Thirukkuralதிருக்குறள் 120: தனிப்படர்மிகுதி

Nila adored her Kamala Athai, a famous singer who lived in Madurai. Every month Nila wrote her a letter, full of drawings and news about the goats, the school and the new calf. But Athai never wrote back.

Down the lane, Nila saw how happy people looked when their love came back to them. The postmaster’s family chatted every evening, and his wife’s eyes sparkled when letters arrived. Nila thought they must be tasting a ripe, sweet fruit that she had never been given.

‘Love that is returned is like rain for the living,’ her grandfather said one monsoon evening, watching the clouds. ‘And those who are loved can hold their heads high and say, we shall be fine.’

But Nila did not feel fine. When the one you love does not love you back, she thought, there is little joy in anything. ‘What can anyone do for me,’ she grumbled, ‘if Athai does not even notice me?’

Her grandfather lifted a bamboo pole from the corner. At each end hung a pot of water. ‘Look, Nila. Carried like this, balanced on both ends, the load is light. But if all the weight hangs on one end, the pole tilts and hurts your shoulder. Love is sweet when it is shared, and it hurts when only one person carries it.’

Nila sighed. ‘Does nobody see how sad it is to love someone from the other side of a wall?’

‘Some people carry on without a single kind word from the one they love,’ said her grandfather. ‘That takes more strength than almost anything.’

Then Nila’s cousin visited from Madurai. ‘Athai is on a concert tour,’ he said. ‘Everyone who hears her name makes me smile.’ Nila beamed. Even news of Athai was sweet to her ears.

‘My heart keeps telling its ache to Athai who is not listening,’ she told her grandfather. ‘What should I do?’

He smiled. ‘You might as well try to build a dam across the sea. Tell the ache to a friend. Tell it to paper. And keep loving without waiting for a bill.’

Two weeks later, a parcel arrived. Inside was a tiny silver bell and a note: ‘Dear Nila, I kept every letter. Sing with me when I return.’

நிலா தன் கமலா அத்தையை மிகவும் நேசித்தாள். அத்தை மதுரையில் வாழும் பிரபலமான பாடகி. ஒவ்வொரு மாதமும் நிலா அவருக்குக் கடிதம் எழுதினாள்; ஆடுகள், பள்ளி, புதிய கன்றுக்குட்டி பற்றிய செய்திகளும் படங்களும் நிறைந்த கடிதங்கள். ஆனால் அத்தை ஒருமுறையும் பதில் எழுதவில்லை.

தெருவில் மற்றவர்கள் தங்கள் அன்புக்கு பதிலன்பு கிடைக்கும்போது எவ்வளவு மகிழ்கிறார்கள் என்பதை நிலா கவனித்தாள். தபால் அதிகாரியின் குடும்பம் ஒவ்வொரு மாலையும் பேசிச் சிரிப்பார்கள்; கடிதம் வந்தால் அவர் மனைவியின் கண்கள் மின்னும். நிலாவுக்குக் கிடைக்காத இனிய பழத்தை அவர்கள் சுவைக்கிறார்கள் என்று தோன்றியது.

‘திரும்பக் கிடைக்கும் அன்பு, உயிர்களுக்கு மழை போன்றது’ என்றார் தாத்தா, ஒரு மழைக்கால மாலையில் மேகங்களைப் பார்த்தபடி. ‘அன்பு பெற்றவர்கள் தலை நிமிர்ந்து, நாம் நன்றாக இருப்போம் என்று சொல்ல முடியும்.’

ஆனால் நிலாவுக்கு நன்றாக இருப்பதாகத் தோன்றவில்லை. நாம் நேசிப்பவர் நம்மை நேசிக்காவிட்டால் எதிலும் மகிழ்ச்சி இல்லை என்று நினைத்தாள். ‘அத்தை என்னைக் கவனிக்கவே இல்லை என்றால், யாரால் எனக்கு என்ன செய்ய முடியும்?’ என்று முணுமுணுத்தாள்.

தாத்தா மூலையிலிருந்த மூங்கில் கம்பை எடுத்தார். இரு முனைகளிலும் ஒவ்வொரு தண்ணீர்ப் பானை தொங்கியது. ‘பார் நிலா, இப்படி இரு பக்கமும் சமமாகச் சுமந்தால் பாரம் தெரியாது. ஒரு பக்கம் மட்டும் பாரம் தொங்கினால் கம்பு சாய்ந்து தோள் வலிக்கும். அன்பு பகிரப்பட்டால் இனிக்கும்; ஒருவர் மட்டும் சுமந்தால் வலிக்கும்.’

நிலா பெருமூச்சு விட்டாள். ‘சுவருக்கு அந்தப் பக்கம் இருப்பவரை நேசிப்பது எவ்வளவு வருத்தம் என்று யாருக்குமே தெரியாதா?’

‘தாம் நேசிப்பவரிடமிருந்து ஒரு அன்பான சொல்கூடக் கிடைக்காமல் வாழ்பவர்கள் இருக்கிறார்கள்’ என்றார் தாத்தா. ‘அதற்கு எல்லாவற்றையும்விட அதிக வலிமை வேண்டும்.’

அப்போது நிலாவின் ஒன்றுவிட்ட அண்ணன் மதுரையிலிருந்து வந்தான். ‘அத்தை இசைப் பயணத்தில் இருக்கிறார். அவர் பெயரைக் கேட்டாலே எல்லோரும் மகிழ்கிறார்கள்’ என்றான். நிலா முகம் மலர்ந்தாள். அத்தையைப் பற்றிய செய்தி கூட அவள் காதுக்கு இனிமையாக இருந்தது.

‘கேட்காத அத்தையிடம் என் மனம் தன் வருத்தத்தைச் சொல்லிக்கொண்டே இருக்கிறது’ என்றாள் தாத்தாவிடம். ‘நான் என்ன செய்வது?’

அவர் புன்னகைத்தார். ‘கடலுக்கு அணை கட்ட முயல்வதுபோலத்தான் அது. உன் வருத்தத்தை ஒரு தோழியிடம் சொல், ஒரு காகிதத்திடம் சொல். பதிலை எதிர்பார்க்காமல் அன்பு செய்.’

இரண்டு வாரம் கழித்து ஒரு பார்சல் வந்தது. உள்ளே ஒரு சிறிய வெள்ளி மணியும் ஒரு குறிப்பும்: ‘அன்பு நிலா, உன் கடிதங்கள் எல்லாவற்றையும் சேர்த்து வைத்திருக்கிறேன். நான் வரும்போது என்னுடன் சேர்ந்து பாடு.’