Thirukkuralதிருக்குறள் 101: நன்றியில்செல்வம்
பொருட்பால் · ஒழிபியல் · Book of Wealth, miscellany · couplets 1001 to 1010 · குறள்கள் 1001 முதல் 1010 வரை
1001
வைத்தான்வாய் சான்ற பெரும்பொருள் அஃதுண்ணான்
செத்தான் செயக்கிடந்தது இல்.
பொருள்: பெரும் செல்வம் வைத்துக்கொண்டு அதை அனுபவிக்காமல் இறப்பவனுக்கு, செய்ய ஒன்றும் இல்லை.
Meaning: A person who has great wealth and dies without enjoying it has nothing left to do.
Word-by-word meaning · சொல்லுக்குச் சொல் பொருள்
- வைத்தான்வாய் சான்ற பெரும்பொருள் (Vaiththaanvaay chaandra perumborul) – பெரும் செல்வம் வைத்துக்கொண்டு · one who keeps great wealth
- அஃதுண்ணான் செத்தான் செயக்கிடந்தது இல் (Ahthunnaan cheththaan cheyakkitanthathu il) – அதை அனுபவிக்காமல் இறப்பவனுக்குச் செய்ய ஒன்றும் இல்லை · and dies without enjoying it has nothing left to do
1002
பொருளானாம் எல்லாமென்று ஈயாது இவறும்
மருளானாம் மாணாப் பிறப்பு
பொருள்: 'எல்லாம் பொருளாலேயே' என்று நினைத்துக் கொடுக்காமல் இருப்பவன், சிறப்பற்ற பிறப்பையே அடைவான்.
Meaning: A person who thinks everything is by wealth alone and will not give has a poor birth indeed.
Word-by-word meaning · சொல்லுக்குச் சொல் பொருள்
- பொருளானாம் எல்லாமென்று ஈயாது இவறும் (Porulaanaam ellaamendru eeyaathu ivarum) – 'எல்லாம் பொருளால்' என்று கொடுக்காமல் கருமித்தனம் செய்யும் · one who thinks everything is by wealth and miserly will not give
- மருளானாம் மாணாப் பிறப்பு (Marulaanaam maanaap pirappu) – மயக்கத்தால் சிறப்பற்ற பிறப்பு வரும் · gains a poor birth through his delusion
1003
ஈட்டம் இவறி இசைவேண்டா ஆடவர்
தோற்றம் நிலக்குப் பொறை.
பொருள்: செல்வம் சேர்த்து புகழை விரும்பாத மனிதர், நிலத்திற்குச் சுமையே.
Meaning: People who hoard wealth and do not care for honour are only a burden on the earth.
Word-by-word meaning · சொல்லுக்குச் சொல் பொருள்
- ஈட்டம் இவறி இசைவேண்டா ஆடவர் (Eettam ivari ichaivendaa aatavar) – செல்வம் சேர்த்துப் புகழை விரும்பாத மனிதர் · people who hoard wealth and do not care for honour
- தோற்றம் நிலக்குப் பொறை (Thottram nilakkup porai) – நிலத்திற்குச் சுமையே · are only a burden on the earth
1004
எச்சமென்று என்எண்ணுங் கொல்லோ ஒருவரால்
நச்சப் படாஅ தவன்.
பொருள்: எவராலும் விரும்பப்படாதவன், தான் விட்டுச் செல்லும் புகழாக எதை எண்ணுவான்?
Meaning: What legacy can a person who is liked by no one think he leaves behind?
Word-by-word meaning · சொல்லுக்குச் சொல் பொருள்
- எச்சமென்று என்எண்ணுங் கொல்லோ (Echchamendru enennung kollo) – விட்டுச் செல்லும் புகழாக எதை எண்ணுவான் · what legacy can he think he leaves behind
- ஒருவரால் நச்சப் படாஅ தவன் (Oruvaraal nachchap pataaa thavan) – எவராலும் விரும்பப்படாதவன் · a person who is liked by no one
1005
கொடுப்பதூஉம் துய்ப்பதூஉம் இல்லார்க்கு அடுக்கிய
கோடியுண் டாயினும் இல்.
பொருள்: கொடுக்காமலும் அனுபவிக்காமலும் இருப்பவர்க்கு, கோடி சேர்ந்திருந்தாலும் பயனில்லை.
Meaning: For those who neither give nor enjoy, even heaped crores are of no use.
Word-by-word meaning · சொல்லுக்குச் சொல் பொருள்
- கொடுப்பதூஉம் துய்ப்பதூஉம் இல்லார்க்கு (Kotuppathooum thuyppathooum illaarkku) – கொடுக்காமலும் அனுபவிக்காமலும் இருப்பவர்க்கு · for those who neither give nor enjoy
- அடுக்கிய கோடியுண் டாயினும் இல் (Atukkiya kotiyun taayinum il) – கோடி சேர்ந்திருந்தாலும் பயனில்லை · even heaped crores are of no use
1006
ஏதம் பெருஞ்செல்வம் தான்துவ்வான் தக்கார்க்கொன்று
ஈதல் இயல்பிலா தான்.
பொருள்: தானும் அனுபவிக்காமல் தகுந்தவர்க்கும் கொடுக்காதவனின் பெருஞ்செல்வம் ஒரு குற்றமே.
Meaning: The great wealth of one who neither enjoys it nor gives it to the deserving is a fault.
Word-by-word meaning · சொல்லுக்குச் சொல் பொருள்
- ஏதம் பெருஞ்செல்வம் தான்துவ்வான் (Etham perunjjelvam thaanthuvvaan) – தானும் அனுபவிக்காதவனின் பெருஞ்செல்வம் குற்றமே · the great wealth of one who does not enjoy it himself is a fault
- தக்கார்க்கொன்று ஈதல் இயல்பிலா தான் (Thakkaarkkondru eethal iyalpilaa thaan) – தகுந்தவர்க்கும் கொடுக்காதவன் · and who does not give to the deserving
1007
அற்றார்க்கொன்று ஆற்றாதான் செல்வம் மிகநலம்
பெற்றாள் தமியள்மூத் தற்று.
பொருள்: வறியவர்க்கு உதவாதவனின் செல்வம், பேரழகி தனியாய் முதுமை அடைவது போன்றது.
Meaning: The wealth of one who does not help the poor is like a beauty who grows old alone.
Word-by-word meaning · சொல்லுக்குச் சொல் பொருள்
- அற்றார்க்கொன்று ஆற்றாதான் செல்வம் (Attraarkkondru aattraathaan chelvam) – வறியவர்க்கு உதவாதவனின் செல்வம் · the wealth of one who does not help the poor
- மிகநலம் பெற்றாள் தமியள்மூத் தற்று (Mikanalam pettraal thamiyalmooth thattru) – பேரழகி தனியாய் முதுமை அடைவது போன்றது · is like a beauty who grows old alone
1008
நச்சப் படாதவன் செல்வம் நடுவூருள்
நச்சு மரம்பழுத் தற்று.
பொருள்: யாராலும் விரும்பப்படாதவனின் செல்வம், ஊர் நடுவே நச்சு மரம் பழுத்தது போன்றது.
Meaning: The wealth of one whom nobody likes is like a poisonous tree that has ripened in the middle of the town.
Word-by-word meaning · சொல்லுக்குச் சொல் பொருள்
- நச்சப் படாதவன் செல்வம் (Nachchap pataathavan chelvam) – விரும்பப்படாதவனின் செல்வம் · the wealth of one whom nobody likes
- நடுவூருள் நச்சு மரம்பழுத் தற்று (Natuvoorul nachchu marambazhuth thattru) – ஊர் நடுவே நச்சு மரம் பழுத்தது போன்றது · is like a poisonous tree ripened in the middle of the town
1009
அன்பொரீஇத் தற்செற்று அறநோக்காது ஈட்டிய
ஒண்பொருள் கொள்வார் பிறர்.
பொருள்: அன்பையும் அறத்தையும் கொன்று சேர்த்த செல்வத்தை, மற்றவர்களே அனுபவிப்பர்.
Meaning: Wealth gathered by killing love and virtue is enjoyed by others.
Word-by-word meaning · சொல்லுக்குச் சொல் பொருள்
- அன்பொரீஇத் தற்செற்று அறநோக்காது ஈட்டிய (Anporeeith tharchettru aranokkaathu eettiya) – அன்பையும் தன்னையும் அறத்தையும் கொன்று சேர்த்த · gathered by killing love, oneself and virtue
- ஒண்பொருள் கொள்வார் பிறர் (Onporul kolvaar pirar) – செல்வத்தை மற்றவரே அனுபவிப்பர் · the wealth is enjoyed by others
1010
சீருடைச் செல்வர் சிறுதுனி மாரி
வறங்கூர்ந் தனையது உடைத்து.
பொருள்: சீருடைய செல்வரின் சிறு வறுமை, மழை வறண்டதற்கு ஒப்பாகும் (அது தற்காலிகமானது).
Meaning: A brief time of want for a well-regarded rich man is like a rain-cloud that has dried up for a while.
Word-by-word meaning · சொல்லுக்குச் சொல் பொருள்
- சீருடைச் செல்வர் சிறுதுனி (Cheerutaich chelvar chiruthuni) – சீருடைய செல்வரின் சிறு வறுமை · the brief time of want of a well-regarded rich man
- மாரி வறங்கூர்ந் தனையது உடைத்து (Maari varankoorn thanaiyathu utaiththu) – மழை வறண்டதற்கு ஒப்பாகும் · is like a rain-cloud that has dried up for a while
A longer storyஒரு நீண்ட கதை: The Locked Granary (about 2 minutes to read: tap to open)ஒரு நீண்ட கதை: பூட்டிய தானியக் களஞ்சியம் (திறக்கத் தொடவும்)
Gopalan was the richest grain merchant in Madurai, and he kept his sacks of rice locked in a great granary behind his house. He had so much that he could never have eaten it in ten lifetimes, yet he ate only plain rice and never gave a cup to anyone. His nephew Ilan once said that a man who gathers great wealth and dies without enjoying it has nothing left to do with it.
Gopalan frowned. He believed that everything in the world is done by money alone, and so there was no reason to give. But a person who thinks that way, Ilan's mother told him softly, has a poor sort of birth, however rich his house.
People in the street stopped greeting Gopalan. They said that those who hoard and care nothing for honour are only a burden on the earth. When Ilan asked his uncle what he wished to be remembered for, Gopalan had no answer.
Who would speak well of a man that nobody liked? One monsoon, the temple kitchen ran short of rice for the festival. Gopalan sat on his full granary and gave nothing.
Heaped sacks are of no use, said Ilan, to someone who neither gives nor enjoys. Not giving to the deserving, he added, is itself a fault. Next door lived Sundari, who sold bangles and had only a little, but she shared tea with every passer-by.
Gopalan looked at his big house and felt it was like a beauty who grows old alone, because he had never helped a single poor family. The neighbours whispered that his wealth was like a tree full of ripe fruit in the middle of the town, which nobody dares to touch. Ilan told his uncle quietly that wealth gathered by crushing love and goodness ends up being enjoyed by others, and Gopalan thought of his empty dining room.
That evening a sudden storm blew off part of the granary roof, and the neighbours came with ropes and tarpaulins to protect the rice. Gopalan wept with shame. The next morning he opened the doors and filled the temple kitchen.
When Sundari's stall had a bad week, he sent her rice too. A brief time of want for a well-liked person, he said, is like a rain cloud that has only dried up for a while. Soon the street began to greet him again.
கோபாலன் மதுரையின் பெரிய தானிய வணிகர். வீட்டின் பின்புறம் ஒரு பெரிய களஞ்சியத்தில் அரிசி மூட்டைகளைப் பூட்டி வைத்திருந்தார். பத்து பிறவிகளிலும் சாப்பிட்டுத் தீராத அளவு அவரிடம் இருந்தது.
ஆனால் அவர் சாதாரண சோறுதான் சாப்பிடுவார். யாருக்கும் ஒரு கைப்பிடிகூட கொடுக்கமாட்டார். அவர் மருமகன் இளன், நிறையச் செல்வம் சேர்த்து அதை அனுபவிக்காமலே இறப்பவருக்கு அதனால் ஒரு பயனும் இல்லை என்றான்.
கோபாலன் முகம் சுளித்தார். எல்லாம் பணத்தால்தான் நடக்கும், அதனால் யாருக்கும் கொடுக்கத் தேவையில்லை என்பது அவர் எண்ணம். அப்படி நினைப்பவர் எவ்வளவு பெரிய வீட்டில் இருந்தாலும் அவர் பிறப்பே வறியது என்று இளனின் அம்மா மெதுவாகச் சொன்னார்.
தெருவில் மக்கள் கோபாலனை வணங்குவதை நிறுத்தினார்கள். பொருளைக் குவித்து மானத்தைப் பற்றிக் கவலைப்படாதவர்கள் பூமிக்குச் சுமைதான் என்று பேசிக்கொண்டார்கள். நீங்கள் எதற்காக நினைவில் நிற்க விரும்புகிறீர்கள் என்று இளன் கேட்டபோது கோபாலனிடம் பதில் இல்லை.
யாராலும் விரும்பப்படாத ஒருவரைப் பற்றி யார் நல்லதாகப் பேசுவார்கள்? ஒரு மழைக்காலத்தில் திருவிழாவுக்குக் கோயில் சமையலறையில் அரிசி குறைந்தது. கோபாலன் நிறைந்த களஞ்சியத்தில் உட்கார்ந்துகொண்டு எதுவும் தரவில்லை.
கொடுக்காமலும் அனுபவிக்காமலும் இருப்பவருக்கு குவிந்த மூட்டைகளால் பயனில்லை என்றான் இளன். தகுதியானவர்களுக்குக் கொடுக்காதது ஒரு குறை என்றும் சொன்னான். பக்கத்து வீட்டில் வளையல் விற்கும் சுந்தரி இருந்தாள்.
அவளிடம் மிகக் குறைவே இருந்தாலும் வழிப்போக்கர்களுக்குத் தேநீர் பகிர்ந்தாள். கோபாலன் தன் பெரிய வீட்டைப் பார்த்தார். ஏழைகளுக்கு ஒருவருக்கும் உதவாத அது தனியாக முதிர்ந்துபோகும் அழகியைப் போல இருந்தது.
அவர் செல்வம் ஊர் நடுவே பழுத்து நிற்கும் மரத்தைப் போன்றது என்றும், யாரும் தொடத் துணிவதில்லை என்றும் அக்கம்பக்கத்தார் பேசிக்கொண்டார்கள். அன்பையும் அறத்தையும் அழித்துச் சேர்த்த செல்வத்தை வேறு யாரோதான் அனுபவிப்பார்கள் என்று இளன் மெதுவாகச் சொன்னான். கோபாலன் தன் வெறுமையான சாப்பாட்டு அறையை நினைத்தார்.
அன்று மாலை திடீர்ப் புயல் களஞ்சியத்தின் கூரையின் ஒரு பகுதியைப் பிய்த்துவிட்டது. அக்கம்பக்கத்தார் கயிறுகளும் தார்ப்பாய்களும் கொண்டு வந்து அரிசியைக் காத்தார்கள். கோபாலன் வெட்கத்தால் அழுதார்.
மறுநாள் காலை கதவுகளைத் திறந்து கோயில் சமையலறையை நிரப்பினார். சுந்தரியின் கடையில் ஒரு வாரம் வியாபாரம் குறைந்தபோது அவளுக்கும் அரிசி அனுப்பினார். மதிப்புள்ளவர்களுக்கு வரும் சிறு வறுமை மழைமேகம் சிறிது காலம் வற்றியதைப் போன்றது என்றார். விரைவில் தெரு மீண்டும் அவரை வணங்கத் தொடங்கியது.
This longer story was written for this site with AI assistance. It weaves together the ideas of all ten couplets above.இந்த நீண்ட கதை இத்தளத்துக்காக AI உதவியுடன் எழுதப்பட்டது; மேலேயுள்ள பத்துக் குறள்களின் கருத்துகளையும் இணைக்கிறது.
Story: The Hoarded Grain
A rich merchant stored his grain in a great barn. He never gave a grain to the poor, and he never ate more than he needed. Over the years, rats and damp spoiled most of it. When a famine came, he had little left to sell, and nobody was moved to help him. A neighbour who had shared her small harvest each year was helped by the whole village. The merchant sat in his empty barn and understood that wealth is worth only what it does for others.
The couplet text comes from the open Project Madurai e-text of the Thirukkural (pmuni0001, projectmadurai.org), used under its open distribution terms. The story is original.குறள் பாடல் வரிகள் திறந்த விநியோக விதிமுறைகளின் கீழ் பயன்படுத்தப்படும் மதுரைத் திட்டத்தின் (Project Madurai, pmuni0001) திறந்த மின்னூலிலிருந்து எடுக்கப்பட்டவை. கதைகள் அனைத்தும் இத்தளத்துக்கான சொந்த படைப்புகள்.