Thirukkuralதிருக்குறள் 104: உழவு

Vel lived in the city, and he thought food simply came from the shop. During the school holidays, his grandfather took him to the paddy fields near Thanjavur. Up before sunrise, they walked behind a pair of oxen and a wooden plough.

The world turns behind the farmer's plough, said Grandfather, so even with hardship, farming is the best of all work. Vel stumbled in the mud, but he saw that the farmers were like the linchpin of a cart, holding the world together, because they carry everyone who cannot farm themselves. At noon they ate rice and buttermilk under a tree.

Those who live by their own ploughing truly live, said Grandfather, and the rest follow behind, eating by bowing to others. A government officer, a teacher and a shopkeeper stopped to buy rice. Those who rule under many kings' umbrellas, Grandfather smiled, are living in the shade of the farmer.

Vel noticed that Grandfather gave a bag of rice to a passing monk and asked for nothing. Those who eat by their own labour, he explained, do not beg and give freely to those who ask. Even those who say they have renounced every desire, he added, would not stand for long if the farmers' hands were folded.

In the afternoon, Vel watched Grandfather crumble the soil between his fingers. If the soil is dried down to a quarter of its weight, he said, a crop grows without needing even manure. He then showed Vel the heap of dung and leaves behind the cow shed.

Manuring is better than ploughing, he said, and once the weeding is done, guarding the crop is better than watering it. The next morning, Grandfather had a fever and could not go to the field. Vel was worried.

If the owner does not go out to the field, Grandfather said from his bed, the land will sulk like a loved one who is neglected. So Vel went with the farm helper, walked the bunds and watched over the young plants. When he returned, a neighbour was sitting idle, complaining that he had nothing.

The good lady called Earth, Grandfather said, laughs when she sees those who sit idle saying we have nothing. Vel brought him a spade and a smile, and they worked together until the sun went down.

வேல் நகரத்தில் வாழ்ந்தான். உணவு கடையிலிருந்தே வருகிறது என்று நினைத்தான். பள்ளி விடுமுறையில் தாத்தா அவனைத் தஞ்சாவூர் அருகே நெல் வயலுக்கு அழைத்துச் சென்றார்.

சூரியன் எழும் முன்பே எழுந்து, இரண்டு காளைகளையும் மரக் கலப்பையையும் பின்தொடர்ந்து நடந்தார்கள். உழவரின் கலப்பைக்குப் பின்னால்தான் உலகம் சுழல்கிறது, அதனால் எவ்வளவு சிரமம் இருந்தாலும் உழவே சிறந்த தொழில் என்றார் தாத்தா. வேல் சேற்றில் தடுமாறினான்.

ஆனால் உழவர்கள் வண்டியின் அச்சாணி போல உலகத்தைப் பிணைத்து வைத்திருப்பதைக் கண்டான். உழவு செய்ய முடியாத எல்லோரையும் அவர்கள் தாங்குகிறார்கள். மதியம் மரத்தடியில் சோறும் மோரும் சாப்பிட்டார்கள்.

தன் உழைப்பால் வாழ்பவர்களே உண்மையாக வாழ்கிறார்கள். மற்றவர்கள் பிறரை வணங்கிச் சாப்பிட்டு அவர்கள் பின்னால் செல்கிறார்கள் என்றார் தாத்தா. ஓர் அரசு அதிகாரி, ஆசிரியர், கடைக்காரர் ஆகியோர் அரிசி வாங்க நின்றார்கள்.

பல அரசர்களின் குடைகளின் கீழ் ஆளுகிறவர்களும் உழவரின் நிழலில்தான் வாழ்கிறார்கள் என்று தாத்தா சிரித்தார். வழியில் வந்த துறவிக்குத் தாத்தா ஒரு பை அரிசியைக் கொடுத்து எதுவும் எதிர்பார்க்கவில்லை என்பதை வேல் கவனித்தான். தன் உழைப்பால் உண்பவர்கள் இரப்பதில்லை, கேட்பவர்களுக்கு மனமுவந்து கொடுக்கிறார்கள் என்று விளக்கினார்.

உழவர் கைகளை மடக்கிவிட்டால், எல்லா ஆசைகளையும் துறந்ததாகச் சொல்பவர்களும் நீண்ட நாள் நிற்க முடியாது என்றும் சொன்னார். பிற்பகலில் தாத்தா மண்ணை விரல்களால் நொறுக்கிக் காட்டினார். புழுதி மண்ணைக் கால் பங்காகக் காயவைத்தால் எருவே இல்லாமல் பயிர் செழிக்கும் என்றார்.

மாட்டுக் கொட்டகை பின்னால் இருந்த சாணமும் இலையும் கலந்த குவியலையும் காட்டினார். உழுவதை விட எருவிடுவது நல்லது. களை எடுத்த பின் நீர் பாய்ச்சுவதை விட பயிரைக் காவல் காப்பது நல்லது என்றார்.

அடுத்த நாள் காலை தாத்தாவுக்குக் காய்ச்சல். வயலுக்குப் போக முடியவில்லை. வேல் கவலைப்பட்டான்.

உடையவன் வயலுக்குப் போகாவிட்டால் நிலம் புறக்கணிக்கப்பட்ட காதலியைப் போல வாடும் என்று படுக்கையிலிருந்தே சொன்னார். வேல் பண்ணை உதவியாளருடன் போய், வரப்புகளில் நடந்து இளம் பயிர்களைக் கவனித்தான். திரும்பியபோது பக்கத்து வீட்டுக்காரர் எனக்கு எதுவும் இல்லை என்று சொல்லி வெறுமனே உட்கார்ந்திருந்தார்.

எங்களிடம் இல்லை என்று சோம்பி உட்கார்ந்தவர்களைப் பார்த்து நிலமகள் சிரிப்பாள் என்றார் தாத்தா. வேல் அவருக்கு ஒரு மண்வெட்டியும் புன்னகையும் கொண்டுவந்தான். சூரியன் மறையும்வரை இருவரும் சேர்ந்து உழைத்தார்கள்.