் போல அதுவும் கடினமானதா என்று அவள் யோசித்தாள். மல்லிகையின்மேல் விழும் முதல் பனித்துளிகூட ஒரு சிறு சோகத்தைக் கொண்டுவந்ததுபோல் இருந்தது; இருட்டு கூடக்கூட சோகமும் ஆழமானது.
தோழி உமாவிடம் சொன்னபோது உமா, ‘மாலை என்பது தவறான வீட்டுக்கு வந்துவிட்டு எப்போது கிளம்புவது என்று தெரியாத அந்நியன் போல’ என்றாள். இருவரும் சிரித்தார்கள்; அது உதவியது.
‘நான் மாலைக்கு என்ன செய்தேன்?’ என்று தேவகி யோசித்தாள். ‘காலைக்கு என்ன செய்தேன்?’ காலையில் அவள் நன்றாக இருப்பாள்; மதியத்துக்குள் தளர்ந்து போவாள்; மாலையில் பெருமூச்சுகள்தான். எல்லாவற்றையும் கவனிக்கும் பாட்டி சொன்னாள்: ‘நினைவில் வைத்துக்கொள், அப்பா அருகில் இருந்தபோது மாலை எப்படி இருக்கும் என்றே உனக்குத் தெரியாது.’
உண்மைதான். இந்த ஏக்கம் காலையில் மொட்டாகி, பகல் முழுவதும் மொட்டாகவே இருந்து, மல்லிகையைப் போலவே மாலையில் மலர்ந்தது. இந்த ஒப்பீட்டைக் கேட்டு தேவகி தன்னையறியாமல் சிரித்தாள்.
ஒருநாள் மாலை ஆடு மேய்க்கும் பையன் புல்லாங்குழல் வாசித்தபடி ஆடுகளை ஓட்டி வந்தான். இனிமையான இசைதான்; ஆனால் தேவகிக்கு அது மாலையின் வருகையை அறிவிக்கும் ஒலிபோல் தோன்றி, நெஞ்சைக் குத்தியது. விளக்குகள் மினுங்கத் தொடங்க தெரு அமைதியாயிற்று; அவள் எண்ணங்கள் குழம்பி, தூக்கம் வருவதுபோல இருந்தது.
‘எங்களுக்காகச் சம்பாதிக்கப் போயிருக்கிறார்’ என்று விளக்கிடம் மெல்லச் சொன்னாள். ‘அவரை நினைக்கும்போது மாலை வர வர நானும் மங்கிப் போகிறேன்.’
‘வா, ஏதாவது செய்வோம்’ என்றாள் பாட்டி. தீப்பெட்டியை தேவகியிடம் கொடுத்தாள். தேவகியே மாலை விளக்கை ஏற்றினாள். எல்லோரும் ஒன்றாக உட்கார்ந்து நிலவைப் பற்றிய பழைய பாட்டைப் பாடினார்கள். அப்போது தொலைபேசி அடித்தது.
‘தேவகி?’ என்றது உற்சாகக் குரல். ‘இப்போதுதான் ஒரு வடை சாப்பிடுகிறேன்; உன் நினைவு வந்தது.’
அன்றிலிருந்து மாலை என்பது அப்பா தொலைபேசியில் அழைக்கும் நேரமாயிற்று.
This longer story was written for this site with AI assistance. It weaves together the ideas of all ten couplets above.இந்த நீண்ட கதை இத்தளத்துக்காக AI உதவியுடன் எழுதப்பட்டது; மேலேயுள்ள பத்துக் குறள்களின் கருத்துகளையும் இணைக்கிறது.
Story: The Evening Lamp
Every evening, as the sun went down, Maya lit a small lamp by the window. She sat quietly and thought of her father, who was away at sea. The sky turned orange and then deep blue. The lamp flickered. Sometimes she felt a pang of sadness, but she also felt close to him, because she knew that he too watched the same sunset. Her mother said that the evening is a time when hearts remember. When her father came home, the first thing he said was that he had seen the lamp in his mind.
The couplet text comes from the open Project Madurai e-text of the Thirukkural (pmuni0001, projectmadurai.org), used under its open distribution terms. The story is original.குறள் பாடல் வரிகள் திறந்த விநியோக விதிமுறைகளின் கீழ் பயன்படுத்தப்படும் மதுரைத் திட்டத்தின் (Project Madurai, pmuni0001) திறந்த மின்னூலிலிருந்து எடுக்கப்பட்டவை. கதைகள் அனைத்தும் இத்தளத்துக்கான சொந்த படைப்புகள்.