Thirukkuralதிருக்குறள் 121: நினைந்தவர்புலம்பல்
காமத்துப்பால் · கற்பியல் · Book of Love, married love · couplets 1201 to 1210 · குறள்கள் 1201 முதல் 1210 வரை
About this chapter:இந்த அதிகாரம் பற்றி: This chapter belongs to the Book of Love (chapters 109 to 133), the part of the Thirukkural that is love poetry in the classical Tamil tradition, written for grown-up readers. The meanings here are kept short and gentle, and the stories are about affection between friends and family.இந்த அதிகாரம் காமத்துப்பாலைச் (109 முதல் 133 வரை) சேர்ந்தது; இது பாரம்பரியத் தமிழ் மரபில் காதல் கவிதைப் பகுதி, வளர்ந்தவர்களுக்காக எழுதப்பட்டது. இங்குள்ள பொருள் சுருக்கமாகவும் மென்மையாகவும் வைக்கப்பட்டுள்ளது; கதைகள் நண்பர்கள், குடும்பத்தினர் இடையிலான அன்பைப் பற்றியவை.
1201
உள்ளினும் தீராப் பெருமகிழ் செய்தலால்
கள்ளினும் காமம் இனிது.
பொருள்: நினைத்தாலும் தீராத பெருமகிழ்ச்சி தருவதால், கள்ளைவிடக் காமம் இனிது.
Meaning: Because it brings a great joy that does not end even in remembering, love is sweeter than drink.
Word-by-word meaning · சொல்லுக்குச் சொல் பொருள்
- உள்ளினும் தீராப் பெருமகிழ் செய்தலால் (Ullinum theeraap perumakizh cheythalaal) – நினைத்தாலும் தீராத பெருமகிழ்ச்சி தருவதால் · because it brings a great joy that does not end even in remembering
- கள்ளினும் காமம் இனிது (Kallinum kaamam inithu) – கள்ளைவிடக் காமம் இனிது · love is sweeter than drink
1202
எனைத்தொன்று இனிதேகாண் காமம்தாம் வீழ்வார்
நினைப்ப வருவதொன்று ஏல்.
பொருள்: காதல் எல்லா வகையிலும் இனிது; விரும்பியவரை நினைத்தாலே வருவது அது.
Meaning: Love is sweet in every way, for it comes just from thinking of the one we love.
Word-by-word meaning · சொல்லுக்குச் சொல் பொருள்
- எனைத்தொன்று இனிதேகாண் காமம் (Enaiththondru inithekaan kaamam) – காமம் எல்லா வகையிலும் இனிது · love is sweet in every way
- தாம்வீழ்வார் நினைப்ப வருவதொன்று ஏல் (Thaamveezhvaar ninaippa varuvathondru el) – விரும்பியவரை நினைத்தாலே வருவது · it comes just from thinking of the one we love
1203
நினைப்பவர் போன்று நினையார்கொல் தும்மல்
சினைப்பது போன்று கெடும்.
பொருள்: என்னை நினைப்பவர் போல் நினையாரோ? தும்மல் எழுவது போல எழுந்து அடங்கிவிடுகிறது.
Meaning: Does he not think of me? It is like a sneeze that rises and then fades away.
Word-by-word meaning · சொல்லுக்குச் சொல் பொருள்
- நினைப்பவர் போன்று நினையார்கொல் (Ninaippavar pondru ninaiyaarkol) – நினைப்பவர் போல நினையாரோ · does he not think of me
- தும்மல் சினைப்பது போன்று கெடும் (Thummal chinaippathu pondru ketum) – தும்மல் எழுவது போல எழுந்து அடங்கும் · it is like a sneeze that rises and then fades away
1204
யாமும் உளேங்கொல் அவர்நெஞ்சத்து எந்நெஞ்சத்து
ஓஒ உளரே அவர்.
பொருள்: நானும் அவர் நெஞ்சத்தில் உள்ளேனோ? என் நெஞ்சத்தில் அவர் இருக்கிறாரே.
Meaning: Am I in his heart too? In mine, indeed, he is always there.
Word-by-word meaning · சொல்லுக்குச் சொல் பொருள்
- யாமும் உளேங்கொல் அவர்நெஞ்சத்து (Yaamum ulenkol avarnenjjaththu) – நானும் அவர் நெஞ்சத்தில் உள்ளேனோ · am I in his heart too
- எந்நெஞ்சத்து ஓஒ உளரே அவர் (Ennenjjaththu oo ulare avar) – என் நெஞ்சத்தில் அவர் இருக்கிறாரே · in mine, indeed, he is always there
1205
தம்நெஞ்சத்து எம்மைக் கடிகொண்டார் நாணார்கொல்
எம்நெஞ்சத்து ஓவா வரல்.
பொருள்: என்னைத் தம் நெஞ்சில் காவலாகக் கொண்டவர், என் நெஞ்சில் இடைவிடாது வருவதற்கு நாணாரோ?
Meaning: He who keeps me guarded in his own heart, is he not ashamed to keep coming into mine?
Word-by-word meaning · சொல்லுக்குச் சொல் பொருள்
- தம்நெஞ்சத்து எம்மைக் கடிகொண்டார் (Thamnenjjaththu emmaik katikondaar) – தம் நெஞ்சில் என்னைக் காவலாகக் கொண்டவர் · he who keeps me guarded in his own heart
- நாணார்கொல் எம்நெஞ்சத்து ஓவா வரல் (Naanaarkol emnenjjaththu ovaa varal) – என் நெஞ்சில் இடைவிடாது வருவதற்கு நாணாரோ · is he not ashamed to keep coming into mine
1206
மற்றியான் என்னுளேன் மன்னோ அவரொடி யான்
உற்றநாள் உள்ள உளேன்.
பொருள்: நான் என்ன உள்ளேன்? அவரோடு இருந்த நாள்களை நினைத்தே வாழ்கிறேன்.
Meaning: What remains of me? I live by remembering the days I spent with him.
Word-by-word meaning · சொல்லுக்குச் சொல் பொருள்
- மற்றியான் என்னுளேன் மன்னோ (Mattriyaan ennulen manno) – நான் என்ன உள்ளேன் · what remains of me
- அவரொடி யான்உற்ற நாள்உள்ள உளேன் (Avaroti yaanuttra naalulla ulen) – அவரோடு இருந்த நாள்களை நினைத்தே வாழ்கிறேன் · I live by remembering the days I spent with him
1207
மறப்பின் எவனாவன் மற்கொல் மறப்பறியேன்
உள்ளினும் உள்ளம் சுடும்.
பொருள்: மறந்தால் என்ன ஆவேன்? மறக்க அறியேன்; நினைத்தாலும் உள்ளம் சுடும்.
Meaning: What would become of me if I forgot? I do not know how to forget, and even remembering burns the heart.
Word-by-word meaning · சொல்லுக்குச் சொல் பொருள்
- மறப்பின் எவனாவன் மற்கொல் (Marappin evanaavan markol) – மறந்தால் என்ன ஆவேன் · what would become of me if I forgot
- மறப்பறியேன் உள்ளினும் உள்ளம் சுடும் (Marappariyen ullinum ullam chutum) – மறக்க அறியேன்; நினைத்தாலும் உள்ளம் சுடும் · I do not know how to forget, and even remembering burns the heart
1208
எனைத்து நினைப்பினும் காயார் அனைத்தன்றோ
காதலர் செய்யும் சிறப்பு.
பொருள்: எவ்வளவு நினைத்தாலும் அவர் சினம் கொள்ளார்; அதுவே காதலர் செய்யும் சிறப்பு.
Meaning: However much I think of him, he does not grow angry, and that is the grace of the beloved.
Word-by-word meaning · சொல்லுக்குச் சொல் பொருள்
- எனைத்து நினைப்பினும் காயார் (Enaiththu ninaippinum kaayaar) – எவ்வளவு நினைத்தாலும் அவர் சினம் கொள்ளார் · however much I think of him, he does not grow angry
- அனைத்தன்றோ காதலர் செய்யும் சிறப்பு (Anaiththandro kaathalar cheyyum chirappu) – அதுவே காதலர் செய்யும் சிறப்பு · and that is the grace of the beloved
1209
விளியுமென் இன்னுயிர் வேறல்லம் என்பார்
அளியின்மை ஆற்ற நினைந்து.
பொருள்: 'நாம் வேறு அல்லோம்' என்றவர் அருள் இல்லாததை நினைத்து, என் இனிய உயிர் அழியும்.
Meaning: My sweet life will wither, thinking of the lack of grace in him who said, we are not apart.
Word-by-word meaning · சொல்லுக்குச் சொல் பொருள்
- விளியுமென் இன்னுயிர் வேறல்லம் என்பார் (Viliyumen innuyir verallam enpaar) – என் இனிய உயிர் அழியும்; 'நாம் வேறல்லோம்' என்றவர் · my sweet life will wither, thinking of him who said, we are not apart
- அளியின்மை ஆற்ற நினைந்து (Aliyinmai aattra ninainthu) – அவர் அருள் இல்லாததை நினைந்து · and of his lack of grace
1210
விடாஅது சென்றாரைக் கண்ணினால் காணப்
படாஅதி வாழி மதி.
பொருள்: விடாது பிரிந்து சென்றவரைக் கண்ணால் காணமுடியாதபடி நிலவே, நீ தோன்றாதே; நீ வாழ்க.
Meaning: Moon, may you live long, but do not appear so that the eyes cannot see those who went away without parting.
Word-by-word meaning · சொல்லுக்குச் சொல் பொருள்
- விடாஅது சென்றாரைக் கண்ணினால் காணப் (Vitaaathu chendraaraik kanninaal kaanap) – பிரிந்து சென்றவரைக் கண்ணால் காண · to see with the eyes those who went away
- படாஅதி வாழி மதி (Pataaathi vaazhi mathi) – நிலவே, நீ தோன்றாதே; நீ வாழ்க · moon, do not appear, and may you live long
A longer storyஒரு நீண்ட கதை: The Sneeze by the Sea (about 2 minutes to read: tap to open)ஒரு நீண்ட கதை: கடற்கரையில் ஒரு தும்மல் (திறக்கத் தொடவும்)
Kumar and Arif had been best friends since they were five. They flew kites on the beach, traded shells and shared mangoes on the school wall. Then Arif’s family moved to a city far away, and the beach felt too wide.
Kumar missed him terribly, but he found that simply thinking of Arif made him happy. ‘Remembering is sweeter than any drink,’ he told his mother. ‘It gives joy that never runs out.’ The memory was sweet in every way: just thinking of his friend was enough.
One evening Kumar sneezed three times. ‘Someone is thinking of me,’ his grandmother said, as the old saying goes. ‘Is Arif thinking of me?’ Kumar wondered. ‘Or is it like a sneeze that rises and fades away before anything happens?’ His heart leapt, then slowly settled.
Kumar looked up at the stars. ‘Am I in his heart too?’ he said to the waves. ‘I know that he is in mine, always.’ Then he laughed. ‘If he keeps me in his heart, he should be ashamed to keep stepping into mine so often!’ His mother chuckled.
What remained of Kumar those days? ‘I live by remembering what we did,’ he said to himself: the kite that crashed into the coconut tree, the day they built a sandcastle taller than Arif. If he forgot, what would be left? But he did not know how to forget. Even remembering sometimes made his heart ache.
‘However much I think of him,’ Kumar said, ‘Arif never gets cross. That is the kindness of a true friend.’
But after three months with no letter, Kumar’s heart began to droop. Arif had once promised, ‘We will never really be apart.’ Where were his words now? A moon rose over the sea that night, round and silver, the same moon that had watched them play. ‘Moon, you live long,’ Kumar whispered, ‘but please do not shine tonight. I cannot bear to look at the places where we used to walk.’
The next morning the postman called his name. A thick envelope! Inside, in Arif’s untidy writing: ‘Sorry, we had no phone in the new house. I think of you every day. Did you sneeze last Tuesday?’
Kumar laughed and laughed, and wrote back at once.
குமாரும் ஆரிப்பும் ஐந்து வயதிலிருந்தே உயிர் நண்பர்கள். கடற்கரையில் பட்டம் விட்டார்கள், சிப்பிகளை மாற்றிக்கொண்டார்கள், பள்ளிச் சுவரில் அமர்ந்து மாம்பழத்தைப் பகிர்ந்தார்கள். பிறகு ஆரிப்பின் குடும்பம் தொலைவில் இருந்த ஒரு நகரத்துக்குப் போய்விட்டது. கடற்கரை மிகவும் அகலமாகத் தெரிந்தது.
குமார் அவனை மிகவும் தேடினான். ஆனால் ஆரிப்பை நினைப்பதே தனக்கு மகிழ்ச்சி தருகிறது என்று கண்டுகொண்டான். ‘நினைவு எந்தப் பானத்தையும்விட இனிமையானது’ என்று அம்மாவிடம் சொன்னான். ‘தீராத மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது.’ நண்பனை நினைப்பதே போதும்; அந்த நினைவு எல்லா வகையிலும் இனிமையாக இருந்தது.
ஒருநாள் மாலை குமார் மூன்று முறை தும்மினான். ‘யாரோ உன்னை நினைக்கிறார்கள்’ என்றாள் பாட்டி, பழைய நம்பிக்கைப்படி. ‘ஆரிப் என்னை நினைக்கிறானா? அல்லது எதுவும் நடக்கும் முன் எழுந்து மறைந்துபோகும் தும்மல் போலத்தானா?’ என்று குமார் யோசித்தான். அவன் மனம் துள்ளியது; பிறகு மெல்ல அடங்கியது.
குமார் நட்சத்திரங்களைப் பார்த்தான். ‘நானும் அவன் மனதில் இருக்கிறேனா?’ என்று அலைகளிடம் கேட்டான். ‘அவன் என் மனதில் எப்போதும் இருக்கிறான் என்பது எனக்குத் தெரியும்.’ பிறகு சிரித்தான். ‘என்னை அவன் மனதில் வைத்திருப்பவன், என் மனதுக்குள் அடிக்கடி வருவதற்கு வெட்கப்பட வேண்டாமா!’ அம்மா சிரித்தாள்.
அந்த நாள்களில் குமாரிடம் எது மிஞ்சியிருந்தது? ‘நாங்கள் செய்தவற்றை நினைத்துத்தான் நான் வாழ்கிறேன்’ என்று தனக்குள் சொன்னான்: தென்னை மரத்தில் மோதிய பட்டம், ஆரிப்பைவிட உயரமாகக் கட்டிய மணல் கோட்டை. மறந்துவிட்டால் எதுவும் மிஞ்சாது. ஆனால் மறக்கவே அவனுக்குத் தெரியவில்லை. சில நேரம் நினைப்பதுகூட நெஞ்சை வலிக்க வைத்தது.
‘எவ்வளவு நினைத்தாலும் ஆரிப் கோபப்படுவதே இல்லை. அதுதான் உண்மையான நண்பனின் அருள்’ என்றான் குமார்.
ஆனால் மூன்று மாதங்களாகக் கடிதமே வராததால் குமாரின் மனம் சோர்ந்தது. ‘நாம் ஒருபோதும் பிரிய மாட்டோம்’ என்று ஆரிப் ஒருமுறை சொல்லியிருந்தான். இப்போது அந்தச் சொல் எங்கே? அன்று இரவு கடல்மேல் வட்ட நிலவு வெள்ளியாய் எழுந்தது; அவர்கள் விளையாடியதைப் பார்த்த அதே நிலவு. ‘நிலவே, நீ நீடூழி வாழ், ஆனால் இன்றிரவு ஒளிராதே’ என்று முணுமுணுத்தான். ‘நாங்கள் நடந்த இடங்களைப் பார்க்க என்னால் முடியவில்லை.’
மறுநாள் காலை தபால்காரர் அவன் பெயரைக் கூப்பிட்டார். ஒரு தடித்த கடிதம்! உள்ளே ஆரிப்பின் கிறுக்கல் கையெழுத்து: ‘மன்னித்துக்கொள், புதிய வீட்டில் தொலைபேசி இல்லை. தினமும் உன்னை நினைக்கிறேன். போன செவ்வாய்க்கிழமை நீ தும்மினாயா?’
குமார் விழுந்து விழுந்து சிரித்தான்; உடனே பதில் எழுதினான்.
This longer story was written for this site with AI assistance. It weaves together the ideas of all ten couplets above.இந்த நீண்ட கதை இத்தளத்துக்காக AI உதவியுடன் எழுதப்பட்டது; மேலேயுள்ள பத்துக் குறள்களின் கருத்துகளையும் இணைக்கிறது.
Story: The Photograph
After her grandmother moved to another town, Ishita kept a photograph of the two of them on her bedside table. Each evening she looked at it and remembered their walks, their stories and the smell of her grandmother's cooking. The memories made her smile, and also made her a little sad. Her mother said that remembering is a gentle way of keeping someone close. On her next visit, Ishita brought her grandmother a drawing of the same photograph, and they both laughed and cried.
The couplet text comes from the open Project Madurai e-text of the Thirukkural (pmuni0001, projectmadurai.org), used under its open distribution terms. The story is original.குறள் பாடல் வரிகள் திறந்த விநியோக விதிமுறைகளின் கீழ் பயன்படுத்தப்படும் மதுரைத் திட்டத்தின் (Project Madurai, pmuni0001) திறந்த மின்னூலிலிருந்து எடுக்கப்பட்டவை. கதைகள் அனைத்தும் இத்தளத்துக்கான சொந்த படைப்புகள்.