சிவபுராணம்

What it means (பொருள்)

A short summary in Tamil and in plain English, in 17 parts that each cover a group of lines (the line numbers are shown), written for this page.

தமிழில்

Lines 1–5: நமச்சிவாய என்னும் மந்திரம் வாழ்க. இறைவனின் திருவடி வாழ்க. இமைப்பொழுதும் என் நெஞ்சை விட்டு நீங்காதவனின் திருவடி வாழ்க. திருப்பெருந்துறையில் என்னை ஆண்ட குருமணியின் திருவடி வாழ்க. ஆகமங்களாக நின்று நெருங்குபவனின் திருவடி வாழ்க. ஒருவனாகவும் பலவாகவும் இருக்கும் இறைவனின் அடி வாழ்க. Lines 6–10: என் வேகத்தைக் கெடுத்து ஆண்ட வேந்தனின் திருவடி வெல்க. பிறப்பை அறுக்கும் சடை முடியுடையவனின் கழல்கள் வெல்க. அன்பு இல்லாதவர்களுக்குத் தொலைவில் இருப்பவனின் திருக்கழல்கள் வெல்க. கை கூப்புபவர்களின் உள்ளத்தில் மகிழும் தலைவனின் கழல்கள் வெல்க. தலை வணங்குபவர்களை உயர்த்தும் சிறப்புடையவனின் கழல் வெல்க. Lines 11–16: ஈசனின் திருவடி போற்றி. எந்தையின் திருவடி போற்றி. ஒளிமயமானவனின் திருவடி போற்றி. சிவனின் சிவந்த திருவடி போற்றி. அன்பில் நிலைத்து நிற்கும் தூயவனின் திருவடி போற்றி. மாயப் பிறப்பை அறுக்கும் மன்னனின் திருவடி போற்றி. சிறப்புமிக்க பெருந்துறையின் நம் தேவனின் திருவடி போற்றி. தீராத இன்பத்தை அருளும் மலைபோன்றவனுக்குப் போற்றி. Lines 17–20: சிவன் என் சிந்தையில் நின்றதால், அவன் அருளாலேயே அவன் திருவடியை வணங்கி, என் உள்ளம் மகிழ, முன்பு செய்த வினைகள் எல்லாம் ஓயும்படி, நான் சிவபுராணத்தைச் சொல்வேன். Lines 21–25: நெற்றிக் கண் உடையவன் தன் கருணைப் பார்வையைக் காட்ட வந்து சேர்ந்து, எண்ணுவதற்கு எட்டாத அழகிய திருவடிகளை வணங்கி, வானம் முழுவதும் மண் முழுவதும் நிறைந்து மிக்கவனே, விளங்கும் ஒளியே, எண்ணிக்கை கடந்து எல்லை இல்லாதவனே, உன் பெருமையைப் பொல்லாத வினை உடைய நான் புகழும் வழி ஒன்றும் அறியேன். Lines 26–32: புல்லாகவும் பூண்டாகவும் புழுவாகவும் மரமாகவும் பிறந்து, பல விலங்குகளாகவும் பறவையாகவும் பாம்பாகவும் கல்லாகவும் மனிதராகவும் பேயாகவும் கணங்களாகவும் வலிய அசுரராகவும் முனிவராகவும் தேவராகவும் பிறந்து, அசையும் பொருள், அசையாப் பொருள் ஆகிய இந்த உலகத்தில் எல்லாப் பிறவியும் எடுத்து இளைத்துப் போனேன் எம்பெருமானே. உண்மையாகவே உன் பொன்னடிகளைக் கண்டு இன்று வீடு பெற்றேன். Lines 33–40: நான் உய்யும்படி என் உள்ளத்தில் ஓங்காரமாக நின்ற மெய்ப்பொருளே, தூயவனே, காளையை ஊர்தியாகக் கொண்டவனே, வேதங்கள் 'ஐயா' என்று ஓங்கிப் போற்றும் ஆழ்ந்த நுண்ணியனே, வெப்பமும் குளிர்ச்சியும் ஆனவனே, உயிர்களின் தலைவனே, பொய்யான எல்லாம் நீங்கும்படி வந்தருளி, மெய்ஞ்ஞானமாக ஒளிரும் மெய்ச்சுடரே, எந்த ஞானமும் இல்லாத எனக்கு இன்பம் தரும் பெருமானே, அறியாமையை அகற்றும் நல்லறிவே. Lines 41–45: உனக்குத் தொடக்கமும் அளவும் முடிவும் இல்லை. எல்லா உலகங்களையும் நீயே படைக்கிறாய், காக்கிறாய், அழிக்கிறாய், அருள் தருகிறாய். என்னைப் பிறவியிலிருந்து போக்கி உன் தொண்டில் புகுவிக்கிறாய். நறுமணம் போல நெருங்கியும் தொலைவிலும் இருப்பவனே, சொல்லையும் மனத்தையும் கடந்து நிற்பவனே. Lines 46–50: கறந்த பாலும் கரும்புச் சாறும் நெய்யும் கலந்தது போல, சிறந்த அடியவர்களின் சிந்தனையில் தேன் ஊறி நின்று, பிறந்த பிறப்பை அறுக்கும் எங்கள் பெருமானே, ஐந்து நிறங்கள் உடையவனே, தேவர்கள் துதிக்க, நீ மறைந்திருந்தாய். Lines 51–59: வலிய வினை உடைய என்னை மறைக்கும்படி மூடிய மாய இருளை, அறமும் பாவமும் என்னும் கயிற்றால் கட்டி, தோலால் போர்த்து, புழுவும் அழுக்கும் மூடிய, ஒன்பது வாசல்களிலும் அழுக்கு வழியும் இந்தக் குடிசையில், ஐம்புலன்களும் ஏமாற்றுகின்றன. அலைபாயும் மனத்தோடு இருந்தாலும், உன்மீது கலந்த அன்பால் உருகும், நன்மை இல்லாத சிறியவனாகிய எனக்கு அருள் செய்து, நிலத்தில் வந்து, உன் நீண்ட கழல்களைக் காட்டினாய். Lines 60–65: நாயினும் கடையனாகக் கிடந்த அடியேனுக்குத் தாயினும் சிறந்த கருணை உடைய உண்மைப் பொருளே, குற்றமற்ற ஒளியே, மலர்ந்த மலர்ச்சுடரே, ஒளிமயமானவனே, தேன் நிறைந்த அமுதே, சிவபுரத்து இறைவனே, பாசமாகிய பற்றை அறுத்து ஆளும் ஆசிரியனே, அன்பான அருளைச் செய்து, என் நெஞ்சில் உள்ள வஞ்சனை கெடும்படி, Lines 66–70: நீங்காமல் நின்ற பெருங்கருணையின் பேராறே, தெவிட்டாத அமுதே, அளவில்லாத பெருமானே, உன்னை எண்ணாதவர்களின் உள்ளத்தில் ஒளிந்து நிற்கும் ஒளியே, என்னை நீராக உருக்கி என் உயிராக நின்றவனே, இன்பமும் துன்பமும் இல்லாதவனே, ஆனாலும் இருப்பவனே. Lines 71–74: அன்பர்களுக்கு அன்பனே, எல்லாமாகவும் எதுவுமில்லாததாகவும் இருப்பவனே, ஒளியே, அடர்ந்த இருளே, தோன்றாத பெருமை உடையவனே, எல்லாவற்றுக்கும் தொடக்கமானவனே, முடிவும் நடுவுமாகவும் அல்லாதவனே, என்னை இழுத்து ஆட்கொண்ட எந்தை பெருமானே. Lines 75–80: கூர்மையான மெய்ஞ்ஞானத்தால் கொண்டு உணர்பவர்களின் கருத்தில் தோன்றும் பார்க்க அரிய பார்வையே, நுண்மையான உணர்வே, போக்கும் வரவும் சேர்க்கையும் இல்லாத புண்ணியனே, என்னைக் காக்கும் காவலனே, காண அரிய பேரொளியே, இன்பப் பெருவெள்ளமே, தந்தையே, தோற்றச் சுடர் ஒளியே, சொல்ல முடியாத நுண்ணுணர்வே. Lines 81–85: உலகின் வேறுபாடுகளில் வெவ்வேறாக வந்து அறிவாகத் தோன்றுபவனே, தெளிவு தரும் தெளிவே, என் சிந்தனையில் ஊற்றாக ஊறும் தெவிட்டாத அமுதே, என்னை உடையவனே. மாறுபாடுகள் நிறைந்த, மாமிசம் கொண்ட இந்த உடம்பில் கிடந்து தாங்க முடியாமல், 'எம் ஐயா, அரனே, ஓ' என்று கூவி, Lines 86–90: போற்றிப் புகழ்ந்து இருந்து, பொய் நீங்கி மெய்யாக ஆனவர்கள், மீண்டும் இங்கு வந்து வினைப் பிறவியில் சேராமல், வஞ்சனை நிறைந்த புலன்களின் குடிசையின் கட்டை அழிக்க வல்லவனே, நள்ளிருளில் நடனம் புரிந்து ஆடும் நாதனே, தில்லைக்குள் கூத்தனே, தென் பாண்டி நாட்டவனே, Lines 91–95: துன்பமான பிறவியை அறுப்பவனே, 'ஓ' என்று சொல்லுவதற்கு அரியவனைச் சொல்லி, அவன் திருவடியின் கீழ்ச் சொல்லிய இந்தப் பாட்டின் பொருளை உணர்ந்து சொல்பவர்கள், சிவபுரத்தில் உள்ளவர்களாகிச் சிவனின் திருவடியின் கீழ்ப் பலரும் புகழ்ந்து வணங்கச் செல்வர்களாக விளங்குவார்கள்.

In English

Lines 1–5: Long live the word 'Namah Shivaya'. Long live the feet of the Lord. Long live the feet of the One who never leaves my heart for even a moment. Long live the feet of the jewel of a teacher who took me as his own at Thiruperunthurai. Long live the feet of the One who stands as the holy scriptures and draws near. Long live the feet of God, who is one and also many. Lines 6–10: Victory to the feet of the King who broke my haste and took me as his own. Victory to the anklets of the Lord with matted hair who ends birth. Victory to the flower feet of the One who is far from those without love. Victory to the feet of the Lord who delights in those who fold their hands. Victory to the feet of the glorious One who raises up those who bow their heads. Lines 11–16: Praise to the feet of the Lord. Praise to the feet of my Father. Praise to the feet of the shining one. Praise to the red feet of Shiva. Praise to the feet of the Pure One who stands within love. Praise to the feet of the King who ends the illusion of birth. Praise to the feet of our God at glorious Thiruperunthurai. Praise to the mountain of grace that gives endless bliss. Lines 17–20: Because Shiva has stood in my mind, by his grace alone I bow to his feet, and, so that my heart may rejoice and all my past deeds may come to rest, I will tell this Sivapuranam. Lines 21–25: The One with the eye on his forehead came and showed his gracious look. I bow to his beautiful feet, which no thought can reach. You fill the sky and the earth and surpass them, shining light. You are beyond counting and without limit. I, with my bad deeds, do not know how to praise your greatness. Lines 26–32: I was born as grass, as a plant, as a worm, a tree, many beasts, a bird, a snake, a stone, a human, a ghost, groups of spirits, a mighty demon, a sage and a god. In this world of things that move and things that do not, I was born in every birth and grew weary, my Lord. Truly, today I have seen your golden feet and gained release. Lines 33–40: You stand as the sound 'Om' within my heart so that I may live. True One, pure One, rider of the bull, subtle One whom the Vedas praise as 'Lord', hot and cool, Lord of all living things: you came so that all that is false would go. True flame of wisdom, joy-giving Lord for me who have no wisdom, good knowledge that removes ignorance. Lines 41–45: You have no beginning, no measure and no end. You create all the worlds, protect them, destroy them and give grace. You take me out of birth and bring me into your service. You are near and far like a fragrance, and you stand beyond word and mind. Lines 46–50: Like fresh milk, sugarcane and ghee mixed together, you stand in the thoughts of your best devotees, welling up like honey. Our Lord, who ends the births we have taken, you have five colours, and you remained hidden while the gods praised you. Lines 51–59: You came to me, who had been covered by a deceiving darkness: bound with the rope of merit and sin, wrapped in skin, covered with worms and dirt, in a hut with nine doors from which filth runs, with the five senses cheating me and a restless mind. Even so, you were kind to me, small and lacking in goodness, who yet melt with love for you. You came to earth and showed me your long anklets. Lines 60–65: You are kinder than a mother to me, who lay lower than a dog. True One, flawless light, flowering flame, shining one, nectar full of honey, Lord of Sivapuram, teacher who cuts the bond of attachment and rules. With loving grace you have shown, so that the deceit in my heart may end, Lines 66–70: great river of mercy that stands without ceasing, nectar that never satisfies, limitless Lord, light that hides in the hearts of those who do not think of you, you who melted me like water and stood as my dear life, you who have neither joy nor sorrow and yet exist. Lines 71–74: Beloved of those who love you, you who are everything and nothing, light, thick darkness, one of unseen greatness, you are the beginning, and yet you are not the end or the middle. Our Father and Lord, you drew me in and took me as your own. Lines 75–80: You are the sight that is hard to see in the minds of those who know you with sharp true knowledge, the subtle awareness that is hard to grasp. Virtuous One who has neither coming nor going nor union, my guardian who protects me, great light that is hard to see, flood of bliss, Father, shining light, subtle awareness that cannot be told. Lines 81–85: You come as knowing in the different things of the world, clear one who gives clarity, nectar that never satisfies and wells up within my thoughts, my Lord. Lying in this body of flesh with its changes, I cannot bear it, and I cry, 'My Lord, Hara, O!' Lines 86–90: Those who sat praising you, with falsehood gone and truth gained, do not return here into the birth that comes from deeds. You are able to break the bond of the hut of deceitful senses. Lord who dances in the deep of night, dancer in Thillai, Lord of the southern Pandya land, Lines 91–95: You who cut away the birth of suffering, crying 'O!' to the One who is hard to speak of: those who understand the meaning of this song, said at his feet, and say it, will dwell in Sivapuram, under the feet of Shiva, glorious and bowed to by many.