Thirukkuralதிருக்குறள் 12: நடுவு நிலைமை

Karuppu, thirteen, had just begun helping at Murugesan’s grain shop in Tirunelveli. In the middle of the shop hung a large brass balance, its two pans perfectly level.

‘Why is it polished every morning?’ Karuppu asked. ‘Because that is how we live,’ said Murugesan. ‘Standing in the middle, fair to each side, is the goodness called worthiness.’

One day a rich merchant offered a high price if Murugesan would give short weight to a poor farmer. Murugesan refused. ‘The wealth of a fair person is not lost,’ he told Karuppu afterwards. ‘It becomes protection for those who come after.’

A wholesaler offered cheaper rice mixed with poor grain, and Karuppu was tempted. ‘Even if a gain seems good,’ said Murugesan, ‘if it comes by leaving fairness, give it up that very day.’ They sent the sack back.

At a festival the old schoolteacher came to buy lentils. Murugesan’s daughter, Priya, was helping, and he smiled. ‘You can tell if a person is worthy by what they leave behind, especially their children.’

In a drought year sales dropped and Karuppu worried. ‘Neither loss nor gain stays for ever,’ Murugesan said calmly. ‘An unbent mind is the ornament of the great.’ The next season recovered.

One night Karuppu noticed a worn weight and had a sly thought: leave it, and the shop would earn a little extra. He stopped himself. ‘When the mind leaves fairness and does wrong,’ he remembered, ‘it should know: I am about to be ruined.’ He replaced the weight at once.

Next week a stall at the end of the road closed. ‘The world does not count the fall of someone who stayed fair as true ruin,’ said Murugesan. Within days the owner opened a smaller stall, and neighbours helped.

‘To stand level, leaning to neither side, like a balance, is the ornament of the great,’ Murugesan said, tapping the brass pans.

Karuppu now kept small promises, like delivering by noon. ‘Speech without crookedness is honesty,’ said Murugesan, ‘and when the mind has no crookedness either, it is complete.’

On his last day that term, Murugesan handed Karuppu the keys. ‘The true business of a trader,’ he said, ‘is to look after other people’s goods as if they were his own.’ Karuppu locked up carefully, checked twice, and the balance hung level in the dark.

பதின்மூன்று வயது கருப்பு, திருநெல்வேலியில் முருகேசனின் தானியக் கடையில் உதவத் தொடங்கியிருந்தான். கடையின் நடுவே இரு தட்டுகளும் சமமாகத் தொங்கும் பெரிய பித்தளைத் தராசு இருந்தது.

‘தராசை ஏன் தினமும் காலை துலக்குறீங்க?’ என்று கருப்பு கேட்டான். ‘நாம் வாழும் முறை அதுதான். இரு பக்கத்துக்கும் நடுவில் நின்று நியாயமாக நடப்பதே தகுதி என்னும் நல்லொழுக்கம்’ என்றார் முருகேசன்.

ஒருநாள் பணக்கார வியாபாரி ஒருவர், ஒரு ஏழை விவசாயிக்குக் குறை எடை போட்டால் அதிக விலை தருவதாகச் சொன்னார். முருகேசன் மறுத்தார். ‘நேர்மையானவரின் செல்வம் அழியாது. அது பின்வருவோருக்குக் காவலாகும்’ என்று பிறகு கருப்புவிடம் சொன்னார். மூன்று ஊர்களிலிருந்து மக்கள் நம்பிக்கையால்தான் அவர்கள் கடைக்கு வரிசையில் நிற்கிறார்கள் என்பதைக் கருப்பு கண்டான்.

விரைவில் ஒரு மொத்த வியாபாரி மலிவான அரிசியை விலை குறைவாகத் தருவதாகச் சொன்னார். அதில் தரமற்ற தானியம் கலந்திருந்தது. கருப்புவுக்கு ஆசை வந்தது. ‘ஆதாயம் நன்மை போலத் தோன்றினாலும், அது நேர்மையை விட்டு வந்தால் அன்றே விட்டுவிட வேண்டும்’ என்றார் முருகேசன். அந்தச் சாக்கை அவர்கள் திருப்பி அனுப்பினர்.

ஒரு திருவிழாவில் பழைய ஊர்ப் பள்ளி ஆசிரியர் பருப்பு வாங்க வந்தார். முருகேசனின் மகள் பிரியா உதவிக்கொண்டிருந்தாள். ஆசிரியர் புன்னகைத்தார். ‘ஒருவர் தகுதியானவரா இல்லையா என்பதை அவர் விட்டுச்செல்வதை வைத்து, குறிப்பாகத் தன் பிள்ளைகளை வைத்து அறியலாம்’ என்றார். பிரியா வெட்கப்பட்டாள். தான் எதை விட்டுச் செல்வோம் என்று கருப்பு எண்ணினான்.

வறட்சி ஆண்டு வந்தது. விற்பனை குறைந்தது. கருப்பு கவலைப்பட்டான். ‘இழப்பும் ஆதாயமும் நிலைக்காது. வளையாத மனமே பெரியோருக்கு அணிகலன்’ என்றார் முருகேசன் அமைதியாக. அவர் விலைகளை நியாயமாகவே வைத்தார். அடுத்த பருவத்தில் கடை மீண்டும் சூடு பிடித்தது.

ஒரு இரவு கருப்பு தேய்ந்து போன பழைய எடைக்கல்லைப் பார்த்தான். அப்படியே விட்டால் கடைக்குச் சிறிது கூடுதல் லாபம் என்ற தந்திர எண்ணம் எழுந்தது. அதை அடக்கிக்கொண்டான். ‘நேர்மையை விட்டு மனம் தவறு செய்யும்போது, நான் அழியப் போகிறேன் என்பதை உணர வேண்டும்’ என்று நினைவுகூர்ந்து அந்த எடைக்கல்லை உடனே மாற்றினான்.

அடுத்த வாரம் தெருக்கோடியில் இருந்த ஒரு கடை மூடியது. அதன் உரிமையாளர் மேல் கருப்புவுக்கு இரக்கம் வந்தது. ‘நேர்மையிலும் நன்மையிலும் வேரூன்றியவர் விழுந்தாலும் அதை உலகம் உண்மையான அழிவாகக் கணிக்காது’ என்றார் முருகேசன். சில நாட்களில் அதே மனிதர் ஒரு சிறிய, மகிழ்ச்சியான கடையைத் தொடங்கினார். அக்கம்பக்கத்தார் உதவினர்.

‘தராசு போல எந்தப் பக்கமும் சாயாமல் சமமாக நிற்பதே பெரியோரின் அணிகலன்’ என்று பித்தளைத் தட்டுகளைத் தட்டியபடி முருகேசன் சொன்னார்.

‘மதியத்துக்குள் இதை அனுப்புகிறேன்’ என்று தான் சொன்னதைச் செய்வதை கருப்பு கவனிக்கத் தொடங்கினான். ‘சொல்லில் கோணல் இல்லாதது நேர்மை. மனத்திலும் கோணல் இல்லையென்றால் அது முழுமை’ என்றார் முருகேசன்.

அந்தப் பருவத்தின் கடைசி நாளில் முருகேசன் சாவிகளைக் கருப்புவிடம் கொடுத்தார். ‘வியாபாரியின் உண்மையான தொழில், பிறருடைய பொருட்களைத் தன்னுடையது போலக் காப்பதுதான்’ என்றார். கருப்பு கவனமாகப் பூட்டி, இருமுறை சரிபார்த்தான். இருட்டில் தராசு சமமாகத் தொங்கியது.