Thirukkuralதிருக்குறள் 11: செய்ந்நன்றி அறிதல்

When Anbu’s father hurt his back at the Pamban harbour, the family had no income for a month. One evening Mohan, who ran the tea shop on the corner, quietly left a sack of rice at their door. They had never done anything for him.

‘A favour given without any earlier favour received,’ said Anbu’s father, thinking aloud, ‘cannot be repaid by this world or the heavens.’ Anbu decided that he would find some way to say thank you.

The sack came at exactly the moment they needed it. ‘A kindness at the right time, however small, is greater than the whole world,’ said his mother, and cooked the rice. ‘A kindness given with nothing wanted back is deeper than the sea,’ his mother said.

Mohan once sent a tiny packet of millet, hardly a spoonful, and the family treasured it as if it were a palm tree. ‘Even something as small as a millet seed,’ said his father, ‘is taken as large as a palm by people who know its worth.’

‘The worth of a favour,’ said his teacher, ‘is measured by the character of the one who receives it.’ Anbu decided to receive it with a thankful heart.

Months later, Mohan’s tea shop was flooded in a storm. Anbu’s father, now recovered, carried tables and cleaned mud with the whole street. ‘Never forget the friendship of those who stood by you in trouble,’ he said. Anbu thought Mohan would remember those neighbours for a very long time.

During the clean-up a boy bumped Anbu and splashed mud on his shirt. Anbu felt cross but remembered: ‘To forget a kindness is not good. To forget a hurt on the very same day is good.’ He let it go by sunset.

Later he remembered that the same boy had once lent him a pencil. ‘Even if someone has hurt you very deeply,’ said his grandmother, ‘remembering one good thing they did makes the hurt fade away.’ Anbu walked over and offered a handshake, and the boy grinned.

On the final evening Anbu carried a pot of hot tea to Mohan’s shop. Mohan waved away the thanks. ‘Pass it on,’ he said.

‘People who have destroyed any other good can find a way out,’ his father reminded him. ‘But there is no way out for one who forgets gratitude.’ Anbu promised he never would.

பாம்பன் துறைமுகத்தில் அன்புவின் அப்பாவுக்கு முதுகு வலி ஏற்பட்டதால் குடும்பத்துக்கு ஒரு மாதம் வருமானம் இல்லாமல் போனது. ஒரு மாலை மூலையில் தேநீர்க் கடை நடத்தும் மோகன் அவர்கள் வாசலில் ஒரு அரிசிச் சாக்கை அமைதியாக வைத்துவிட்டுப் போனார். அவர்கள் அவருக்கு எப்போதும் எதுவும் செய்ததில்லை. அவரும் எதுவும் கேட்கவில்லை.

‘முன்பு உதவி பெறாமல் செய்யப்படும் உதவிக்கு இவ்வுலகமும் வானுலகமும் கூட ஈடாகாது’ என்று அன்புவின் அப்பா சிந்தித்தபடி சொன்னார். பதினொரு வயது அன்பு எப்படியாவது நன்றி சொல்லிவிட வேண்டும் என்று முடிவு செய்தான்.

சாக்கு அவர்களுக்குத் தேவையான நேரத்தில்தான் வந்தது. ‘தக்க சமயத்தில் செய்த உதவி சிறியதாக இருந்தாலும் உலகத்தை விடப் பெரியது’ என்று அம்மா சொல்லி, மகிழ்ச்சிப் பெருமூச்சுடன் சோறு சமைத்தாள். மோகன் அதை ஒரு முறை கூட நினைவுபடுத்தவில்லை என்பதை அன்பு கவனித்தான். ‘பயன் எதிர்பாராமல் செய்த உதவி கடலை விடப் பெரியது’ என்றாள் அம்மா. அன்பு முழுக் கடலையும் கற்பனை செய்து அம்மா சொல்வது சரி என்று எண்ணினான்.

மோகன் ஒருநாள் ஒரு ஸ்பூன் கூழுக்கே போதாத சின்னத் தினைப் பொட்டலத்தையும் அனுப்பினார். அன்புவின் குடும்பம் அதைப் பனை மரத்தைப் போலப் போற்றியது. ‘தினை அளவு உதவி கூட, அதன் மதிப்பை அறிந்தவர்களுக்குப் பனை அளவு பெரியது’ என்றார் அப்பா.

பேராசைக்காரர் இந்தச் சாக்கை இவ்வளவு மதித்திருப்பாரா என்று அன்பு யோசித்தான். ‘உதவியின் மதிப்பு அதில் இல்லை. அதைப் பெறுபவரின் பண்பில் இருக்கிறது’ என்றார் ஆசிரியர். நன்றியுள்ள மனத்துடன் பெறுவேன் என்று அன்பு தீர்மானித்தான்.

சில மாதங்களுக்குப் பின் மோகனின் தேநீர்க் கடையைப் புயல் வெள்ளம் மூழ்கடித்தது. குணமாகியிருந்த அப்பா மேசைகளைச் சுமந்து, தெருவோடு சேர்ந்து சேற்றைக் கழுவினார். ‘துன்பத்தில் துணை நின்றவர்களின் நட்பை மறக்கக் கூடாது’ என்றார். அன்று மோகனின் துயரைத் துடைத்த அண்டை வீட்டார்களை அவர் நீண்ட காலம் நினைவில் வைத்திருப்பார் என்று அன்பு எண்ணினான்.

சுத்தம் செய்த பரபரப்பான அந்த நாளில் ஒரு சிறுவன் அன்புவை இடித்து அவன் சட்டையில் சேற்றைத் தெளித்தான். அன்புவுக்குக் கோபம் வந்தது. ஆசிரியர் சொன்னது நினைவுக்கு வந்தது: ‘நன்றியை மறப்பது நல்லதல்ல. தீமையை அன்றே மறப்பது நல்லது.’ சூரியன் மறையும்போது அவன் அதை விட்டுவிட்டான்.

பிறகு, அதே பையன் ஒருமுறை தனக்குப் பென்சில் கொடுத்தது நினைவுக்கு வந்தது. ‘ஒருவர் உன்னை ஆழமாகப் புண்படுத்தினாலும், அவர் செய்த ஒரு நன்மையை நினைத்தால் புண் மறையும்’ என்றாள் பாட்டி. அன்பு அவனிடம் சென்று கை குலுக்கினான். அந்தச் சிறுவன் புன்னகைத்தான்.

இறுதி மாலை அன்பு சூடான தேநீர்ப் பானையை மோகனின் கடைக்கு எடுத்துச் சென்றான். நன்றியை மோகன் கையசைத்து மறுத்தார். ‘இதை வேறு யாருக்காவது செய்’ என்றார்.

‘வேறு எந்த நன்மையையும் அழித்தவர்களுக்கு விடுதலை உண்டு. ஆனால் நன்றியை மறந்தவனுக்கு விடுதலை இல்லை’ என்று அப்பா நினைவூட்டினார். தான் ஒருபோதும் மறக்கப் போவதில்லை என்று அன்பு வாக்குறுதி கொடுத்தான்.