Thirukkuralதிருக்குறள் 112: நலம்புனைந்துரைத்தல்

Grandfather Sundaram was a retired schoolteacher in Nagercoil, and he wrote poems on his rooftop on every full-moon night. This night, his six-year-old granddaughter Malar sat beside him in her best frock, a jasmine flower tucked in her hair. He picked up a pencil and began a poem for her.

Anicham flower, may you live long, he wrote, but my Malar is softer than you. He smiled and read it aloud, and Malar giggled. Whenever the flower bloomed in the garden, he said, his heart drooped for a moment, thinking that a flower is something that many see, while Malar's bright eyes are only for her family.

Next he described her. She had a tender form, teeth like tiny pearls, a natural fragrance of fresh soap and coconut oil, bright eyes and straight shoulders. Malar looked pleased.

In the pond below, the blue lilies seemed to bow their heads to the water, as if saying, we cannot match her eyes. Malar laughed. Grandfather noticed that she always pinned a flower without its stalk, for the stalk would trouble such a gentle child.

Then he looked up. Tonight the stars are confused, he said, for they cannot tell which is the moon and which is Malar's face. He read on in his funny, musical voice.

The full moon has a dark mark upon it, but is there any mark on Malar's face? Malar rubbed her cheek in alarm and everyone laughed. Moon, if you can shine as she does, may you live long, he wrote.

Then, with a twinkle, he added another line: Moon, if you really look like her face, please do not appear before so many people, or they will start to mistake you. Malar clapped her hands. Her mother called her to bed, but Malar showed her tender feet, which were bare because she had left her slippers downstairs.

Even soft flowers and swan's down, Grandfather said, would seem like thorns to such feet, so he carried her down himself, step by step. At the bottom, Malar kissed him on the cheek and said she would keep the poem forever. The moon went on shining, and Grandfather tucked his pencil behind his ear.

நாகர்கோவிலில் ஓய்வுபெற்ற ஆசிரியர் சுந்தரம் தாத்தா, ஒவ்வொரு பௌர்ணமி இரவும் மொட்டை மாடியில் கவிதை எழுதுவார். இன்றிரவு ஆறு வயதுப் பேத்தி மலர் தன் அழகிய சட்டையுடன், தலையில் மல்லிகைப் பூவுடன் அருகில் உட்கார்ந்திருந்தாள். அவர் பென்சிலை எடுத்து அவளுக்காக ஒரு கவிதை எழுதத் தொடங்கினார்.

அனிச்சப்பூவே, நீ நீடூழி வாழ்க, ஆனால் என் மலர் உன்னைவிட மென்மையானவள் என்று எழுதினார். புன்னகையோடு சத்தமாகப் படித்தார். மலர் கிளுக்கிச் சிரித்தாள்.

தோட்டத்தில் பூ மலரும்போதெல்லாம் அவர் மனம் ஒரு கணம் வாடும். பூவை எல்லோரும் பார்க்கிறார்கள், ஆனால் மலரின் ஒளிரும் கண்கள் குடும்பத்துக்கு மட்டுமே என்றார். அடுத்துப் பேத்தியை வர்ணித்தார்.

மென்மையான உருவம், சிறிய முத்துப் போன்ற பற்கள், புதிய சோப்பும் தேங்காய் எண்ணெயும் கலந்த இயற்கை மணம், ஒளிரும் கண்கள், நேரான தோள்கள். மலர் மகிழ்ந்தாள். கீழே குளத்தில் நீலோத்பல மலர்கள் தலை தாழ்த்துவது போலத் தோன்றின.

எங்களால் அவள் கண்களுக்கு ஈடாக முடியாது என்று சொல்வது போல. மலர் சிரித்தாள். அவள் எப்போதும் பூவை காம்பில்லாமல் சூடுவதைத் தாத்தா கவனித்திருந்தார்.

காம்பு இவ்வளவு மென்மையான குழந்தைக்குச் சுமையாக இருக்கும். பிறகு மேலே பார்த்தார். இன்று நட்சத்திரங்கள் குழம்பிப் போயின.

நிலவு எது, மலரின் முகம் எது என்று அவற்றுக்குத் தெரியவில்லை என்றார். வேடிக்கையான இசைக் குரலில் தொடர்ந்து படித்தார். முழுநிலவில் கறை உண்டு.

ஆனால் மலரின் முகத்தில் கறை உண்டா? மலர் பயந்து கன்னத்தைத் தேய்த்தாள். எல்லோரும் சிரித்தார்கள்.

நிலவே, நீ அவளைப்போல் ஒளிர முடிந்தால் நீடூழி வாழ்க என்று எழுதினார். பிறகு கண் சிமிட்டலுடன் இன்னொரு வரி சேர்த்தார். நிலவே, நீ உண்மையிலேயே அவள் முகம் போல இருந்தால் இத்தனை பேர் முன் தோன்றாதே, உன்னை அவளென்று எண்ணிவிடுவார்கள்.

மலர் கைதட்டினாள். அம்மா தூங்கக் கூப்பிட்டார். மலர் செருப்பைக் கீழே விட்டிருந்ததால் வெறும் மென்மையான பாதங்களைக் காட்டினாள்.

அனிச்சமும் அன்னத்தின் இறகும்கூட அப்படிப்பட்ட பாதங்களுக்கு முள் போலிருக்கும் என்று சொல்லி அவளைத் தானே படிப்படியாகத் தூக்கிக்கொண்டு இறங்கினார். கீழே மலர் அவர் கன்னத்தில் முத்தமிட்டு, இந்தக் கவிதையை என்றும் வைத்திருப்பேன் என்றாள். நிலவு தொடர்ந்து ஒளிர்ந்தது. தாத்தா பென்சிலைக் காதுக்குப் பின்னால் செருகிக்கொண்டார்.